atiq

صبح که میشه، در خانه‌ی ما، دویدن دویدن شروع می‌شود. هر روز ساعت ۵، با شادی و شور و شوق، از خواب بیدار میشویم و سریع چند گِلاس، آب ولرم میخوریم تا جان بگیریم. بعد از شاور گرفتن، بچه‌ها را بیدار می‌کنیم تا صبحانه بخورند و برای مدرسه رفتن، آماده شوند. خانه‌ی ما، با همه‌ی خوبی‌اش، یک بدی دارد. یک تشناب و حمام بیشتر ندارد. و صبح‌ها، برای تشناب رفتن،صف تشکیل می‌شود. امروز باید فرنگیس را می‌بردم برای Assessment کلاس هشتم در مرکزی به نام Newcomers welcome center(NWC) که زیر مجموعه Vancouver School Board(VSB) که همان اداره آموزش پرورش ونکوور است، تا بعد از آن، بتواند شامل مدرسه‌ی نزدیک خانه شود. نمیدانم روی چه حسابی بود که احساس می‌کردم امتحان ساعت 10 برگزار می‌شود. ساعت 8:45 دقیقه از خانه بیرون شدیم و به سمت ایستگاه اتوبوس رفتیم.آسمان آبی‌ نیلگون و صاف و کم‌کم شمالک و نسیم خنک هم می‌وزید. دستهای فرنگیس هم در دستم بود و با هم تیز تیز به سمت ایستگاه اتوبوس میرفتیم‌. یک جور احساس نشاط و جوانی و غرور می‌کردم. سوار اتوبوس شدیم. حدود ۹ بجه بود که موبایلم زنگ خورد. شماره ناشناس بود، فکر کردم فخریه است که زنگ زده و شاید چیزی یادمان رفته باشد که از خانه برداریم. تماس را ok کردم و با صدای بلند گفتم: جووووووون! بگو عزیزم. دیدم یک خانم از پشت خط به فارسی تهرانی گفت: شما آقای ممتاز هستید؟ از ان دبليو سی زنگ زدم. نیلوفر هستم. یک لحظه خیط شدم، دست و پایم را گم کردم و گفتم: بله خودم هستم، بفرمایید. گفت: شما باید ساعت ۹ اینجا می‌بودید، در مسیر و راه هستید؟ گفتم: بله بله داریم‌ میاییم. گفت: زودتر بیایید. امتحان شروع شده، اما ما منتظر شما می‌مانیم. هر وقت رسیدید، به من زنگ بزنید. خلاصه، با اتوبوس تا یک حدی پیش رفتیم. بعد پیاده شدیم تا در یک مسیر دیگه با اتوبوس برویم. دیدم اگر با اتوبوس برویم خیلی دیر می‌شود. گفتم تاکسی بگیرم. اپلیکیشن Uber را هنوز نتوانستم نصب کنم، چون کردیت کارت لازم داشت. برای همین اپلیکیشن Yellow Cab را نصب کرده بودم، چون امکان پرداخت پول نقد یا استفاده از POS و کارتخوان در تاکسی هم دارد. یک بدی که یلوکب دارد این است که خیلی کند است و دیر جواب می‌دهد. بعد از دو سه دقیقه، تازه درخواستم را یک راننده قبول کرد و بعد از ده دقیقه به جایی که ما مشخص کرده بودیم رسید و از کنار ما رد شد و ما او را دیدیم و رفت و اصلا نگه نداشت. امکان تماس مستقیم با راننده را هم ندارد و فقط یک شماره مرکزی دارد. به آن شماره تماس گرفتم و با انگلیسی دست و پا شکسته، گفتم این چه وضعش است؟ راننده چرا برای ما نگه نداشت؟ گفت: چون شما در جای مناسب قرار نداشتید. دقیقا وسط چهارراهی را در درخواست خود مشخص کرده بودید. گفتم: اگر ما مکان اشتباه را به عنوان مبداء درخواست داده بودیم، شما چرا از اول قبول کردید و ده پانزده دقیقه ما را معطل کردید؟ آن هم در شرایطی که ما خیلی عجله داریم؟ آنقدر اعصابم خراب شده بود که حد نداشت. اپلیکیشن را Delete کردم و قسم خوردم که دیگه از آن استفاده نکنم‌. در پاکستان اپلیکیشن داشتیم به نام In Drivers که مثل باقلوا و کره، کار می‌کرد و خیلی هم باحال بود. اینجا در کانادا، چهار تا یارو آمدند یک چیز مزخرف درست کردن به نام یلوکب که خیلی هم کند است. خلاصه، اعصاب خراب و دود کرده بودم که باز از خانم نیلوفر زنگ آمد که کجایید؟ گفتم تا چند دقیقه دیگه می‌رسیم. دیدم اگر منتظر اتوبوس باشیم دیر میشود، تاکسی یلوکب را هم که قسم خوردم نگیرم، لب خیابان هم که نمیشود تاکسی گرفت. دل به دریا زدم و به رسم کابل، هر ماشینی را که میامد، دست تکان میدادم و هیچ کس ایستاد نمی‌کرد. ناگهان یک تصمیم گرفتم که باقیمانده راه را پیاده میدویم. اگر بدویم حدود پانزده دقیقه وقت میگیرد که هم از تاکسی و از هر چیز دیگری بهتر است. به فرنگیس گفتم بدویم؟ گفت بدویم. هر دو دویدیم. فرنگیس مثل باد میدوید و موهایش در باد رها بود و از من پیش شده بود. باز احساس افتخار کردم که دخترم با موهای رها، مثل باد، می‌دود. چقدر دیدن این صحنه شاعرانه و شیرین بود برایم. یک لحظه ایستادم، مکث کردم و با چشمهایم از دویدن فرنگیس، عکسی در ذهنم گرفتم تا برای همیشه ثبت بماند. تا هربار که غم به سراغم آمد، چشمهایم را ببندم و این تصویر را پشت پلکهایم ببینم و دلشاد شوم. با تن عرق کرده و لباس خیس از عرق، رسیدیم به NWC. خانم نیلوفر را زنگ زدم و به استقبال ما آمد. با بسیار خوشروئی و احترام گفت که امتحان شروع شده، اما اصلا نگران نباشیم و فرصت کافی برای امتحان وجود دارد. در زمانی که فرنگیس امتحان می‌داد، هم بسیار راهنمایی‌ها برای استفاده بهتر از وقت و زمان کرد و جاها و مراکز خوبی را دانه دانه برایم آدرس می‌داد و معرفی نامه تهیه می‌کرد. همچنان توضیحات خوبی در مورد برخورد با دانش آموزان در کانادا گفت. یادم آمد یکی دیگر از کارشناسان گفته بود: هرگز باری را بر دوش فرزندان خود نگذارید که توانایی حمل و هضم آنرا نداشته باشند. مثلا خیلی مهم است که مهاجران با فرزندان خود ارتباط داشته باشند. اما یکی از بارهای سنگینی که ما ناخودآگاه بر دوش آنها میگزاریم بیان این جمله است که ما فقط بخاطر شما، مهاجرت کردیم و آمدیم اینجا. نه، هرگز. نباید این فکر را کنیم. باید بدانیم که ما بخاطر خودمان مهاجرت کردیم. مسئولیت آموزش و مخارج فرزندان را دولت کانادا به عهده دارد و پدر و مادر نباید هیچ منتی بر گردن فرزند خود بگذارند. حتی پدر و مادر نسبت به یکدیگر منتی ندارند. هر کس برای امرار معاش، هر کاری دوست دارد، میتواند بکند، اگر کار نمی‌تواند یا نمیکند هم دولت خرجش را می‌دهد. بروند فرهنگ و زبان اینجا را یاد بگیرند و غم خود را بخورند، بدون هیچ چشمداشتی از جانب فرزندان. در آخر که امتحان که در واقع دو مضمون ریاضی و انگلیسی بود با موفقیت خلاص شد، خانم نیلوفر سه تا بیگ(کیف) مدرسه به ما داد و آبمیوه و خوراکی برای فرنگیس که در راه خانه بخورد. از ایشان سپاسگزاری کردم. خانم نیلوفر هم گفتند: خواهش میکنم وظیفه ما است تا در این شرایط حساس، خاطره خوب در ذهن همه‌ی ما باشد. ای کاش شرایط طوری بود که ما در وطن خود هم اینقدر نسبت به یکدیگر مهربان‌تر می‌بودیم. از اینجا که نگاه کنیم، می‌فهمیم که افغانستان و ایران، در واقع یک ملت هستند. ملتها، دولت‌ها را می‌سازند و دولت‌ها، ملت‌ها را. خوب است همیشه بذر مهربانی و دوستی بپاشیم. بی‌دریغ، بدون منت.
Posted by | سپتامبر 21, 2023
صبح که میشه، در خانه‌ی ما، دویدن دویدن شروع می‌شود. هر رو…

صبح که میشه، در خانه‌ی ما، دویدن دویدن شروع می‌شود. هر روز ساعت ۵، با شادی و شور و شوق، از خواب بیدار میشویم و سریع چند گِلاس، آب ولرم...

Leave a comment
Continue Reading
یک بی‌بی داریم، بی جوره. آن شال بافتنی سفید را هم که بر سر بی‌بی می‌بینید، صاحب خانه ما، تحفه آورده است. بی‌بی را، به هر ضرب و زوری بود، زده کنده تا کانادا آوردیمش. بعد از سقوط کابل، از جاهای مختلف برای ما زنگ آمد که خود را تا میدان هوایی کابل برسانید و برای خروج اقدام کنید. اما تا وقتی می‌گفتیم که علاوه بر خانواده شش نفری ما، یک بی‌بی هم داریم، با حالت تاسف‌باری می‌گفتند که بی‌بی را قبول نمی‌توانند. و من هم میگفتم هرجا رفتیم، یا با بی‌بی می‌رویم، و یا اصلا نمی‌رویم و بی‌بی را تنها نمیگزاریم. بهر صورت، حدود یک ماه و نیم بعد از حضور طالبان بود که تا پاکستان خود را رساندیم و قصه و داستان‌های متفاوتی را در آنجا شاهد بودیم. اما باز هم حرف همان بود، بدون بی‌بی هیچ جایی نمی‌رویم. حتی زمانی که برای مدیکال تست دادیم و نتیجه تست توبرکلوز بی‌بی مشکوک برآمد، گفتم اگر لازم باشد، در اسلام آباد پاکستان می‌مانیم و شش ماه دوره درمان را تکمیل می‌کنیم. که با همکاری داکتر شفاخانه، توانستیم نتیجه و جواب صحتمندی بی‌بی را در مدت یک هفته بگیریم. در تمام مدتی که در اسلام آباد بودیم، از دو چیز خیلی نگران بودم: یکی خدای نخواسته برای بی‌بی اتفاقی نیافتد که منجر به فوت بی‌بی شود، که در آن صورت احتمال میدادم که زیر بار منت و تمسخر بعضی‌‌ها، قرار خواهیم گرفت. و برای سلامتی بی‌بی واقعا تلاش میکردیم. مورد بعدی، مساله حمل ناخواسته و تولد کودکی جدید در خانه بود که میزد کیس و برنامه مهاجرت را از بیخ و بن، به هم میریخت و گرفتن تذکره و پاسپورت و اپدیت کیس جنجال برانگیز بود و دو سه سال دیگر هم مهمان دوستان در اسلام آباد می‌شدیم. بی‌بی، هنوز هم فکر می‌کند که در کابل است. از بام تا شام، کنار پنجره و کلکین خانه می‌نشیند و بافتنی خود را می‌بافد و میگوید: اینجا کجاست؟ یا چه وقت می‌رویم قلای شاده؟ یا نوروز چی وقت است؟ یا محرم چی وقت خلاص میشه؟ و هر چه تکرار می‌کنیم: بی‌بی اینجا کابل نیست، تاثیری ندارد. اگر جوانتر می‌بودم، شاید با خود میگفتم: چرا آدم باید این همه خود را به زحمت بیاندازد تا بی‌بی را که در دوره پس پیری است، زور زده تا کانادا ببرد؟ برای بی‌بی که کانادا و کابل فرقی ندارد، بی‌بی را در کابل نگاه میکردیم و یک نفر دیگه را که جوان و آینده‌دار میبود را با خود می‌آوردیم. اما حالا اگر از من بپرسید: چرا؟ می‌گویم ما از بی‌بی نگهداری نمی‌کنیم. این بی‌بی است که از ما نگهداری می‌کند و چون رشته‌‌ای محکم، خانواده را کنار هم نگهداشته و پیوند داده است. بی‌بی، دنیایی از داستان‌های ناب دارد برای ما. اگر سوال کنیم. و تا سوال نکرده باشیم معمولا حرف نمی‌زند. بی‌بی در ارزگان، سنچارک، پل خمری، بغلان، آیبک، سمنگان و قندوز و دایمیرداد و کابل زندگی کرده است. چون پدرش، طبیب بود و مامور دولت، و شوهر بی‌بی نیز صاحب دواخانه پامیر درملتون در سینمای پامیر بود، به سفرهای زیادی رفتند. بی‌بی برای ما، یک دنیاست، بی‌بی، چراغ خانه و تاج سر ماست. هر جا و هر زمان باشد، خدمتش را می‌کنیم. ده تا کانادا هم‌ پیش قدمهای بی‌بی، هیچ است.
Posted by | سپتامبر 19, 2023
یک بی‌بی داریم، بی جوره.

یک بی‌بی داریم، بی جوره. آن شال بافتنی سفید را هم که بر سر بی‌بی می‌بینید، صاحب خانه ما، تحفه آورده است. بی‌بی را، به هر ضرب و زوری بود،...

Leave a comment
Continue Reading
با اولادها دارم کارتونی باب اسفنجی Bob esponja را در Netflix می‌بینیم. شخصیت‌های جالبی در این کارتونی حضور دارند. یک بخش از کارتون، دست باب اسفنجی دراز شد و یک چیزی را ورداشت. به یاد کودکیهای خودم افتادم که کارتونی کاراگاه گجت Inspector Gadget را می‌دیدیم. و به بچه‌ها یک قسمت از آن کارتون را در یوتیوب نشان دادم و بیشتر از اینکه برای بچه‌ها جالب باشد، برای خودم جالب بود. خیلی از وسایلی که امروز ما در زندگی‌ استفاده می‌کنیم را در کارتون کارآگاه گجت نشان می‌داد. در زمان کودکیها و مهاجرت ما به ایران، کنترل تلویزیون در دست پدرم بود و همیشه اخبار خسته کننده را دنبال می‌کرد. این چند روز هم که مامای اولادها اینجا بود، طبق معمول در یوتیوب تلویزیون آهنگ‌های نوستالوژیک قدیمی و وطنی را گوش می‌کردیم. و اولادها ناخودآگاه بدخلقی می‌کردند.چون دیدن و شنیدن آن آهنگها و برنامه ها، برای نسل امروز، خسته کننده و بی معنی است. امروز، ریموت کنترل در دست آنها بود و با دیدن کارتونی Bob esponja شاد بودند و من هم شاد بودم. دنیای سرگرمی و تفریح و یادگیری، خیلی گسترده شده است و پیدا کردن سلیقه و مزه دهان بیننده و شنونده، مشکل است. اما می‌دانم همیشه چه مستقیم و چه غیر مستقیم، آینده در ذهن کودکان شکل می‌گیرد و به نظرم با دیدن برنامه‌های کودکان می‌شود تا حدی سمت و سوی آینده را شناخت. گیری که این روزها و در اینجا دارم این است: چکار کنم که در خانه و زندگی، درگیر آشغالها و بنجل‌ها نشوم. تا تکان بخوریم می‌بینیم که یک عالمه زباله و آشغال ایجاد شده است. و باید دانه دانه آنها را در ظرف مخصوص‌شان پرتاب کنیم. همچنین فکرها و زمان‌های ما هم اگر درست مدیریت نشوند و بدون برنامه و پلان پیش برویم، در آخر به تباهی می‌رسیم. و در میان انبوهی از زباله‌ها خود را گرفتار می‌بینیم. تا حد امکان خانه را ساده نگاه کرده‌ایم. و نمی‌خواهم غیر از وسایل مکتب اولادها، و چند گلدان جدید، چیز دیگری به خانه اضافه شود. حتی تا زمانی که صاحب خانه از خود نشدیم، تخت خواب هم لازم نیست. سادگی تا حد ممکن. سادگی تا حد ممکن. در همه زمینه‌ها. برای خودم شعار Simple & Fast را ساخته‌ام. ساده و سریع. شبیه موترهای Tesla. اگر در عکسها، مرا با لباسهای تکراری دیدید، اشکال ندارد. نمی‌خواهم کمد و الماری پر از لباس داشته باشم که نفهمم کدام لباس را بپوشم. گپ از باب اسفنجی و اسفناج شد، یک فکاهی از اسفناج یادم آمد. به نفر میگن یک مثال در باب افتعال بگو، میگه: اِسفَنَجَ، یَسفَنِجُ، اِسفِناج !
Posted by | سپتامبر 18, 2023
با اولادها دارم کارتونی باب اسفنجی Bob esponja را در Netf…

با اولادها دارم کارتونی باب اسفنجی Bob esponja را در Netflix می‌بینیم. شخصیت‌های جالبی در این کارتونی حضور دارند. یک بخش از کارتون، دست باب اسفنجی دراز شد و یک...

Leave a comment
Continue Reading
امروز دقیقا یک ماه است که رسیدیم کانادا. دیروز در این اینجا، یک دسته گل شقایق یا همان گل سرخ مزاری دیدم. توصیف بهار و گرمی و خزان و سردی، اینجا متفاوت است. اینجا دو فصل دارد: wet & dry یعنی یا باران می‌بارد یا نمی‌بارد. هوا خوشگوار است و زمین پر نگار. بر روی تنه درختان، گلسنگ و خزه به شکل انگل و آفت رشد می‌کند که نشان از رطوبت بالا دارد و اگر درخت اندکی ضعیف شود و از رشد باز بماند، خوراک خزه‌ها می‌شود و می‌پوسد. امروز برادر زنم داکتر نیک محمد و خانمشان، برمی‌گردند به تورنتو. در مدت دو سه هفته‌ای که اینجا بودند، بسیار کمک و راهنمایی کردند تا با محیط و قوانین و شرایط آشنا شویم. ممنونشان هستم. بی بی هنوز فکر می‌کند اینجا کابل است. می‌گوید برویم قلای شاده، برویم باغ بابر. برویم زیارت سخی. دیروز از mentor، چند ایمیل دریافت کردیم که تک تک اولویتها و priorities را برای هرکدام ما تشریح کرده بود. اول تقویت زبان و ساختن ارتباط با جامعه جدید و بعد آموزش و کار. اینجا هنوز هم post box و نامه کاغذی اهمیت دارد و فوق‌العاده‌ سریع است. آدرس خانه‌ها هم دقیق و مشخص است. یک چیزی را هم که برای اولین بار تجربه کردم این بود که اینجا برعلاوه اس‌ام‌اس, MMS هم فعال است و می‌شود عکسها را با مسج موبایل به همدیگر روان کنیم. دلم میخواهد یک دستگاه تایپ قدیمی و یک گرامافون و یک رادیو و یک تلویزیون و یک دستگاه تلفن قدیمی (همان‌ها که به شکل آنالوگ شماره میگرفت و باید انگشت خود را چرخ می‌دادیم) بخرم و از آنها استفاده کنم. چرا که هنوز هم مردم از آنها کار می‌گیرند. و فعال هستند. پیرمردها و پیرزنهای زیادی را می‌بینم که با سرعت خیلی بالا در لبتابشان تایپ می‌کنند و خیلی سریع ایمیل‌ها را جواب می‌دهند. برای آنها ایمیل یک ابزار کاملا شناخته شده است. اما دنیای مسنجرها، معمولا برای جوان‌ترها است. من از تکنولوژی و فلسفه تلفن و ایمیل خوشم می‌آید. نسبت به مسنجرها، آزادتر و بازتر است. شما می‌توانید از یک ایمیل به هر ایمیلی که خواسته باشید، پیام روان کنید. اما نمیتوانید از واتسپ به تلگرام پیام ارسال کنید. باغ گیاه‌شناسی Van Dusen واقعا زیبا است و کارهای تحقیقاتی در آنجا فعال است. دیروز فهمیدم این باغ از استودیوهای عکاسی زیادی member vip دارد و به خیلی جشن‌های ازدواج و نامزدی و غیره، خدمات لوکیشن ارائه می‌دهد. در مجموع در هر چیزی یک رنگ و بویی از عشق دیده می‌شود. شبیه عطرهایی با ماندگاری بالای ۴۸ ساعت، رگ و پی عشق اینجا محکم است. برای کلاس طراحی فضای سبز اقدام کردم. در ضمن در قرارداد خانه، ذکر شده که وظیفه پاک کاری برف و برگ درختان در باغچه و بام و پیاده رو پیش خانه، وظیفه کرایه نشین و tenant است و اگر کسی از این بابت آسیب ببیند، کرایه نشین جوابگو و مسئول است. یادم از برف‌پاکیهای کابل و قلای شاده آمد که مردم برف بام خود را در کوچه و جوی می‌انداختند و کوچه، بند میشد و تا یکماه نمی‌توانستیم موتر را از خانه بیرون بکشیم. چون کوه برف در کوچه ریخته میشد. بعدها یاد گرفتم که شب قبل از برف‌باری، موتر را در گاراژ سر کوچه پارک کنم. تا بند نمانم. تا شقایق هست، زندگی باید کرد... اما این زندگی اینجا در ونکوور، شبیه فصلها، رنگ و بوی متفاوتی دارد. نازک‌تر است، حساس تر است. زمخت و خشن نیست. تا شقایق هست، قایقی خواهم ساخت... دریای غم، ساحل ندارد. ای گشاد تنبل، پارو بزن.
Posted by | سپتامبر 17, 2023
امروز دقیقا یک ماه است که رسیدیم کانادا.

امروز دقیقا یک ماه است که رسیدیم کانادا. دیروز در این اینجا، یک دسته گل شقایق یا همان گل سرخ مزاری دیدم. توصیف بهار و گرمی و خزان و سردی،...

Leave a comment
Continue Reading
امروز به توصیه‌ی دوست نازنینم، پادکست ثروت را می‌دیدم. لینک را در کامنت میگذارم و می‌توانید ببینید. برنامه‌ای هفته وار از طرف کدام community در مورد تجارت در کانادا است. این را هم به هیج وجه اعلان تجارتی و سمت و سوگیری ندانید. امیدوارم با قصه‌ها و راهنماییهای دوستان، بتوانیم آهسته و پیوسته، در جهت پرورش و پیشرفت و پول حرکت کنیم. چند تا فکر و ایده هم دارم که روز دوشنبه، همراه Mentor خود شریک میکنم. دوره Project Management را هم با موفقیت سپری کردیم. چند تا سرتیفیکت جدید هم در بخش Cyber Security و Big Data Analyse گرفته‌ایم. چیزی که من تا بحال درک کرده‌ام این است که اکثر نسل دوم مهاجران اینجا، انگلیسی را زبان اول و در قدم دوم فرانسوی را مسلط می‌شوند. اگر حالی بود و حوصله داشتند فارسی و بعد از آن پشتو و عربی و اسپانیایی را یاد می‌گیرند. وقتی هم که فارسی صحبت میکنند نهایتا دو سه دقیقه اول خوب هستند و بعد کانال را تبدیل می‌کنند به انگلیسی. اینکه کسی آنها را افغان و افغانستانی فکر کند، واقعا یک مقدار جای ابهام دارد. امروز به صاحب خانه‌مان که آمده بود بعضی وسایل اضافی را ببرد گفتم: May I help you? دیدم خیلی خوشحال شد و گفت: thanks so much. و اتفاقا از accent من خیلی کیف کرد. بعد دیدم واقعا این کلمات شبیه کدهای کامپیوتر کار میکند و میتواند بین انسانها ارتباط برقرار کند. تا به حال فکر می‌کردم انگلیسی یاد گرفتن فقط به درد نمره گرفتن و پاس کردن interview های شغلی می‌خورد که بلدی؟ بلدم و بعد از آن هیچ استفاده‌ای ندارد. اما قدرت زبان را وقتی می‌توانیم به درستی احساس کنیم که ارتباط برقرار شود. امروز یاد گرفتم که به کلاه ایمنی دوچرخه سوارها، Halmet می‌گویند و hamlet نام نمایشنامه مشهور شکسپیر بود. باغ و باغچه و چمن اطراف خانه را صفا دادم و کم کم نوبت مرتب کردن قفسه کارگاه و آزمایشگاه خانه است. من خیلی خوش شانس هستم که یک اتاق پر از ابزار و وسایل کار برایم مانده که می‌توانم با آنها، هر چیزی را که عشقم بکشد، بسازم. انواع ارّه و برمه و دریل و پیچ گوشتی و آچار و سوهان و سنباده، انواع میخ و پیچ و چسب و انبر و پلاس. انواع خط کش و وسایل جوشکاری و لحیم و چوب و تخته. و از همه مهمتر، ظرفهای شیشه‌ای مواد شیمیایی، شامل انواع اسیدها و نمک‌ها و بازها. و ترازوهای دقیق. چیزی که کمبودش را احساس میکنم یک تلسکوپ و یک میکروسکوپ و یک تفنگ برای شکار غاز است. قلاب و تور ماهیگیری هم اینجا داریم. چند روز قبل خیلی خوشحال بودم که یک دوچرخه 1200 دلاری را به قیمت 60 دلار خریده‌ام. اما امروز فهمیدم اگر کسی بخواهد دوچرخه بدواند، خیلی‌ها حاضر هستند به رایگان برایش دوچرخه بدهند. فقط کسی باشد که بدواند. کسی هم بخواهد کاری را شروع کند، خیلی‌ها از چهارطرف، زیر بغل‌اش را می‌گیرند تا کارش قوام پیدا کند و کسی بخیل نیست. حتی می‌گویند در روزهای بارانی، کسی که به نزدیک خانه یا موتر خود می‌رسد و می‌بیند رهگذری، چتری ندارد، چتری خود را به رهگذر اهدا میکنند. اهدای عضوهایی مثل جگر و شش و گرده و قلب، بعد از مرگ، یک امر کاملا رایج و پسندیده است. و حتی دیتابیس کامل و جامعی در این مورد دارند. یادم می‌آید یک دوست کاملا فرهیخته، یک وقتی به من توصیه میکرد، اولاد زیاد بیارید تا نسل هزاره‌ها را زیاد کنیم. امروز واقعا از این توصیه، خنده‌ام میگیرد و آنرا احمقانه‌ترین پند و اندرز می‌دانم. به غیر از انسانیت، به غیر از نیکی و به جز محبت، چیزی نمی‌بینم که در دنیا پایدار بماند. زبان خیلی قدرت دارد. یک جمله منسوب به استیو جابز است که میگوید: اگر بتوانید قلب یک نفر را لمس کنید به بی‌نهایت می‌رسید. زبان و کلمات و جملات، خیلی قدرت دارند، خیلی.
Posted by | سپتامبر 17, 2023
امروز به توصیه‌ی دوست نازنینم، پادکست ثروت را می‌دیدم.

امروز به توصیه‌ی دوست نازنینم، پادکست ثروت را می‌دیدم. لینک را در کامنت میگذارم و می‌توانید ببینید. برنامه‌ای هفته وار از طرف کدام community در مورد تجارت در کانادا است....

Leave a comment
Continue Reading
آدم اگر یکبار به تشنابی که در داخل خانه است، عادت کند، رفتن به تشناب کنج حیاط و حویلی، سرش قیامت میشه. مخصوصا اگر نم‌نمک برف هم ببارد و آدم کورمال کورمال، پشت چپلی و دمپایی بگردد و پاهایش را یخ بزند. اصلا از خیر تشناب و فشار و مثانه می‌گذرد و دوباره برمیگردد به زیر کمپل و لحاف گرم و نرم. تو فکر کن Master Bed Room که یک اتاق و تشناب اختصاصی است دیگر چه نعمتی است برای اولاد دارها. خدا خیر بده کسی را که این ایده به ذهنش رسیده و کسانی را که توانستند این ایده را پیاده کنند. چه میخواستم بگویم؟ آهان. در شفاخانه، آدم، آدم نیست. آدم یعنی فشار خون و میزان قند و شکر و تنفس و وزن و قد و چند کمیت دیگه و آن ماسک و کپسول اکسیژن کنار تخت. که هر کسی کارش به آنجا می‌رسید یعنی که خلاص است کارش. در اینجا insurance را هم بهش اضافه کنید. اگر اینشورنس نبود، بهتر است بمیری. چند روز قبل، برای چک دندان، من، شهریار و شاهرخ با موتر کریستینا، رفتیم کلینیک دندان. کلنیک، بیشتر از یک شرکت آی تی، به کمپیوتر و مانیتورهای ۲۴ اینج با کیفیت HP مجهز بود. داکتر اصلی، یک خانم مهربان ایرانی بود، و دستیارش از هند. مرا بردند و به حالت ایستاده، یک چیزی شبیه جلیقه ضد مرمی و گلوله، بر روی شانه‌ام انداختند و سرم را داخل یک دستگاه کردم. یک چیزی را هم داخل دهانم قرار دادند و گفتند که با دندانهایم، آنرا محکم بگیریم. احساس سگی را داشتم که استخوانی را به دندان گرفته باشد. دستگاه گرداگرد سرم چرخید و عکس گرفته شد. بعد مرا گفتند روی تخت مخصوص دندان دراز بکشم. باز هم یک دستگاه دیگر را داخل دهانم کرد و تق تق عکس گرفت. و همه اینها، به شکل کاملا اتوماتیک، در کمپیوتر و در دیتابیس ذخیره میشد. در همان حالت که روی تخت بودم، داکتر یک مانیتور را به سمت من چرخاند و عکسها را نشانم داد. من بیشتر از آنکه، حواسم به توضیحات داکتر باشد، در کف برند مانیتور HP بودم. از این HP های جدید بود که چند روز قبل در Marketplace فیسبوک دیده بودم. خلاصه با کمک عکسها، به من گفت که سه تا از دندانهایت نیاز به پر کردن دارد و اگر زودتر اقدام نکنم، ممکن است به عصب بزند‌. در آن صورت هم دردش بیشتر است و هم هزینه درمانش را این بیمه که من دارم کاور نمیکند. امروز رفتم برای پرکاری، همان اول دو سه تا بی حسی زد که احساس کردم لب و دهان و کومه‌هایم سنگ شده، فکر می‌کنم قوی‌تر از لیدوکایین بود. وقتی مرا روی تخت خواباند، احساس غریبی و ضعف و زوال کردم. احساس کردم که از آن شیر، کم کم دارد فقط یال و کوپال‌اش به جا میماند. موها که دارد میریزد، چشمها که کم سو شده و حالا دندان و شاید همینطور بروم پایین نوبت کمر و بعد شاغلام و بعد زانو و خلاص. یک ساعتی طول کشید تا کار داکتر خلاص شد. بعدش گفت مرخصی، چون سال اول health insurance داریم، بدون پرداخت پول، از کلینیک بیرون شدم. احساس می‌کردم دهانم کج شده. اما وقتی در آینه خودم را دیدم، همه چی نرمال بود. خوبه آدم یک تیم کاری داشته باشه که از همه کشورها در آن تیم باشند. حال میده.
Posted by | سپتامبر 16, 2023
آدم اگر یکبار به تشنابی که در داخل خانه است، عادت کند، رف…

آدم اگر یکبار به تشنابی که در داخل خانه است، عادت کند، رفتن به تشناب کنج حیاط و حویلی، سرش قیامت میشه. مخصوصا اگر نم‌نمک برف هم ببارد و آدم...

Leave a comment
Continue Reading
دلم میخواهد پس برگردم کابل. دلم میخواهد همراه دوستان و همکارانم باشم. اینجا یک جوری است که به هر کسی میخواهم زنگ بزنم و دو کلام صحبت کنیم، یا آنها خوابند یا من. تایم و ساعت اصلا برابر نیست و این راه نفسم را بند می‌آورد. احساس پرنده مهاجری را دارم که از گله و دسته خود جدا افتاده و تک و تهنا، یک گوشه در بهشت افتاده است که نمی‌داند چطور کند. حالا می‌فهمم که بوستان، بدونِ دوستان، گورستان است. دلم لک زده برای شنیدن چار کلمه لهجه‌ی کابلی. دلم بولانی لب سرک میخواهد و دلم می‌خواهد ده بجه شب بخوابم و پنج بجه صبح بیدار شوم و بگویم: صبح بخیر افغانستان. پنج بجه صبح اینجا، سه بجه دیگر کابل میشه. اینجا چیزی نور و نمک نداره و یک قسم تلخ است. احساس میکنم گنگ و لال هستم. دلم خربزه تيرماه مزار میخواهد. از هر چه charity و humantarism است بدم می‌آید. هر کس و هر نهاد، به فکر پر کردن کیسه خودش است و نام و نشان مردم افغانستان، یک بهانه بیش نیست. هر چه صحبت از افغانستان و وطن است، غم و بدبختی و بیچارگی است. از این احساس ترحم و احساس شفقت، بدم آمده و می‌خواهم بزنم زیر همه چیز و چپه کنم این نقش و فیلم مزخرف را. هر چقدر که مرا قسم بدهید، هر چقدر که شَست ‌و امضا بگیرید، هر چقدر که ملک و جایداد و رفاه و امنیت و آرامش را پیش رویم بیاورید، ارزانی خودتان، اینجا مال من نبوده و نیست و من مال اینجا نیستم و نمی‌شوم. اینقدر هم در گوشم نخوانید: I belong here, because I am here. نه اصلا، به هیچ وجه. خشمگینم، شبیه گاوی که در کشتارگاه، بوی خون به مشامش خورده باشد و از زیر کارد قصاب گریخته باشد. فعلا خودتان را گوشه کنید، شاید کمی آرام گرفتم. باز با هم گپ میزنیم. همین.
Posted by | سپتامبر 16, 2023
دلم میخواهد پس برگردم کابل.

دلم میخواهد پس برگردم کابل. دلم میخواهد همراه دوستان و همکارانم باشم. اینجا یک جوری است که به هر کسی میخواهم زنگ بزنم و دو کلام صحبت کنیم، یا آنها...

Leave a comment
Continue Reading
شاید شبیه فیلم "همشهری کین citizen kane " که در اواخر عمر خود کلمه‌ی رمز آلود "غنچه‌ی رز" را گفت، من هم بگویم: " فِرچَه". خودم هم نمی‌دانم و نفهمیدم چه سرّی است که هر بار و در هر موقعیتی که باشم، فرچه را که می‌بینم یک جوری در دهانم طعم شیرین و sweet و مطبوعی را احساس میکنم. فقط همینقدر می‌دانم که این احساس و این طعم مربوط به قبل از مکتب رفتن من می‌شود. یک وقتهایی، با این مدل فرچه بر لب آب چاه، دم دمای عید نوروز، با مادر و ماماهای همقُراغ‌ام فرشهای خانه را می‌شستیم. تاید میزدیم و کف مالی می‌کرديم و می‌شستیم و روی چوبهای سوخت کنار تنور، هوار می‌کرديم تا خشک شوند. هر بار که فرچه را می‌بینم، انگار که نان قندی شیرین میخورم. می‌خواهم یک شب، از آن شبهایی که گاه‌گاهی چون موهبتی نصیب آدم میشود، آسمان صاف است و قرص مهتاب هم گرد گرد، حسابی علف بزنم و گول و گنگس، مَی خورده و تَو خورده، در عالم هَپَروت، بگردم لابلای تمام خاطرات عمرم و کشف کنم که این سِر فرچه چیست؟ حتما اینبار اینکار را میکنم. لالا لالا لالا، هی لالا لالا لالا زندگانی خوب است، با یار جانی لالا
Posted by | سپتامبر 15, 2023
شاید شبیه فیلم “همشهری کین citizen kane ” که در اواخر عمر…

شاید شبیه فیلم "همشهری کین citizen kane " که در اواخر عمر خود کلمه‌ی رمز آلود "غنچه‌ی رز" را گفت، من هم بگویم: " فِرچَه". خودم هم نمی‌دانم و نفهمیدم...

Leave a comment
Continue Reading
من وب سایتهای خبری زیادی را کار کردم. از goodnews.af گرفته تا shinwari.org خدای خبرگزاریهای جهان هم که باشی، از یک سن و سالی که بگذری، میفهمی فقط یک خبر در دنیا بیشتر وجود ندارد. Where are you now? تو بزرگترین سوالی... دوست دارم جواب این سوال بی زوال همیشه این باشد: In your hug. در آغوش تو..
Posted by | سپتامبر 14, 2023
من وب سایتهای خبری زیادی را کار کردم.

من وب سایتهای خبری زیادی را کار کردم. از goodnews.af گرفته تا shinwari.org خدای خبرگزاریهای جهان هم که باشی، از یک سن و سالی که بگذری، میفهمی فقط یک خبر...

Leave a comment
Continue Reading
Posted by | سپتامبر 14, 2023
دیشب، یهویی فخریه و بچه‌ها تصمیم گرفتند بروند خرید، کجا؟ …

دیشب، یهویی فخریه و بچه‌ها تصمیم گرفتند بروند خرید، کجا؟ IKEA من حس بیرون رفتن نداشتم. میخواستم بنشینم و Apple Event را ببینم. گفتم خودتان بروید. نگو که اصلا نقشه...

Leave a comment
Continue Reading