یا تخت یا تابوت: ناظم مکتب (مدرسه)، سر صف صبحگاهی تاکید میکرد از چیزهایی که در مکتب یاد میگیریم در زندگی استفاده کنیم. ما بیخیال صحبت‌های او، غرق دنیای کودکانه...
Posted by | ژانویه 22, 2022
Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان قبل از ۱۲ سالگی، وقتهایی بود که پول نداشتیم، کتاب بخرم، هر ورقی که روزی زمین میدیدم را می‌گرفتم و می‌خواندم. ورقهای اخبار باطله،...
Posted by | ژانویه 21, 2022
دخترکها در گوشه مسجد بین خود در مورد سایز مناسب سامان مردانه بحث داشتند و به نتیجه نمی‌رسیدند. پیرزنی آمد جای نماز را هموار کرد و قامت بست و بلند...
Posted by | ژانویه 21, 2022
❤ یک وقتهایی باغ سبزی و ترکاری داشتیم. چند دوره‌گرد و دکاندار می‌آمدند و روزانه بار سبزی‌شان را به شکل عُمده از ما می‌خریدند. گاه‌گاهی هم مردم‌محل می‌آمدند و پَرچون(خرده)...
![Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان یک آهنگ مست را چالان کردم، با صدای مستانه شبنم ثریا. لینک در کامنت است. گپ نزنید، غالماغال نکنید. فقط بشنوید و لذت ببرید: ببوسیم بی بهانه، به یک شور و شراره شکر در لب جانان، چی شیرین مزه داره.... خیر ببینی @[100001805409017:2048:Ahmad Munir Kohsari]](https://pen.momtazhost.com/wp-content/uploads/2026/02/10226843941023555.jpg)
Posted by | ژانویه 21, 2022
Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان یک آهنگ مست را چالان کردم، با صدای مستانه شبنم ثریا. لینک در کامنت است. گپ نزنید، غالماغال نکنید. فقط بشنوید و لذت ببرید:...
Posted by | ژانویه 20, 2022
Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان کاکای کلانم، صوفی، خدا رحمتش کند، سه زن داشت. یک روز که کاکا خوش‌خوی بود و زنهایش خوش و خندان پاها و شانه کاکا...
Posted by | ژانویه 20, 2022
Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان پیر شدم، میگویید چرا؟ احساس میکنم تکرار گفته‌هایم زیاد شده، در حالی که خودم فکر میکنم مخاطب بار اول است که می‌شنود. با اولی...
Posted by | ژانویه 19, 2022
اجازه بدهید یک اعتراف کنم خدمت شما: خزان بود، خرد بودم، ۵ یا ۶ ساله، در شهرری. از باغ انار حسن آقا، یک دامن انار دزدی کردم و آمدم همراه...
Posted by | ژانویه 19, 2022
Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان الا گل دانه دانه دانه دانه، جداییها نمانه، که برگردی به خانه اگر کنده شود از ملک مردم آب و دانه، به ملک خود...
![Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان به بهانه تولد سیاه آمریکایی، مارتین چطورکایی: همو که گفت: [به جای شما]، من رؤیایی [را "دوست"] دارم و از آن‌روز به بعد همه رؤیا [را دوست] داریم و اصلا نمیدانیم که رؤیا کی است یا چی است؟ اگر نظر شخصی‌ام را بخواهید: به نظر من ، هیچ رؤیایی، شیرین‌تر و صادقانه‌تر از آن خوابهای شیطانی نیست که گاهی شبانه می‌بینم و صبکی، جان‌پاک (حوله) سر شانه، طرف حمام خیز میکنم و در زیر شاور دوباره به رؤیاهای جدیدتری فکر میکنم. اما خب از لحاظ اجتماعی، بهتر است یک چیز خوبتر بنویسم که مربوط مارتین هم بشود و جنبه آموزشی هم داشته باشد. در کابل، اولادها را کودکستان روان می‌کردیم. بعد از مدتی هر چی تعلیمات اجتماعی و روانشناسی خانه و کودکستان بود، اثر نمیکرد، و آنها روزبروز زخمی‌تر و ترسوتر و دل‌شکسته تر می‌شدند. چندین نظریه جامعه شناسی و کودک شناسی که از پیرِ خود، آموخته بودم نیز اثر نکرد. رفتیم اداره، دیدیم اداره هم بد نیست، همه چیز مطابق تعالیم و نظریه‌های روانشناسیِ به حساب مدرن است. اما مشکل چی بود؟ آنجا شاهد جنگ و دعوای دو کودک بر سر یک سامان‌بازی بودیم. اولادها خاماخا، جنگ میکنند. اما اکثر فامیلها، اولادهای خود را یاد میدادند که در کودکستان: "اگر کسی تو را زد، تو او را محکمتر بزن." ما از این قانون نانوشته، غافل بودیم. یک چند وقت با کمک استاد حسین صادقی، قهرمان جهانی ووشو، بر علاوه یوگا، ووشو و کنگ فو هم به اولادها یاد دادیم. آموزشهای ورزشی استاد صادقی جواب داد و یکی دو مورد لَت (کتک) خوردن اولادهای دیگرا، از جانب اولادهای ما گزارش شد و آنها شاکی شدند و ما مُشتَکی. از اینجا وارد مرحله بعدی شدیم. اولادها را جمع کردیم و این نکته‌ها را هم گوشزد کردیم که: اولا قوی شوید که در نظام طبیعت، ضعیف پایمال است. و ثانیا این پنج مورد را بعد از قوی شدن، درنظر داشته باشید: ۱. تا میتوانید به دوستای خود اضافه کنید و از دشمنای خود کم کنید. که لقمان حکیم به سعدی گفته است که به ما بگوید: هزار دوست کم است و یک دشمن، بسیار.... بهترین راه برای دوست پیدا کردن، این است که یک چیز را خوب یاد بگیرید و به دیگران یاد بدهید. اما سر آنها تِم ندهید. و بگویید برایشان که مه سر شما تِم نمیتم تا حسادت نکنند و بگویید که تو چی یاد داری که از تو یاد بگیرم. ولو که آموزش بوکس و لقد باشد. یا چشم بندی و کیسه‌بوری و درس و تعلیم و کدنویسی و یا حتی آتش افروختن تنها با یک گوگرد. ❤ تا به اینجا، به نظر من، آموزش و اینترنال کالچرال اکسچنج internal cultural exchange در کشور و جامعه‌ای مثل افغانستان، بهترین راه ایجاد صلح است. چرا که هم دیده می‌شوم (آدم به حساب میایم) و هم دیگران را می‌بینم (دیگران را هم آدم حساب میکنم) و دیگران (جامعه جهانی) ما را می‌بینند و آدم حسابمان میکنند. ۲. اولادها را گفتم: در بین خود تمرین کنید اما براستی زدن نکنید. ۳. از خود خُردتر را نزنید. ۴. اگر زورتان به کلانتر از خود نرسید، خواهر و برادر یکجای شوید و او را بزنید. ۵. تا میتوانید مسائل را بین خود حل کنید و گپ را به والدین نرسانید. این پنج اصل، شبیه ۵ اصل هندسه اقلیدس، زیربنای بهتری بود برایشان تا اینکه "اگر کسی تو را زد، تو او را محکمتر بزن." در کنار درس، خوب است یگان بوکس و لگد را هم اولادها یاد بگیرند. خاماخا آدمی در طول تاریخ سر یک چیز جنگ میکنه در زندگی. سیاه و سفید هم نداره. از سامان بازی طفلانه گرفته تا دین و مذهب و دوست دختر و معشوقه و زن و خانه و نوبت ظرف شستن سر بمبه آب و مِلک و جایداد و منصب و غیره... اولادها، بهتر است قوی و هوشیار باشند و بر احساسات خود کنترل پیدا کنند. در کابل کنگ‌فو، مکتب و یوگا را میکس کردیم و خوب جواب داد،به یک صلح نسبی رسیدیم. مچم که در دیگه جای‌ها، چطور خواهد شد. دوستتان دارم. خیلی زیاد. ❤ #مارتین #حسین #صادقی #ووشو #ورزش #فخریه #یوگا #ممتاز #حق #بوکس #لقد #هندسه #آموزش #پیر #فرزانه #رویا #فدراسیون #black #king #Martin #nice #sport #yoga #wushu #education #power #cultural #exchange #dream #shower #federation](https://pen.momtazhost.com/wp-content/uploads/2026/02/10226826491027316.jpg)
Posted by | ژانویه 18, 2022
Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان به بهانه تولد سیاه آمریکایی، مارتین چطورکایی: همو که گفت: [به جای شما]، من رؤیایی [را "دوست"] دارم و از آن‌روز به بعد همه...
![Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان سالهای ۱۳۷۲ بود. آن‌سال تازه وحدتی‌ها و حرکتی‌ها می‌خواستند یکجای شوند. تکیه خانه شان را یکی کنند و به مجلس خودشان عظمت ببخشند تا ایرانیها هم آنها را آدم حساب کنند و در شورای شهر و روستای منطقه، افغانها هم صاحب رای و نماینده باشند. اما مشکل، برای یک جای شدن، چند تا دیگ کاسه و مایک و آمپلیفایر و بلندگو و ساوند سیستم و فرش و ظرف تکیه خانه نبود. مشکل تعیین ملا و منبر تکیه خانه بود. هر دو گروه وحدت و حرکت، بین خود جور آمده بودند و یک جای کلان را دیده بودند که محل دائمی تکیه خانه باشد، مشکل چیز دیگری بود: ملاهای زبردست دوگروه با هم کشمکش داشتند و جور نمی‌آمدند. یک شب "سید اُتو"، که شیخ زبردستی بود، تمام وسایل تکیه خانه را ورداشته بود و کوچ و بار را از ایران، آورد سمت مزار، سید اتو چند بچه داشت: بچه مابین‌اش که صنف پنج مکتب هم صنفی بودیم و اولین بار حروف انگلیسی و ورزش بوکس را از او یاد گرفتم، مرتضی نام داشت، بچه خردش مصطفی بود که او وقتها صنف دو بود. یک بچه کلان صنف ۸ داشت. ورزشکار و سرشار و دیوانه رقم ، نامش باقر بود. باقر، هر کس را در مکتب گیر میکرد، میزد، حتی گاهی ما را در وقت بازی میزد، میگفتیم باقر جان، از دست بچه ترکهای ایرانی کم به عذاب هستیم که تو هم ما را میزنی؟ آن هم به شوخی و خرمستی گری. کاش کدام گناهی کرده باشیم. یک روز مرتضی، سر صنف نیامد، موقع برگشت رفتم احوالش را بگیرم، کسی خانه شان نبود. خبر آمد سید اتو، وسایل تکیه خانه و موتور برق(ژنراتور) و مخصوصا اکو و ساوند سیستم را برده مزار و یک تکیه خانه خوبیش جور کرده، موقع سخنرانی مردم عام و عادی اصلا محو صدای اکو میشوند تا بیانات خود ملا. آن الو،الو،الووو لو لو یک دو سه سع سع سع، گفتن ملا از همان ابتدا، ملت را فریز و میخکوب این قدرت الهی میکرد و اصلا به دیگر بیانات کاری نداشتند. همین که می‌دیدند سَلّه و لنگی ملا سیاه است و لابلای عبا و قبای سیاه ملا ، یک کمی رنگ سبز هم دیده میشود، خلاص بود کار. آن صدای اکو، در واقع تیر خلاص بود بر باورهای ساده‌ی مردم رنج دیده، یا مثبت تر بگویم: ملت مثل خمیر می‌شدند در دست نانوا، هر شکل و قالبی که میدادی در می‌آمدند. حتی وطندارهای پشتون هم که از کنار تکیه خانه مزار رد می‌شدند و صدای اکو را می‌شنیدند و نگاه میکردند، می‌گفتند: د هزاره‌گانه ملا تر ټولو ښه ده... (ملای هزاره‌ها، بسیار خوبیش است) اینش به کنار، خبر آمد، باقر، قوماندان (فرمانده) شده، یا خدا، باقر دیوانه، قوماندان شده؟ پدر کلانم این را که شنید دفعتا گفت: وَطَّن جور نمیشه، یک دیوانگی او، برای بی عزت کردن (به فاک دادن) همه ما کافی است. اگر چه قبل از آن کمی امیدوار بود که نجیب، رئیس جمهور شده و مملکت جور میشه. [یادم می‌آید موقع کار و بار در مزرعه، به هر نسیم و شَمالکی که از سمت شرق و "آفتاوبرآمد" می‌دمید، یکبار ایستاد میشد و با خوشحالی کودکانه‌ای میگفت: بیا بخیر، شمالکهای نجیب جان است. وطن جور میشه] اما بعد از این خبر، تنها تسبیح کلان خود را می‌گرفت و دور دور می‌چرخید و زیاد در مجالس نمی‌نشست. بعد خبر آمد از مزار که سید اتو را بردند، سر گم و نامعلوم تا به امروز، باقر و مصطفی بچه خردش را هم بردند و مرتضی هم گریخته. اینکه کی برد و چی برد، تا به امروز مشخص نیست. اما من در دنیای کودکانه خود غرق بودم و ناراحت از اینکه چرا مرتضی با ما در سر صنف نیست.... این اولین رفیق کودکی‌ام بود که احساس کردم روزگار او را از ما جدا کرد... و بین بچه ترکهای جنگره، سخت احساس تنهایی می‌کردم. مثل اینکه یک تکه از وجود آدم گم شده باشد.... امروز، با تک تک بچه‌های ترک، رفیق هستیم، روابط نیک داریم و گاهی به شوخی تلخی می‌گویند: از وقتی فهمیدیم جنگ خوب نیست، دیگر وطندارهای تو را رد مرز نمی‌کنیم، سرکارشان میگزاریم و کار دستشان می‌دهیم. حالا بگو ببینم تو کارآفرینی یا ما؟ 😉 اما مچم که ما آدم شویم. بین یک منجلابی به نام حرکت و وحدت و جنبش و اسلام و جمعیت و مردم و ملت گیر مانده‌ایم، بدون ذره‌ای کار و امنیت و آرامش و آسایش. بدون پایین رفتن آب خوش از گلوی زن و مرد و پیر و جوان ما. این واژه‌های زیبا، چقدر بی روح و بی رمق، پیش چشم آدم رقص میکنند..... . . . . . . #تکیه_خانه #وحدت #حرکت #افغانستان #ترک #مزار #تهران #ساوند_سیستم #آمپلی_فایر #تبلیغات_اسلامی #قومندان #دیوانه #آموزش #کودک #مهاجر #افغان #جنگ #مهاجرت #مرتضی #شرق #افتاوبرآمد #آفتاب #کارآفرینی #روح #رمق](https://pen.momtazhost.com/wp-content/uploads/2026/02/10226821999355027.jpg)
Posted by | ژانویه 17, 2022
Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان سالهای ۱۳۷۲ بود. آن‌سال تازه وحدتی‌ها و حرکتی‌ها می‌خواستند یکجای شوند. تکیه خانه شان را یکی کنند و به مجلس خودشان عظمت ببخشند تا...
Posted by | ژانویه 16, 2022
Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان برای این فضا، کدام موسیقی را پیشنهاد می‌کنید؟
Posted by | ژانویه 15, 2022
ز خاک تیره می‌روید ولیکن، نگاهش بر شعاع آفتاب است....
![Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان - یک روز یکی از دوستان، ازم پرسان کرد: رضا یک گل را بگوی که در هر آب و هوایی دوام بیاره و آب و مراقبت هم نخواهد، زود هم خشک نشود، کدام گل را پیشنهاد میکنی؟ چرت زدم و گفتم: به واقعیت که یک چنین گلی را نداریم، مگر اینکه یک گل پلاستیکی بگیری. یا یکی از این تابلو گل‌هایی که از اول خشک شده باشه. اگر نه گل تازه، خاصیت‌های خاص خود را دارد و نمی‌شود ناز گل را نکشید، گل است، ناز دارد خاماخا (خواه ناخواه) چهل ساله شدم، باور کنید نفهمیدم ناز وطن را چی رقم وردارم؟ لعنتی هم دوست داشتنی است، هم خرتاخری، یک تعارض عجیب. گاهی میگم، دیگه مملکتها از خدایشان است مثل ما واری، اولاد داشته باشند، این را ببین، خودش هم نمیفهمد با خودش چند چند است... بهتر است یک دوره مدیریت و منجمنت منابع خرمست و گشنه مست را بگذرانم. کدام دانشگاه این رشته را دارد؟ یا از صفر self study کرده پیش خود شروع کنیم؟ راست‌اش، یک مدتی است به گفته دوست ادیبم، دچار شک فلسفی شدم. یا به گفته دوست خراباتی، شکم زیاد سیر شده و قدرت هضم شکم و مغز پایین آمده و باید همیشه خود را stay hungry, stay foolish نگاه کنم. سوال و آن Big Question این روزهای من این است: تکنولوژی به کدام سمت روان است؟ یک روزی در ایام کودکی، در خانه بودیم که پدرم موقع چای خوردن، یک آهی از نهاد برکشید، یک آه عجیب و سوزناک، همگی برگشتیم و طرف‌اش سیل کردیم و گفتیم : چی گپ است پدر؟ پدرم گفت: هی روزگار، مردی نمانده، یک زمانی بود که در جنگ، مردی و نامردی مشخص میشد، دلاوری و شجاعت مالوم میشد، دوره، دوره رستم و سهراب و اسفندیار و سیاوش بود. زور و قوت و بازو و شمشیر و جنگ تن به تن بود. دوره گُرز گران و شمشیر و سپر و کمان بود. حالا ببینی، یک مَیده بچه، با تفنگ، از یک سولاخ، تَخ تَخ یک مرد چهل ساله را میکشه و معلوم هم نمیشه که کی بود. دوره دوره نامردی شده، گذشت او دوره عزت و جوانمردی. و باز مثل همیشه تاکید میکرد که : افغانستان جور نمیشه، حالی سلاح دست هر کس و ناکس افتیده، او دوره ما، تو سلاح را دست هر کس نمی‌دیدی، ترس بود، حکومت زور داشت. حالی خبر شدم بچه سید کلو(کلان) را در بلخ زدن، چی یک شخصیتی بود، سالها درس خوانده بود، کربلا و نجف و سوریه و مکه رفته دیده بود، او را هم کی زده؟ یک میده بچه بی ریش و کونی که فرق اِشپش را از کَیک نمی‌دانه، چی برسه به فرق دست چپ و راست خوده..... بی بی سی، یک گزارش تهیه کرده بود از: تاثیر مسج و موبایل بر آزادی زنان در افغانستان پدر میگفت: حالا نر و ماده با مَسِجَکان،در زیر کمپل هم با هم زدن کنند، پدرِ خانه روح‌اش هم خبر نمیشه. اینها کل‌اش فساد است. هر چی میگفتیم: پدر او رقم نیست، میشه استفاده درست هم کرد. میگفت: کجاست او تربیه و اخلاق.... یک گاو گَر، یک گله را گَر میکنه و یک میوه خراب، یک کِرِت را. شما کجا زورتان به فلانی و فلانی و فلانی میرسه؟ یک دفعه که فلانی مَی خورد و مست شد، "جونَه گَو" (گاو جوان و زوردار) قلبه‌ای واری همگی را زیر دست و پای میکنه، کس هم نیست دَم‌اش را بگیره.. باز بیا پوره کو..... برید به جای این همه درس خواندن، یک کمی هم ورزش کنید که در برابر این گاوهای وحشی، بر علاوه دانش، کمی زور و دلاوری هم داشته باشید. نشود که از ترس، خشتک خود را تر کنید... پدرم عقیده داشت: زر در کمر و زن در بغل، ما میگفتیم یعنی چه؟ میگفت اگر زن و زر و طلا و دارایی‌ات در کنارت نبود، از تو نیست، پولی که تو در بانک داری از تو نیست، زری که در کمرت بسته است، از تو است. و زنی که در بغل‌ات باشد. اما این تکنولوژی، بدون آموزش وقتی در اختیار هر کسی قرار بگیرد، نتیجه چی میشود؟ زر را از کمرت می‌دزدند و زن را از بغلت. شب میخوابی و خواب میبینی، صبح اکانت خالی است و زن هم در بغل نیست. چهار تا خشت هم در زیرت گذاشته‌اند و مثل تیر موتر واری، تخمهایت را هم کشیدند و بردند و هنوز خبر نیستی. اما اگر آموزش و تربیه باشد، سالهای سال، زر خود را در دشت ایلا کن، ده چند شده باز می‌گردد و سالهای سال، زن را ایلا کن، [ده چند شده نمیایه 😉، خود را نگاه میکنه برایت ] و کسی دزدی کند؟ پدرش نتواند. اینجا هم اهمیت آموزش و تربیه و تعلیم مشخص میشود که: آدمیزاد، به تربیه نیاز دارد، سیب از سیب، رنگ میگیره. آدمی که آدم نبیند، کجا آدم شود؟ از سرعت حرکت، جهت حرکت مهمتر است. ما چو تخته پاره‌هایی بر موج، به کجا روانیم؟ Choose your direction at first. Why? Why? Why? Why? Why? You like New York city in the daytime. I like New York city in the nighttime. . We like it in the end of time... . We don't even know why? .](https://pen.momtazhost.com/wp-content/uploads/2026/02/10226810630630816.jpg)
Posted by | ژانویه 15, 2022
Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان - یک روز یکی از دوستان، ازم پرسان کرد: رضا یک گل را بگوی که در هر آب و هوایی دوام بیاره و آب...
