atiq

Posted by | ژوئن 26, 2023
دوست دارم امروز را روز قوروت نامگذاری کنم.

دوست دارم امروز را روز قوروت نامگذاری کنم. دوست دارم در حالی که در خیابان قدم میزنم، قوروت را با کشمش نخود بخورم. دوست دارم نمک و شوری قوروت را...

Continue Reading
هزار سال قبل بود، بعد از رخصتی‌های عید قربان، رفتم دفتر، پیش حاجی احمد. پرسان کرد: جعپَری صاحب، د عید کدام قربانی کردی؟ خون مون ریختاندی یا نه؟ گفتم: قربانی که نکردیم حاجی صاحب، مگم خون ریختاندم. گفت: خو چی کردی؟ گفتم: هیچ، دوگانگی ها را بردیم ختنه کردیم. یک کمی خون و خون‌باتگ شد و مخصد سنت را اجرا کردیم. و بعد از آن روزها، سراسر عید قربان بود کابل.
Posted by | ژوئن 25, 2023
هزار سال قبل بود، بعد از رخصتی‌های عید قربان، رفتم دفتر، …

هزار سال قبل بود، بعد از رخصتی‌های عید قربان، رفتم دفتر، پیش حاجی احمد. پرسان کرد: جعپَری صاحب، د عید کدام قربانی کردی؟ خون مون ریختاندی یا نه؟ گفتم: قربانی...

Continue Reading
Posted by | ژوئن 24, 2023
این گیاهان پتوس را کاشتم. گفتم تا سقف برسه، کارها اجرا میشه،

این گیاهان پتوس را کاشتم. گفتم تا سقف برسه، کارها اجرا میشه، رفت به سقف رسید برگشت و دوباره پیچ و تاب دادم. دیدم همین گلبازی، بهترین کار است. حالا...

Continue Reading
Posted by | ژوئن 21, 2023
روز و روزگار خوش است.

روز و روزگار خوش است.

Continue Reading
Posted by | ژوئن 19, 2023
یک جاده داریم نزدیک خانه.

یک جاده داریم نزدیک خانه. شرقی - غربی‌ترین جاده‌ای است که تا حالا در زندگی دیده‌ام. صبح های زود، همزمان با طلوع آفتاب که کلاه لبه دار خود را سر...

Continue Reading
Posted by | ژوئن 14, 2023
باران می‌بارد. ساعت یازده بجه شب است و در زیر چیله موچی (…

باران می‌بارد. ساعت یازده بجه شب است و در زیر چیله موچی (آلاچیق کفاش) پناه گرفته‌ام. پشه‌ها هم این زیر جمع شده‌اند و هر کدام که مرا نیش میزنند را...

Continue Reading
تقدیم به نگاه زیبای شما، از امروز تا سه شنبه، میخواهم سکوت کنم و هیچ چیزی ننویسم. تا پیازهای ذهنم بیخ بگیرد و ببینم دیگه چی میتوانم از توش دربیاورم. دارم فکر میکنم چکار کنم که بتوانم زمانم را در دست خودم بگیرم. کاری را در وقتی که دلم میخواهد انجام بدهم و مزاحم کسی هم نباشم. خیلی دوست دارم یک باغ انگور 🍇 و یک مزرعه توت زمینی🍓 و کمی سیب زمینی 🥔 و گوجه فرنگی🍅 داشته باشم. و باقی عمر را بدور از هیاهو و شوآف‌های مزخرف شهری، بدور از دواها و طبیب‌های تاجر، سر کنم. چند تا کندوی زنبور و کمی هم کرم زباله خوار و دو سه تا گاو 🐄 و گوسفند 🐑 و مرغ و 🐓 . یک قلاب و چنگگ ماهیگیری. یک کمی مهارت ویرایش ویدیو و عکس و یک حساب بانکی رسمی و یکی هم غیر رسمی. یک رفیق روانشناس و مشاور حقوقی که از شر دعواجلاب ها نجاتم بدهند. میخواهم شبیه یک خرس 🐻 برای خودم زندگی کنم. مادرم می‌گفت: شادی 🐒 و خرس 🐻 اول آدم بودند. گپ پدر مادر خود را گوش نکردند، از بدوای اونها، اینها جانور جور شدند. با اینکه حالا چند واحد ژنتیک خواندم و با نظریه داروین آشنایی دارم، اما تفسیر افسانه‌ای مادرم از این دو جانور زیباست. تا یادم نرفته، در بخش بازیافت زباله شهری، برای تهیه کود کشاورزی هم کار می‌کنم. البته این کود را بیشتر برای گل و گلدان کار میگیرم. یاد یک فکاهی افتادم که نفر گزارشگر به یارو میگه خودت را معرفی کن: بنده کریم کریم زاده، کارمند کارخانه کمپوت سازی کرج هستم. در بخش کندن کاغذهای کمپوت کار میکنم. هرکسی که دلش گرفت، هر کسی که حسرت نعره‌ی مستانه داشت، هر کسی که میخواست تنی به آب بزند، و یا شبهای تابستان در بالای پشت بام، زیر آسمان پر ستاره بخوابد، هر کسی که میخواهد رکورد پیاده روی خود را بشکند، یا دست خود را در ظرف عسل 🍯 فرو کند و عسل را با انگشت خود بخورد، هر کسی که هوس چای لیمو و نعنا کرده، تلفن را بردارد و به من زنگ بزند. دیر ژر... به زودی.
Posted by | ژوئن 10, 2023
تقدیم به نگاه زیبای شما،

تقدیم به نگاه زیبای شما، از امروز تا سه شنبه، میخواهم سکوت کنم و هیچ چیزی ننویسم. تا پیازهای ذهنم بیخ بگیرد و ببینم دیگه چی میتوانم از توش دربیاورم....

Continue Reading
خیلی سخت است برایم که تمام زندگی آدم، خلاصه شود در خریدن یک خانه. آن هم تنهایی، آن هم با پول پس انداز. تمام زندگی یعنی، تمام همّ و غم و دغدغه و دویدنهای آدم، شبیه پیله، بپیچد و چرخ بخورد و بشود یک خانه. که نفس آدم را بکشد و زمینگیر کند آدم را. هر زمان به خریدن خانه فکر میکنم، احساس میکنم با میخ طویله، بخواهم خودم را یکجا به زور ثابت نگهدارم. یا شاعرانه‌تر بخواهم بیان کنم، کشتی را لنگر اندازیم. من آدم یک جا بودن و یک جا ماندن نیستم. درست است که بیست سال ایران بودم، درست است که پانزده سال در کابل بودم و از جایم تکان نخوردم. اما من خودم می‌دانم آدمی نیستم که یک جا باشم و بمانم. دوست دارم دنیا را بگردم و اکسپلور کنم. این روزها که با هر کسی از نزدیک و رو در رو سلام میکنم، با یک نگاهی به یَخَن (یقه) و جنس لباسم، سریع می‌پرسد: خانه چی داری؟ ماشین چی داری؟ یا زیر چشمی به مدل گوشی آدم توجه می‌کند. حالم بهم می‌خورد. اینقدر حالم بهم خورد که رفتم و آیفون رجستر نشده را دادم و به جایش یک گوشی ساده‌ای سامسونگ گرفتم. با یک مقدار پول که فروشنده سَر داد. کفشهایم را واکس نزدم و کمی کهنه کردم، و اصلا با اسنپ اینور اونور میروم و خیلی هم راحت ‌ترم. چون اصلا لازم نیست الاف شوم و دنبال جای پارک بگردم یا نگران جریمه و پول بنزین باشم. میتوانم کمی به چپ و راست نگاه کنم و تغییرات را بهتر ببینم. تا اینکه شبیه اسب گاری، چهار چشمی فقط روبرو را تماشا کنم. لباس هم فقط بشور و بپوش بدون اتو. همیشه وقتی کسی را در حال اتو کردن لباس می‌بینم، احساس میکنم دارد کار بیهوده‌ای را انجام میدهد. حالا تو بیا و آنرا وصل کن به احساس مهر و محبت بین دو نفر، که اگر کسی لباست را اتو نکرد، یعنی دوستت ندارد. واقعا اگر کسی می‌خواهد به خاطر برق کفشها و خط اتوی لباس و مدل گوشی و استایل موی و خانه و ماشین، سلامم را علیک بگیرد، همان بهتر که نگیرد. اما همیشه یک چیز برایم واجب بوده و هست: اینکه کاری را کنم که اشتیاقش را دارم و اگر اشتیاق نبود، نکنم. حتی به بچه‌هایم میگویم اگر حال ندارید، نروید مدرسه. اما اگر رفتید، سر حال و با شوق بروید. بخاطر ترس از ما و معلم نروید. بخاطر شوق دیدن همکلاسیها بروید. بدون ترس، بدون وحشت. برای من، که دو سه بار، انفجار و وحشت و صدا و بو و طعم و مزه و زور مرگ را از نزدیک دیدم، زندگی و بودن در لحظه، خیلی خیلی ارزشمندتر از خیلی زواید و ظواهر است. مدل گوشی؟ نوع پایچه تنبان و مدل ریش و بروت؟ نه. هیچکدام. اگر خواستید مرا تحریک کنید، با مدل گوشی و لبتاب و ماشین و لباس و عطر، من تحریک نمی‌شوم. من به تنها چیزی که بعد از صحبتهای شما دقت میکنم، این است که آدامس (ساجِق) میجوید یا نه؟ آنوقت شاید از روی کنجکاوی بپرسم کدام نوع آدامس را می‌جوید و اگر داری یکی به منم بدهید. دیگه هیچ چیزی، نظر مرا جلب نمیکند. من از این دنیا، ساجق را پسندیده‌ام. ساجق شوگر فری گلابی رنگ بادکنکی. 😃 Pink sugar free chewing bubble gum 😃 حاضرم خانه‌‌هایم را بفروشم و تا قِران آخرش را فقط بروم و ساجق بخرم و دلم خوش باشد که اگر باز کرونا شد، اگر دنیا به آخر رسید و قرن تا قرن، کسی کسی را ندید، من به اندازه کافی ساجق دارم که از مهمان های ناخوانده‌ی زندگی‌ام پذیرایی کنم و قوانین قرنطینه را بشکنیم و دونفری بشینیم و آدامس باد کنیم و پِق صدا کند و ببینم از کی بزرگتر بود. من کیف میکنم هر وقت به این شات از زندگی‌ام فکر میکنم. دوستتان دارم.
Posted by | ژوئن 8, 2023
خیلی سخت است برایم که تمام زندگی آدم، خلاصه شود در خریدن …

خیلی سخت است برایم که تمام زندگی آدم، خلاصه شود در خریدن یک خانه. آن هم تنهایی، آن هم با پول پس انداز. تمام زندگی یعنی، تمام همّ و غم...

Continue Reading
Posted by | ژوئن 8, 2023
Happy birthday Mansur Momtaz

Happy birthday Mansur Momtaz

Continue Reading
Posted by | ژوئن 8, 2023
ماه جوزا است، این موقع را به انگلیسی June Drop میگویند، ی…

ماه جوزا است، این موقع را به انگلیسی June Drop میگویند، یعنی بار و سیب‌های اضافی درخت میریزند. همان سیب‌هایی که آخرش ساندیس درست میشود. تا گندمها را بچینیم، کاه...

Continue Reading