یک جاده داریم نزدیک خانه.

یک جاده داریم نزدیک خانه.

شرقی – غربی‌ترین جاده‌ای است که تا حالا در زندگی دیده‌ام.

صبح های زود، همزمان با طلوع آفتاب که کلاه لبه دار خود را سر میکنم و با دوچرخه میزنم بیرون، آفتاب، آهسته لبه‌ی کلاهم را بلند می‌کند و شبیه سوارها و شوالیه‌های تنومند رومی که نیزه‌ی بلند خود را در چشم حریف فرو میکنند، آفتاب نیز شعاعهای مستقیم خود را در چشمم فرو میکند و برای چند لحظه کور میشوم، و آفتاب میگوید: حالا برو هر چقدر میخوای واسه خودت بگرد و دور دور بزن.

این حرکت‌اش کم از اسید پاشی نیست خدایی.

همین حالت نزدیکی‌های غروب که به خانه بر میگردم، تکرار میشود و آفتاب بعد از تابیدن بر چشمهایم غروب میکند و می‌گوید حالا برو بگیر بخواب پسر خوب.

این آفتاب ما، اصلا آن آفتاب مهربانی نیست که میگویند و یک جورایی کرم دارد و تنش میخارد.

اینجا من بیشتر با درخت‌ها و پرندگانی که در میان شاخه‌ها، آشیان دارند رفیقم.

دو سه بار آفتاب، دست خود را روی شانه‌هایم گذاشته و گفته که قهر نکن و بیا با هم دوست باشیم، اما پوستم را سوزانده و بیشتر قهر شده‌ام.

میخواهم یک روز یک سطل آب بردارم و به جنگ‌اش بروم. غیرت افغانی‌ام را نشانش بدهم و بزنم خاموشش کنم تا بفهمد که با کی طرف است.

اما خب خورشید، خانم است. با زن جماعت نباید کل‌کل کرد و دهان به دهان شد. بزار دلش خوش باشد. بزار تنور و بازارش گرم باشد و بتابد.

شب برای قلندرها است، شب برای پلنگ‌ها است.

از طرف روز، بهتر است ملنگ باشم و سرم در گریبان خودم باشد و خودم را کنترل کنم و با کسی یا چیزی درگیر نشوم.

این روزها، در زیر سایه‌ی این چهار درخت چنار، می‌نشینم و پاهایم را از لبه‌ی دیوار، آویزان میکنم و احساس میکنم بر لب اقیانوس آرام هستم.

گوگوش گوش میکنم:

صخره ویران نشود از باران

گریه هم عقده‌ی ما را نگشود….