Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان جدی ، دیماه ۱۳۶۶، January 1988, ده‌کوره‌های اطراف تهران برف می‌بارید، برف شدید و سنگین. آغای کَلو، آمده بود خانه ما. مادرم کله و...
![Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان جدی ، دیماه ۱۳۶۶، January 1988, ده‌کوره‌های اطراف تهران برف می‌بارید، برف شدید و سنگین. آغای کَلو، آمده بود خانه ما. مادرم کله و پایچه بار گذاشته بود. به همراه سیرابی. بعد از مدتها بود که بوی گوشت در خانه ما می‌پیچید، از بس که کچالو و اشکنه خورده بودیم، روده‌های ما قاق شده بود. تمام خانه بوی باحال سیرابی گرفته بود. لذتی بود در هر تنفس ما که پرسان نکنید. بیرون برف باشد و درون، خانه‌ای گرم با بوی سیرابی و کله و پایچه. پشت کلکین‌ها را پرده‌های دبل و "ایستور" گرفته بودیم که خنک نیاید داخل. اوضاع اقتصادی خوب نبود آن‌سالها، در یک خانه‌ای رفته بودیم که به جای دروازه، یک کمپل گیرنگ و چرک و چتل را به عنوان دروازه کار می‌گرفتیم. سر کوره بود. جنگ ایران و عراق بود و نجیب، نو رئیس جمهور افغانستان شده بود. پدر کلانم خوشحالی می‌کرد که بالاخره مملکت صاحب پیدا کرد، اما کسی امیدوار نبود. مردم بعد از ۵ سال مهاجرت، دل بریده بودن از مملکت. و نو کم کم مردها، از جمله کاکاها و دوستهای پدرم، در بین قصه‌های کاری شان، یگان قصه صیغه و دلداری از کدام زنکه بیوه و مهاجر را می‌کردند. آغای کَلو آمده بود خانه ما. خبر شده بود پدرم از قرارداد شلغم کَنی زمینهای حاجی صَفَر سود خوبی کرده و برای بار دوم، پشت خمس‌اش آمده بود. پدرم شرط مانده بود که به یک صورت خمس میدهم، یگان زنکه بیوه مطمین و ثابت را خود آغای کَلو برای پدرم پیدا کند و حکم صیغه را هم بخواند. یک کسی که بعد دست به یخن نشود و خود را زن پدرم فرض نکند. آغای کلو قبول نکرده بود و با حالت قهر رفته بود. میگفت مه "مرده گوی" کسی را نمیکنم. پدرم میگفت صیغه مرده‌گوی نیست، یک زنگ تفریح است در بین تمام مشکلات مهاجرت، چرا در بلخ که اوضاع اقتصادی خوب بود، این کار را میکردی و اینجا نمیکنی؟ اما بعد از آن برف سنگین شرایط تغییر کرده بود. بوی خوش سیرابی هم بی تاثیر نبود. سید کلو و پدرم پهلوی هم نشستند، قصه از نرخ افغانی و تومان شد، قصه از بازار شوش و مولوی و دفتر حزب در میدان راه‌آهن شد. و قصه از یک خانواده بی سرپرست از اقوام آغای کَلو، که نو از وطن آمده بودند و مهاجر بودند. آغای کَلو، پیشنهاد خوبی داشت. اما در باور پدرم نمی‌گنجید. میگفت: بیا همی برادرزاده بیوه مرا یکسال برایت صیغه میکنم. به شرطی که برایش کدام خانه را کرایه کنی، دو اولاد خرد دارد، زن جوان است، اما پدرم میگفت: آغا صاحب، چطور زن سید را صیغه کنم؟ گناه دارد و قصه گرگ و گوسپند را پیش کشید... اما آغا اصرار داشت که گناه ندارد، هر کس گفته بد کرده. پدرم میگفت: خودت در بلخ چی میگفتی آغا صاحب؟ همی گپ خودت بود. حالا هم مشکل نیست. خانه میگیرم. خرج میدهم، اما نه به نیت خمس و صیغه، به نیت قرض باشد. و آغا میگفت در زندگی از قرض خوشش نیامده و قبول نمی‌کرد. آن روز گذشت، هفته بعدی آغا سراسیمه آمد خانه‌ی ما، اینبار عروس آقا، شهربانو را از وطن آورده بودند، بچه آغا کشته شده بود. تازه عروس جوان‌اش را آورده بودند. در خانه‌ی ما هم حال مساعد نبود. خبر کشته شدن کاکای خردم که همسنگر بچه آغا بود، رسیده بود. زن و اولاد او هم در راه بودند. خانه خرد بود، به جای دروازه، یک کمپل گیرنگ و چرک و چتل را آویزان کرده بودیم. و پدرم، در بین داغ از دست دادن برادر و نشه‌گی جور شدن صیغه‌های جدید می‌سوخت. روانی شده بود. بدخوی و بی تاب. تا بهار دو سه بار دیگ و کاسه شوربا، در خانه‌ی کوچک ما، چپه شد... نرخ افغانی در برابر تومان هم روزبروز بالا می‌رفت. به ۷ رسیده بود. این تنها دلخوشی پدرم بود. بعد از آن بود که با بازار دالر آشنا شد و من برای اولین بار از نزدیک بندل دالر را دیدم. یک روز در مسیر راه بازار مولوی و دفتر حزب از پدرم پرسیدم: آغای کلو را میشناسم،آغای کم کی است؟ پدرم خندید و گفت: آغای کلو، یعنی آغای کلان، اینجا کلو معنی زیاد را نمیدهد، آغای خرد بچه آغای کلان میشه که شهید شده. مادر مصطفی، شهربانو، زن آغای خرد است. مصطفی، نواسه آغای کلان، همبازی من، قواره هزارگی داشت. چون شهربانو مادرش هزاره بود. آن زمستان، به هر ترتیب، بهار شد. بهاری دل انگیز، یک حویلی کلان گرفته بودیم، مابین حویلی یک درخت توت کلان بود که تاب [گازگازی]بسته کرده بودیم. زیر درخت، یک حوض آب بود. گرداگرد حویلی پنج اتاق بود به همراه تاکوی و زیر زمین. در یکی از آنها ما بودیم. در یکی آغای کلان، در یکی عروس آغا و در یکی دیگر زن کاکایم. یک اتاق را هم مهمان خانه جور کرده بودیم. اعصاب پدرم خراب بود. یک بندل از دالرهایش را موش خورده بود.....](https://pen.momtazhost.com/wp-content/uploads/2026/02/10226760599060058.jpg)
Posted by | ژانویه 5, 2022
سخت ترین کارهای زندگی من چی بود؟ یک چند مورد را اینجا لیست میکنم:
![Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان November 2003 نوامبر ۲۰۰۳ بعد از سقوط صدام، مرز مهران، بین ایران و عراق: یک جماعتی از افغانها، از راه پیاده و قاچاق در مسیر سفر کربلا هستیم، زن و مرد، پیر و جوان، خرد و کلان، همراه موی سفیدها و جوان‌ها و مقداری مَیدَه بچه‌ها. طبق معمول در مسیر پیاده روی، بحث و خاطره گویی بین ریش سفیدها گرم است. اما من فکر میکنم از ما جوان‌ها به عنوان خر بارکش استفاده می‌کنند در این مسیر قاچاق. پیرها یک کیف کوچک دستی دارند و بر شانه‌ی ما جوان‌ها، ۴-۵ ساک کلان است چیزی حدود ۵۰ کیلو. مسیر پیاده روی ده پانزده کیلومتر است... بدون موبایل و نقشه و جی پی اس، هوا سرد و نیمه ابری، به همراه چند راه بلد کُردستانی. داریم چند دقیقه‌ای، دم‌راسی و استراحت میکنیم. پیرمرد قوطی گرد و آینه‌دار نسوار را از جیب کُرتی خود کشید، یک کپه نسوار را بالا انداخت و گفت: " هِی صدقه خدا شوم، خدا کار دل خوده موکونه، بنده و دعایشه، گوی خر خو هم حساب نموکونه. یک عمر در صف جماعت و مسجد و نماز جمعه دعا کردیم و شعار دادیم: خدایا خدایا، تا انقلاب مهدی، خمینی را نگهدار همی که جنگ ایران و عراق خلاص شد، گَدَپ خدا از بیخ کَتوگ خمینی گیروفت و کُشتش. هر چی شعار دادیم و بدوا کردیم که صدام را سرنگون کن، صدام نَر واری زنده بود و تا آمریکا پیش کَدَه پیش کَدَه نکوشتش، زور دعای ما و عزرائیل د او نرسید.. اینمی خدا و آمریکا یگان معامله با هم دارند... " پیر مرد دیگر با یک ریش بزی قشنگ[ که پسرش در گلشهر مشهد کورس آموزش زبان انگلیسی دارد] گفت: کربلایی به کدام زبان دعا کردی؟ هزاره‌گی؟ فارسی؟ عربی یا انگلیسی؟ به خیالم خدا انگلیسی بلد است، فارسی یاد نداره، اینمی آمریکا هم نفر خداست، کدام نفر به انگلیسی صدام را بدوا کرده، خدا وقت خشتک صدام را در سرش بالا کد. شما که هر چه به فارسی دعا و بدوا کردید، خدا متوجه نشد. از ای پاس انگلیسی دعا و بدوا کو، باز سی کو چطو زود زود جواب میته. پیرزنی که یک سوزن کوچک را از کلاه خود کشیده بود و خاری را از پای نواسه خود بیرون می‌کرد، گفت: مچم که خدا انگریزی یاد داره یا پارسی، مگم خدا رقم آته غلام سخی واری گوش شی گیرنگ است. یگان وقت گپه سرچپه موفامه، ما هر چی آته غلام‌سخی را می‌گفتیم او مردگ، بخه بیا کربلا موریم زیارت کَدو، او "زیارت کَدو" در گوش‌شی آمده بود "کودَدو"، جنگ را شروع کده بود که کربلا کجا "ماچه‌خَرله" کده کودَدو مورید شما لامذهب‌ها؟ همی قم و شابدالعظیم کم بود که حالی کربلا را مردار می‌کنید؟ تا که غلام سخی گفته گفته فاماند که راه کربلا واز شده بوریم زیارت کَدو، کودَدو نموریم.. و غش غش میخندید. غلام سخی، بچه پیرزن، همرنگ بیرق افغانستان واری، سیاه و سرخ و سبز شد و گفت: نه‌نه‌ی، تو ره ولا اگه اَمی گپا را بزنی؟ چی ضرور که هر گپه هر جای بگویی؟ همی چی گپ بود که گفتی؟ بخاطر ریشخندی خودت هر گپ راس و دروغ را سر هم میکنی و میگی، آبرو برای ما نمیمانی... پیر زن گفت: چی میفامم بچم، گپ خنده دار بود گفتم. مقصد مانده‌گی از جان ما بور شوه... اینجه هم شکر کُللَه گی از خود استیم. دختر جوان، در حالی که شَرَق شَرَق ساجق می‌جوید، آمد طرف ساک خانوادگی خودشان که پیش بچه جوان بود، تا برای لالای خُردش که خون بینی شده بود!!! دستمال کاغذی بگیرد. یک لحظه چادر گُل گُلی خود را باز کرد و طرف بچه چشمکی زد، سینه‌های برجسته دختر، از زیر جاکت چسب تن‌اش، خوش‌نماتر از گنبد تمام مسجد‌ها و زیارتها بود. در آن هوای سرد، از فرق سر تا نوک پاهای بچه، گرم گرم شد و بچه زیر آب و عرق شد. هیچ دیگه، ثواب و زیارت و سفر، ضرب صفر شد. #صدام #آمریکا #کربلا #زیارت #انگلیسی #کابل #افغانستان #immigration #Afghanistan #kabul #HolyShrine](https://pen.momtazhost.com/wp-content/uploads/2026/02/10226754211060362.jpg)
Posted by | ژانویه 5, 2022
Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان November 2003 نوامبر ۲۰۰۳ بعد از سقوط صدام، مرز مهران، بین ایران و عراق: یک جماعتی از افغانها، از راه پیاده و قاچاق در...
![دوران تحصیل در دانشگاه تهران دانشکده کشاورزی، شهر کرج زمستان ۱۳۷۸، December 1999 اولین ها: ۱. یک وقتایی بود که ماه روزه و شب چله یک جای برابر میشد. ما در لیلیه دانشکده بودیم. هوا سرد شد و سرد شده رفت و یک شب برف بارید. همگی خوشحال بودیم و رفتیم برف بازی، در محوطه سبز لیلیه که سفید پوش شده بود ، یک نفر را دیدیم ، که بسیار بازی و خرمستی می‌کرد، گفتم چی شده او را؟ دوستایش گفتند دفعه اولش است که برف می‌بیند. از شهر یزد می‌آید و اونجا در این بیست سال برف نباریده. او بار اولی بود که برف می‌دید و من بار اولی بود که یک نفر را می‌دیدم که تا هنوز در زندگی برف ندیده. ۲. تازه در اتاق و لیلیه جابجا شده بودیم. مه و @[1532973933:2048:Mousavi Nader] و کریم در یک اتاق بودیم. اتاق بچه‌های افغانستان. یک شب دوستای محصل ایرانی را به چای سبز وطنی دعوت کردم اتاق ما. یکی بود نامش یاور بود. یاور شرفی. از ولایت آذربایجان ایران بود. با لهجه ترکی غلیظ به فارسی پرسان کرد: شما از کجا هستید؟ گفتم از افغانستان. یک رقم از دور خود را خم کرد نزدیکم آمد و عینک خود را برداشت و دقیقتر سیل کرد و گفت: این افگانی افگانی که در اخبار می‌گویند شمایید؟ گفتم: آره، چطور؟ گفت من دفعه اول است که از نزدیک یک افگانی را می‌بینم. بابا شما هم آدم هستید. آدمخوار نیستید. من فکر می‌کردم افگانی چطور یک هیولا باشد که اوضاع کار و کارگری در ایران را به هم ریخته است و همه از دستش به عذابند. و از آن‌روز تا به امروز با آقای دکتر یاور شرفی، رفیق هستیم و به شوخی بهش میگویم تو را به باور شرقی رساندم. ۳. برف می‌بارد. خوشحالم. بذرهای امیدم در زیر خاک است.... بی ثمر هر ساله در فکر بهارانم ولی چون بهاران میرسد، با من خزانی میکند.... #شهریار #برف #دانشگاه_تهران #کشاورزی #چله #افغانی #یزد #آذربایجان #کابل #افغانستان #بهار #خزان](https://pen.momtazhost.com/wp-content/uploads/2026/02/10226751319588077.jpg)
Posted by | ژانویه 4, 2022
دوران تحصیل در دانشگاه تهران دانشکده کشاورزی، شهر کرج زمستان ۱۳۷۸، December 1999 اولین ها: ۱. یک وقتایی بود که ماه روزه و شب چله یک جای برابر میشد. ما...
Posted by | ژانویه 4, 2022
Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان دو تا استاد دارم. یکی شراب و کبابی، دیگیش سم صحی، ملا و آگاه و لفظ قلم و روانشناس. ذهنم را چند وقتی این...
Posted by | ژانویه 3, 2022
سی سال قبل، زمستان است و بیکاری، دیشب، خانه همسایه ما که در یک حویلی استیم #جنگ شده بود، آغا صایب، یکی از اولادای خوده با #چمچه کشکوخوری زده بود....
Posted by | ژانویه 3, 2022
Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان بعضی آدمها، شبیه ستاره دنباله‌دار، هر ده بیست سال، یکبار در زندگی آدم ظهور می‌کنند، خیلی از ما عاشق این ستاره‌هاییم. ستاره‌هایی نورانی‌تر و...
Posted by | ژانویه 2, 2022
Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان این روزها، جمع کردن دوباره‌ی اولادها، در وسعتی به اندازه‌ی یک قاب عکس کار سختی است. ساده به نظر میرسد، اما سخت است. این...
Posted by | ژانویه 1, 2022
چشمهایم را می‌بندم و دهانم را باز میکنم. هر چیز هر چیز با خودم میگویم، وگرنه دل و درونم می‌کَفَد.. وقتی که به افغانستان فکر میکنم، احساسم شبیه احساس جوانی...
Posted by | ژانویه 1, 2022
Happy new year, Good morning Afghanistan صبح بخیر افغانستان
