🔗 https://www.ericanotebook.com/store/p7/Meconopsis_betonicifolia.html
Posted by | فوریه 7, 2025
هوا ابری است، چند روزی میشود که برف باریده و زمین سفید پوش است. سطح دریاچه (چهلی) یخ زده و خبری از غازهای سفید و مرغابی‌های جفت جفت نیست و...
Posted by | فوریه 6, 2025
با فعل و فاعل و مفعول و ضمیر و حرف ربط و قید مکان و زمان و نهاد و گزاره و جمله‌ی امری و خبری و متمم و پسوند و...
![در ونکوور برف می‌بارید و دوباره داستان «مردها را قَول اس» را با صدای نویسنده اکرم عثمان، گوش میکردم. داستان شیر و طاهره و کاغذ پران و کابل. «برف می‌بارید و شیر، دانه‌هایش را از پشت شیشه، یگان یگان می‌شمرد: یک دو سه ، یک دو سه چهار، یک دو سه چهار پنج. اما ندّاف آسمان با چنان سرعتی، پنبه‌هایش را باد میزد که در دقایق کوتاهی بر و بالین خانه‌های کاهگلی و قدیمی را زیر لحافی از برف پنهان کرد و شیر از نفس افتاد و دم گرفت.» برف می‌بارید و من در میان برفهای دست نخورده و پاک، قدم میزدم و داستان پیش می‌رفت و من از شنیدن صدا و لهجه‌ی اکرم عثمان نشئه بودم. گاهی خودم را دانه‌های سفید و پنبه مانند برف احساس میکردم که سرخوشانه، چرخ میزنم و سبک سبک بر زمین می‌بارم و گاهی احساس شیر را داشتم که داشت بارش برف را تماشا میکرد و و گاهی با وزش باد، بوی دیوارهای کاهگلی خانه‌مان در قلای شاده کابل به مشامم میزد. در میان همه‌ی این احساسات، ناگهان توصیه یکی از دوستان در گوشم پیچید: رضا، فکرت باشد که دیگران، با پیسه خودت قبر خودت را نکنند. این صدای @[1813272190:2048:Abbas Ali] خدابیامرز بود که در میان سوز و سرمای برفها، در گوشم طنین انداخت، عباس در سالهای ۲۰۱۵ وقتی که از دانشگاه آمریکایی کابل، فارغ شده بود و ما می‌خواستیم کاروبار شرکت را گسترش بدهیم، این توصیه را به من کرد. اگر چه بسیار توصیه خوبی بود، اما به طرز فجیعی وحشتناک بود. چندین بار کابوس دیدم و در خواب تصور میکردم یکی بیل دستم داده و بالای سرم ایستاده و من دارم قبر خودم میکنم، بعد یادم آمد که در صبح یک روز برفی بود که خبر مرگ عباس را شنیدیم. من و حبیب باورمان نمیشد که این رفیق ما، که دو سه شب قبل‌تر با هم شب نشینی داشتیم، چرا و چگونه مرده است؟ اما خبر واقعیت داشت و چند لحظه بعد، ما در قبرستانی در دامنه کوههای قوریغ شهرک امید سبز، در میان سوز و سرمای برف، شاهد بودیم که چند مرد، در حال کندن قبری هستند و عباس را در داخل کمپل پیچانده بودند و انبوهی از جمعیت، متحیر و منتظر بودند. من باورم نمیشد و هر لحظه خیال میکردم الان است که عباس از میان تابوت بلند شود و همه را به باد فحش و ناسزا بگیرد و بگوید جمع کنید این مسخره بازیها را. اما عباس بلند نشد و قبر را با خاکها و برفها و یخها و سنگها پر کردند و همگی برگشتیم پی کار و زندگی خودمان. زمستان که میشد، عباس می‌گفت: کابلی‌های دیوث، پیرهای خود را در زمستان، در اتاقی سرد می‌خوابانند تا زودتر بمیرند و از شر آنها بیغم شوند. همین است که در زمستان به هر اداره و ارگان دولتی که مراجعه میکنی غیر از اطلاعیه ترحیم و جنازه پیرکی‌ها، هیچ خبر دیگری بر بورد اعلانات نمی‌بینی. هر چی می‌گفتیم عباس، یک کمی رعایت کن، با همان صراحت همیشگی خودش می‌گفت: ولینه، دروغ میگم؟ برف، بر و بالین شهر را در زیر لحاف سفید رنگی، پوشانده بود و شهر به خوابی عمیق فرو رفته بود. در این میان تنها چند گل زرد رنگ از خاندان شلغم، از زیر برفها، بیرون آمده بود و خودنمایی میکرد.](https://pen.momtazhost.com/wp-content/uploads/2026/02/10235314466501398.jpg)
Posted by | فوریه 5, 2025
در ونکوور برف می‌بارید و دوباره داستان «مردها را قَول اس» را با صدای نویسنده اکرم عثمان، گوش میکردم. داستان شیر و طاهره و کاغذ پران و کابل. «برف می‌بارید...
Posted by | فوریه 1, 2025
چند وقتی میشود متوجه شده‌ام بخاطر طرح‌ها و حمایت‌های دولت کانادا و بریتیش کلمبیا، میتوانیم بچه‌های زیر ۱۸ سال را ببریم پیش دندان‌پزشک تا کارهایی مثل چکاپ و تمیز کردن...
Posted by | ژانویه 30, 2025
آدمی تشنه‌ی توجه است. آدمی در هر سن و سالی که باشد، به تشویق نیاز دارد. امروز در تنهایی، خودم را تشویق کردم. بلند شدم و به افتخار خودم یک...
![از کار خسته شده بودم، در واقع از فکرهای عجیب و ابرهای سیاهی که دور سرم می‌چرخیدند خسته شده بودم و نمی‌توانستم تمرکز خودم را حفظ کنم و مغز کار نمی‌کرد. از دفتر کوچک‌مان که نام آن را آشیانه‌ی گنجشک گذاشته‌ایم، برآمدم و به سمت Burnaby Central Park رفتم تا کمی هوای تازه بخورم. به قول دوست شاعر ما، @[100005477529175:2048:Zia Qasemi] با خودم تکرار میکردم که: هر روز می‌رسم لب این سالخورده رود با کوزه‌ای که بشنوم از آبها سرود زندگی در کانادا، خوب است، اما تلخی‌های خاص خودش را دارد. چیزهایی که پارسال برایم گس و گنگ و مبهم بود، امسال شیرین شده، شبیه خرمالو های سفتی که از دکان میخرم و یک گوشه‌ی آشپزخانه میگذارم و بعد از مدتی هر کدام آنها برای خودشان شربت می‌شوند. سنترال پارک برنابی یک دریاچه دارد. اولین بار بود که می‌دیدم قسمت‌هایی از سطح این دریاچه را یخ زده. مرغابی‌ها در یک گوشه‌ی دیگر دریاچه، که آفتاب رخ است، شنا می‌کردند، بعضی از آنها هم روی یخها راه می‌رفتند. سال قبل، برای خریدن دو تا مانیتور دست دوم از Market place فیسبوک، گذارم به این پارک افتاده بود. با دوچرخه آمده بودم و خیلی آرام رکاب میزدم تا مانیتورها آسیب نبینند. حالا هم هر بار که فرصتی دست می‌دهد، خودم را به کنار این دریاچه می‌رسانم و مرغابی‌های نر و ماده را نگاه میکنم که جفت جفت در کنار هم شنا می‌کنند و همیشه از خودم می‌پرسم: اینها کجا تخم می‌گذارند؟ در کنار دریاچه، یک دکه است که از آنجا طبق معمول، یک گیلاس Hot chocolate میخرم و برای خودم در مسیرهای پیاده روی پارک می‌گردم. درخت‌های گیلاس و افرا، لخت و بدون برگ و شکوفه هستند. همیشه برگ‌ریزان و خزان درختان برایم جالب بوده. یعنی خیلی دوست دارم فیزیولوژی ریزش برگ درخت را مرور کنم. همین چیزی که این سالهای مهاجرت، خود من دچارش شده بودم. برگ‌هایم ریخته بود!!! رنگارنگی و جلوه‌ی برگهای پاییزی در ونکوور، بی نهایت زیباست. بهار و موسم Sakura صورتی رنگ که از آن بهتر. همین چیزهاست که کم‌کم آدم را عاشق خودش میکند و نمی‌گذارد از اینجا جُم بخورم. میخواهم پادکست درست کنم. کم‌کم در آنجا قصه بگوییم و داستان تعریف کنیم. روایت و داستان انسانهای نازنینی که در دوران‌های مختلف تاریخ، مجبور شدند در یک لحظه، تمام زندگی خویش را در یک جامه‌دان کوچک ده بیست کیلویی جمع کنند و با ترک یار و دیار خویش، سر از این غربی‌ترین گوشه‌ی دنیا درآورده‌اند. ما با همه‌ی تفاوتهایی که داریم، در یک چیز مشترک هستیم. حالا ما بهار و خزان همدیگر را خوب می‌فهمیم و درک می‌کنیم.](https://pen.momtazhost.com/wp-content/uploads/2026/02/10235246707367462.jpg)
Posted by | ژانویه 24, 2025
از کار خسته شده بودم، در واقع از فکرهای عجیب و ابرهای سیاهی که دور سرم می‌چرخیدند خسته شده بودم و نمی‌توانستم تمرکز خودم را حفظ کنم و مغز کار...
Posted by | ژانویه 17, 2025
چند روز قبل، من و مهندس محمد صالحی، سالگرد یکساله شدن شرکت ممتاز در کانادا را جشن گرفتیم. یکسال میشود که ما با هم سرگرم تحقیق و توسعه و اجرای...
