Good morning Afghanistan

Good morning Afghanistan

صبح بخیر افغانستان

یک وقتهایی بود که از پدرهایمان گِله داشتیم که چرا ما را بردند ایران، چرا مثلا مثل بچه آدم نرفتیم اروپا و آمریکا تا بین چهار تا آدمیزاد کلان می‌شدیم و تبعیض را نمی‌دیدیم.

بعد که برگشتیم افغانستان و طبق روال و سنت همیشگی، و اصرار والدین، رفتیم سرزمینهای پدری را دیدیم، ناخودآگاه فهمیدیم که آنها در آن زمان چه انقلابی کرده بودند که دست زن و فرزند و ننگ و ناموس خود را گرفته و تا کجاها با چه دربدری و نابلدی، کشانده و برده بودند تا حداقل زنده بمانند.

خیلی از فرضیات و ذهنیات و دانسته‌های ما، به درد زندگی امروز نمی‌خورد. حتی نمی‌تواند ما را زنده نگاه دارد.

هر وقت هم که همراه پدرانمان بحث میکردیم که شما از اروپا رفتگی‌ها و آمریکا رفتگی‌ها،چی کم داشتید که دویده کرده آمدید ایران، می‌خندیدند و میگفتند: صبر کن خودت که کلان شدی، دست زن و اولادهایت را بگیر و ببر خارج. ما فقط توانستیم شما را زنده نگاه کنیم. زندگی کردن‌اش و اروپا رفتن‌اش پای خودتان.

در ایران هم اگر خَشره می‌گشتیم، می‌گفتند: ببین افغانی بدبخت، آمدند مملکت ما را به گند کشیدند، اگر لوکس می‌پوشیدیم، می‌گفتند: پدرسگ از کجا در میاره که اینجور لوکس می‌گردد. و اگر کمی بحث می‌کردیم، میگفتند: خیلی مرد استی، ادعا داری گم شو برو مملکت خودت ببینم چه غلطی میخواهی کنی.

اینجا، در داخل مملکت هم دایم بحث هزاره و پشتون و ازبک و تاجیک بوده و بوده.

بهرحال، من از خدای خود شاکرم که مرا زنده نگاه داشت تا به تمام این معرفتها برسم.

قضاوت و داوری و از همه مهمتر، رسیدگی به این حجم از گله و شکایات، کار هر کسی نبوده و نیست و

بنده همان به که ز تقصیر خویش، عذر به درگاه خدای آورد.

در درس جانور شناسی و دامپروری، یک قسمت حیوانات نشخوارکننده داشتیم که غذاهای گیاهی را در دو مرحله هضم می‌کنند،

شاید در بین تمام موجودات، تنها آدمی باشد که خاطرات خود را نشخوار میکند تا بتواند آنها را برای خود قابل هضم سازد.

نشخوار کردن خاطرات، تلخ است.

این روزها، دوباره می‌دوم، فقط می‌دوم تا ببینم به کجا میرسم.

احساسِ سوختن، به تماشا نمی‌شود….

کسی که قدر یک شاخه گل را نداند، احتمال دارد که قدر یک باغ گل را هم نداند.

مرگ هر بوته ی سبز، مرگ ما انسانهاست.

دوستتان دارم. این هم قلب گرم و سرخ ❤️