Good morning Afghanistan

صبح بخیر افغانستان

از آن زمان که آرزو، چو نقشی از سراب شد

تمام جستجوی دل، سوال بی جواب شد….

چند تا گلدان سفالی خیلی کوچک خریدم، از کی؟ از یک مَیده بچه که در لب سرک، بساط می‌کند و هر روز همانجا، بیخیال فروختن ظرفهایش، مصروف دنیای کودکانه خودش است.

بیخیالی، قدرت خوبی در فروش بیشتر دارد، من دیدم،

بعضی‌ها خوب بلدند گرم کنند، هر چیزی را، از بازارها بگیر تا دلهای یخ زده و سرد را. وقتی که تنور گرم شد، سریع نان خود را می‌چسبانند.

اینها، امید به وجود می‌آورند، شوق ایجاد می‌کنند، لاف زیاد می‌زنند و imagination مثبت و قوی دارند. دروغهای خودشان را اول خودشان باور می‌کنند و بعد کم کم و قطره قطره مثل سیروم، به من و شما تزریق می‌کنند و واقعا حال ما را خوب می‌کنند.

اما بعضی‌ها، استاد سرد کردن و طرد کردن هستند،چطور؟

اینها چیزهای عادی و هم‌دما با محیط را سرد نمی‌کنند، اینها به دنبال مکانها جاهای آتش گرفته یا دلها و روح‌های عطشان و اشتیاقهای سوزان می‌گردند و دائم با بی تفاوتی، آتش آنها را سرد می‌کنند، با بی خیالی و کم توجهی. و می‌بینید که مزه میته برای هر دو طرف.

اینها اصلی ترین خریداران بازارند که در اصل، فروشنده‌ اند.

می‌خرند تا بفروشند. بسیار عادلانه می‌خرند و بسیار ظالمانه می‌فروشند.

اینها خوب بلدند مُمپَلی (بادام زمینی)را قبل از فاسد شدن از دهقان با نرخ ارزان بخرند و بعد از کمی پروسس و گرم کردن و بریان کردن، ده چند قیمت خرید، به من و شما، خرد خرد بفروشند.

اینها، همیشه در دل ما ترس ایجاد می‌کنند، ترس از دست دادن، در این روزها، هرچه خانه و زمین و ملک و دارایی غیر منقول در وطن داشتیم را دارند با منت از ما می‌خرند، می‌گزارند برای روز مبادا.

حتی من هم از اینها می‌ترسم. شبیه اژدها و سیاه‌چاله هر چیز را می‌بلعند و اندکی رحم و شفقت ندارند. سرسخت و زمخت چون بت بامیان.

جالب نیست؟

سعدی میگوید:

تازه بهارا، ورق‌ات زرد شد،

دیگ مَنِه، کاتش ما سرد شد…

پس کی میخوای یک لب به ما بدی؟ کشتی منو تو….

دوستتان دارم، اما نامردید بگزارید بازار بوسه سرد شود. گرم‌اش کنید بابا جان.