Good morning Afghanistan

Good morning Afghanistan

صبح بخیر افغانستان

گاهی، ناگهان همه چیز تمام می‌شود.

شبیه وقتهایی که از تلویزیون فیلم می‌بینیم و ناگهان برق می‌رود.

یا شبیه انفجار و انتحار، در یک لحظه، هست و بود، نیست و نابود میشود. بود، نبود، هست، نیست. خلاص.

به همین خوشگلی، چهار ستون بدن آدم تکان می‌خورد. روح درز و تَرَک برمی‌دارد و حافظه در خماری می‌ماند که چه شد؟

و انگار و انکار که من خوشحال باشم که هنوز زنده‌ام، یا ناراحت از اینکه مرگ را پیش چشم خود دیده‌ام.

گاهی، ناگهان، همه چیز تمام می‌شود.

در آن لحظه‌ی بخصوص، تمام زندگی با دَور تُند، از حافظه مرور می‌شود و اسکرین‌شات هایی، به جا می‌ماند.

مثلا: بار اولی که در کودکی، از روی کنجکاوی و شیطنت، یک گندمزار را آتش زدم و گندمهای بریان شده در آتش را می‌خوردیم.

یا روزی که پشت یک گودی‌پران آزادی می‌دویدم و از بام کاهگلی خانه، شبیه پشک، پایین افتادم و احساس کردم مغزم تکان خورد و دنیا پیش چشمم تیره و تار شد.

یا وقتی که برای روز معلم، هر چه گل رز در باغ بود، چیده بودم و از طرف همه‌ی هم صنفی‌ها، یک دسته گل کلان گل رز را می‌بردم برای آقا معلم.

وقتی اینها را به دوست کابلی خود تعریف می‌کنم، می‌خندد و میگوید اینها سوسول بازی است رضا.

تو گندمزار را آتش زدی، ما اینجا جیب مرده‌ها را می‌پالیدیم،

تو پشت گودی‌پران خیز می‌کردی، ما با کلاشینکف، نشان می‌زدیم.

و میگوید هنوز شاش تو کف نکرده که خود را با ما برابر کنی.

برو با چار تا گل و بلبل و ساجق و تشله(تیله) خودت خوش باش، بگذار ما کارمان را کنیم. اینجا میدان مردها است. نازک دلهایی مثل تو، اینجا دوام نمی‌آورند. ما را چه به محیط زیست. تو را چه به زندگی.

نوک قلم و نوک تفنگ، بسیار فرق دارد.

آب و بابایی که با قلم می‌نویسی و آب و بابایی که ما با تفنگ جور می‌کنیم، متفاوت است. آن کاغذی و دو بعدی است ، این سه بعدی و واقعی است.

اما رفیق کابلی، یک چیز را برایم یاد داد،

از تخ و توخ و صدای گلوله نترس، گلوله‌ای که تو را می‌کشد، صدا ندارد.

شاید چون سرعت مرمی و گلوله، از سرعت صوت، بیشتر است، یا شاید کدام معنای دیگری دارد.

گاهی ناگهان، همه چیز تمام میشود.

نقطه سر خط…..

من خوشحال باشم که هنوز زنده‌ام، یا ناراحت از اینکه مرگ را در پیش چشم خود دیده‌ام.

و باز رفیق کابلی میگوید:

ما به هر چه نگاه می‌کنیم، می‌میرند.

این زندگی، این امید، خود را در پس کدام جنازه، پنهان کرده است؟

دوستتان دارم.