Good morning Afghanistan

صبح بخیر افغانستان

در دنیا، ایتو آدم است که پُل سُرخِ کابُل را نشناسد و نداند کجاست؟

نخاد (بعید می‌دانم).

روزی که برای اولین بار پل سرخ آمدم، مثل امروز، از همه جا سرما و یخی و وحشت می‌بارید. همه چی خیلی سرد و خاکستری و کثیف و چرک و چتل بود.

تا چشم کار میکرد، برف بود و پاغنده‌های سفید برف، چون پخته‌های ندّاف، همه جای کابل را سفیدپوش کرده بود.

برف و بارندگی در همه جا نعمت بود و در شهرِ کابلِ آن سالها، نقمت و مصیبت.

بعدها فهمیدم در افغانستان، هر کس بخواهد اپدیت بماند، هر از چند گاهی یک سفر می‌آید کابل و هر کس در کابل بخواهد اپدیت بماند، بدون مشاهده و بازدید از چهارراهِ پل سرخ نمی‌تواند.

پل سرخ، اپدیت ترین چهارراه جهان است.

من آدم چشم‌چرانی نیستم، اما در بین تمام گنده‌گی و سرما و یخی کابل، پل سرخ تنها جایی است که ناگهان می‌توانم یک دختر سرخ‌پوشِ خوشرو و خوشبو و خوش‌تراش را ببینم که انگار همین لحظه و همین حالا، از خیابانهای بالاشهر تهران، لطف و کَرَم نموده و فرود آمده آنجا که فقط دیدن‌اش، پاوربانکهای جانِ ما را قشنگ تا یک ماه شارژ نگاه می‌کند. و چشمهای گرگ مانند ما، احساس اپدیت بودن می‌کنند و دلِ ناماندگارِ وامانده، آرام میگیرد.

استایل عالی، پوست لطیف، بوی خوش، رنگ و لعاب و قد و قامت و اندام و راه رفتن کبک زری و چهره‌ی دلکش آن بتِ چشم بادامیِ پدر سوخته، انگار منافذ تنفس اکسیژن خالص است برای ما خرچنگ‌های مُردابی و غول‌های بیابانی …

پل سرخ، خیال نیست. پل سرخ، حقیقتی رؤیایی است…

پُل سرخ، نقطه‌ی وصل زمین و آسمان است، پل سرخ، مرکز جهان است.

پُلِ سُرخ، زیباست.

پُلِ سُرخ، من حیث‌المجموع، زیباست… ❤

#پل_سرخ

#پل‌سرخ

#pole_surkh