Good morning Afghanistan

Good morning Afghanistan

صبح بخیر افغانستان

شب‌های زیادی در کابل، برق نداشتیم، آب را از چاه با بمبه (تلمبه) دستی می‌کشیدیم و ذخیره (تانکر) را با سطل پر می‌کردیم. در گوشه حویلی (حیاط) تبر داشتیم و هیزم می‌شکستیم. چندین بار، موقع شکستن هیزم، چوب برگشته بود و محکم به سر و صورتم خورده بود و زخمی شده بودم. در گوشه حیاط، مرغ و خروس داشتیم و شبها با نور چراغ دستی سر می‌کردیم.

چنین کارهای ساده‌ای، انسان را ساده میکند و چقدر ساده بودن دشوار است. چقدر سخت است یک کفش چرمی سرخ رنگ را ۲ سال بپوشی و هر روز رنگ (واکس) کنی تا آخرها سیاه شود.

اما خوشحالم در تمام این مراحل زندگی، ساجِق (آدامس) همراهم بوده و خوشحالم به جای سیگار، ساجق را انتخاب کردم.

روی سنگ قبرم میخواهم بنویسم:

اینجا، شوی (شوهر) فخریه و پدر فروهر و فرنگیس و شهریار و شاهرخ کاشته شده و بیدار است. قبلاً آدم بودم نبودم، حالا میخواهم درخت شوم. به من آب بدهید. درخت می‌شوم. امیدوارم از سایه من لذت ببرید دلبندانم.

یک آزمایشگاه کوچک در خانه دارم درست میکنم. یک مقدار وسایل نجاری، مقداری وسایل الکترونیک و خازن و دیود و لوازم لحیم کاری، پرگار و گونیا و نقاله و خط کش، کولیس و انواع و اقسام کاغذها و نقشه‌ها و یک کامپیوتر خفن برای کارهای طراحی دو بعدی و سه بعدی و یک پرینتر آ ۳. اِی تری. یک کتابخانه دست ساز با کتابهای گیاه‌شناسی و تاریخ و رسم فنی و هندسه و مقدمات الکترونیک. و یک آتشدان و کوره برای کباب کردن شکارها و سوزاندن اشتباهات.

یک میکروسکوپ برای دیدن تخمک و گرده و سلولها و یک تلسکوپ برای دیدن زحل و زهره…

چند تا کفش ورزشی و یوگا مت. و تیرکمان و تشله (تیله).

بقیه راه را خودتان بروید بچه‌ها. من همراهتان هستم. یوتیوب و گوگل هم هست. و جهان اطراف شما. این گاراژ، کم از گاراژ استیو جابز نیست. ۱۲۳ حرکت.