Good morning Afghanistan

Good morning Afghanistan

صبح بخیر افغانستان

بیرق کشور افغانستان همیشه سربلند باشد.

ایا حروف الفبا، من از شما نه زر پیلوار میخواهم، من از شما دو هجا، چار حرف میهن را، چه غمگنانه، چه نومیدوار میخواهم…. واصف باختری

اگر ما بتوانیم کاری کنیم که در دیگر مملکتها هم با افتخار بیرق ملک و مملکت خود را بلند کنیم، حقا که افغانیم و از افغانستان.

نه کی اگر در سر و کله همدیگر بزنیم، دیگرا هم اگر در کون ما (اصطلاح ادبی اش در فرق ما است) زدند و ما را کشیدند از مملکتشان حق دارند.

زیاد کارگرهای افغان مهاجر را دیدم در ایران که پولیس واقعا با لگد در کونشان میزد و میگفت افغانی کثافت لا مذهب بیشرف. مرد استی برو در مملکت خودت کار کن ، لازم نکرده بیای اینجا را به گوه بکشی.

خودم زمانی به عنوان اینجینیر، در شهرداری تهران کار میکردم. کار ما ساخت پارک و گل و گلکاری بود. یک روز یک پیرمرد ایرانی، طرف قواره هزاره‌گی‌ام دید، ازم پرسان کرد:

از کجا استی؟

گفتم از افغانستان.

گفت: مزاق نکو، یا از مشهد استی یا از ترکمن‌های ایران استی،

گفتم نه ولا، از بلخ از مزار شریف افغانستان استم.

گفت: ای لعنت بر شما، بسیار خوب خاین بودید. خوب سیاست دارید. جوانهای ما را معتاد میکنید و کارهای اینجینری و خوب را خودتان میگیرید.

گفتم: پدر جان مه کدام خیانت نکردم، گل کشت کردم، پارک جور کردم، فضای سبز ساختم.

گفت: نر استی، مرد استی برو در وطن خودت گل کشت کن، لازم نیست اینجا گل کشت کنی، جای تو باید یک جوان ایرانی میبود.

این مکالمه و این جمله ی آن مرد پیر و روشن ضمیر، چنان روح مرا آتش زده است که هر روز احساس میکنم تازه به کابل رسیده‌ام، روز اول است که در این شهر زندگی میکنم. هر صبح زنده میشوم و هر شب میمیرم‌.

اینجا هم که آمدم میگویند:

خوب در ایران چکر زدی، عیشها کردی، ما اینجا جهاد کردیم، شهید دادیم، تو کجا بودی او غایتا؟ حالا آمدی میخوای گل کشت کنی؟ ک…یش بوری لوده احمق. بهتر است جای تو یک جوان وطنی و افغان خود ما باشد،

چیزی کم پانزده سال میشود که چو تخته پاره بر موج رها رها رها من ، میگردم و روان هستم، تا دیده شود این تخته پاره بر تن کدام کشتی و قایق ساز میآید و همنوا میشویم.

کمی مهربان‌تر، کمی خنده‌رو تر، کمی دل‌آسا تر،

دوستتان دارم. به وجود تک‌تک شما هموطنانم افتخار میکنم و مثل خر، کار میکنم و کارآفرینی میکنم.