چند روز است که می‌خواهم در مورد احساسم وقتی برای اولین با…

چند روز است که می‌خواهم در مورد احساسم وقتی برای اولین بار این لوگو را دیدم بنویسم. STEVE MADDEN

در فیلم Wolf of wall street بود که اسم استیو مدن را شنیدم. یک برند کفش بود که یارو جردن بلفورد و تیمش، سهامش را پامپ کرد و قشنگ، فروووووووش کرد به خلق الله.

اینجا نقش برندها، بسیار پررنگ است و هر کدام یک مشخصه خیلی خاص دارند که هیچ برند دیگری آنرا ندارد.

کپی‌رایت در هر مساله‌ای وجود دارد و تقلید جایز نیست مگر اینکه مبتکرانه باشد.

شهرها بدون برندها، معنا ندارند و در واقع این برندها هستند که کلاس شهر را تعیین می‌کنند.

دارم یک مقاله را می‌خوانم در وب سایت ترجمان:

چطور یک کشور را بفروشیم؟

یک زمانی، به سرم زده بود که وقتی نام افغانستان را در گوگل سرچ میکنیم، تمامش گل و بلبل بیاید. تمامش باغهای کابل بیاید. اما نشد که نشد، هر بار که سرچ میکنم و عکسها را میبینم، جنگ و خشونت و بدبختی است و در بهترین حالت عکس چند دختر با چشمهای آبی و فیروزه‌ای و یا نهایت عکس شربت گل می‌آید که جوان بود و حالا پیر و مریض شده.

قبل از فروش هر چیز، قبل از خرید هر چیز، یکبار نامش را در گوگل سرچ کنید. هم به فارسی هم به انگلیسی،

از دیدن نتایج، متعجب خواهید شد.

استیو مدن، جردن بلفورد، غولام‌ ریضا، گل و بلبل.

وقتی استیو مدن را دیدم، یاد وقتی افتادم که اولین بار نویسنده‌ی یک کتاب را از نزدیک می‌دیدم. استاد حسین لسانی، مترجم و نویسنده کتاب فیزیولوژی گیاهی اولین نفری بود که از نزدیک دیدمش. خیلی احساس جالبی بود.

به سرم زده در مرکز و قلب شهر ونکوور، یک گلفروشی باز کنم.

آدم وقتی با سبزی فروشی در یک کنج شابدالعظیم، بتواند چهار تا داف پایه برای خودش جور کنه، در گلفروشی آنهم در مرکز و قلب شهر، تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.

زندگی بدون برندها، زندگی بدون شهرها، زندگی بدون در و داف‌ها، زندگی بدون نوشابه و ساندویچ، زندگی بدون نور و چراغ، زندگی بدون سیگار و دود،

بی همگان به سر شود، تو هم روش….