همه چی بی ریخت است، مثل این جوانه‌های نورس موز، که در زیر…

همه چی بی ریخت است، مثل این جوانه‌های نورس موز، که در زیر خروارها کاه، زمستان را سر کردند و حالا که بهار شده میخواهند رشد کنند.

امسال در نوروز، ما سبزه گندم ماندیم. حالا فهمیدم چرا نحس‌ترین سال عمرم امسال بوده و چرا پدرم ما را از سبزه ماندن منع میکرد. می‌گفت سبزه ماندن و جوجه از تخم کشیدن برای ما خاندان، شگون ندارد و خوش یمن نیست و نحسی به باز می‌آید.

اگر سبزه بمانی و جوجه از تخم بکشی، بدی و سیاهی و تاریکی پیش میشود.

باز من می‌پرسیدم پس چرا ما کشاورزی میکنیم و گندم میکاریم و مال داریم، خیلی هم خوب و بابرکت است؟ می‌گفت آن کار و این کار با هم فرق دارد.

می‌گفت اگر جوجه مرغ را بگیری و کلان کنی هم خوب است، اما نباید از زیر مرغ کرچ، جوجه بکشی. شگون ندارد.

اما تا دلت بخواهد میتوانی از گوسفندهایت بره از بزهایت بزغاله و از گاوهایت گوساله و از زنهایت! اولاد بیار. برکت در برکات است برای ما خاندان.

امسال برای نوروز، سبزه ماندم. اما با همه بد یمنی و نحس بودنش برای من، خوب بود. خوب تمام شد.

خسوربره سرسفید کله خراب بد نیت حسود را شبیه یک غده سرطانی، به زور کندم و از خانه بیرون کردم. البته به همین راحتی و با زبان خوش نبود، چهار تا گیلاس و یک میز و یک تلویزیون را شکاندم تا بالاخره فهمید قضیه چیست و بعد با تهدید پلیس، مجبور شد از خانه برود، بی‌بی را که به اصطلاح مادرش میشود را هم گفتم با خودش ببرد و گورشان را گم کنند.

پشت بندش، زن و دخترم هم کنده شدند و رفتند.

بلا به پس‌شان به جز بی‌بی‌.

امسال سال منافق‌ها و خانه براندازها است.

اما سال گنج و کار و آزادی هم هست.

من بی‌خیال زرق و برق غرب، بی‌خیال خنده‌های مصنوعی این مردم، بی خیال پول و دالر، میخواهم به سوی مشرق خودم برگردم. به سوی بلخ به سوی کابل، به سوی مادر خودم.

بی‌بی مردم، برای من مادر نشد و نمیشود.

من از اینجا نیستم، زین‌جا روم

من از آنجایم و آنجا میروم

راستی امسال در باغچه، خروار خروار لاله کاشته بودم، لاله‌های سرخ سرخ، شکوفا شدند و گل دادند.

برای اولاد های آینده ام، خواهم گفت که لاله هم برای ما خوب است. لاله بکارید. لاله بکارید.

میروم و بر مزار پدرم لاله می‌کارم.

میروم و در اطراف شهر مزار، خربزه می‌کارم.

این شهر ونکوور، براستی شهر خربزه است.