صبح بخیر افغانستان

صبح بخیر افغانستان

Good morning Afghanistan

من که اصرار ندارم، تو خودت مختاری

یا بمان، یا که نرو، یا نگهت می‌داریم

گاه‌گاهی که به گذشته نگاه میکنم، فکر می‌کنم ما زندگی را کانتُراد (contract) گرفته بودیم که زود زود خلاص کنیم. تیز بزرگ شویم و پشت لب سیاه کنیم و ریش و بَروت (سبیل) بکشیم و موی سفید و روی سفید از این دنیا برویم.

اما بعد که می‌بینم، زندگی تِشله (تیله) نبود که لول بدهی و راست و درست برود داخل مات و قوت. در دو بعد و روی کاغذ، درست و راست دیده میشود، مگم (ولی، اما) دنیای ما تا فعلا سه بعدی است. بالا و پایین دارد، شاید ما بتوانیم یک خط راست روی نقشه بکشیم و بگوییم: اینه، کوتاهترین فاصله میان دو نفر، تنها یک لبخند است…

اما این تنها، کار لب و لبخند نیست، آن تن و بدن و صدفهای دندان هم بیکار و بی‌صدا نبوده‌اند و همراه شده‌اند حتما. جان که جان است برجستگی ها دارد، فرورفتگی‌ها دارد. این که زندگی است جانم، حتما چیزهای بهتری هم دارد…. عطر دارد، بو دارد و جنس نازک پیراهن پوست پیازی را تنها یار می‌فهمد که چی وقت بپوشد…. که حیران بمانی که لوچ (لخت) است یا پُت (پوشیده، پنهان) است….

گُمِش کو (بیخیال، ولش کن) از داد و نصیحت بیاییم بیرون…. مرا چی فکر کردید؟ بشینم و نصیحت گوی شما شوم، مه خودم از نصیحت بیزارم و بیهوده تر از این کار، در زندگی سراغ ندارم. بزن، چپه کو، راسته کو. خودت آخر لَمِ بایسکل (دوچرخه) زندگی را یاد میگیری و بعدش هر قسم ( هر جور) که دلت است بدوان (بِران). یا با قَنجَغه (زین پشتی دوچرخه) یا بی قَنجَغه، یا با گِل‌گیر، با بی گِل‌گیر، مگم بدون بریک (ترمز) مشکل است. اَوگار (درب و داغون، افگار) میکنه.

ماه تابان آستا بورو….

بولانیِ خوب و توپ کجا دارد؟

ویران شود این شهر که بولانی ندارد….

پیتزا و پَراته خورده ماندیم، شکم پُندید (باد کرد) خداوراستی…

خلیفه یک جای گوشه کو، خوده تا پَرتیم…. (این بغلا، نیگر دار 😉)