صبح بخیر افغانستان

صبح بخیر افغانستان

Good morning Afghanistan

این نقاشی فرنگیس جان است.

خودش و خواهرش و دو برادرش را رسم کرده.

من نمی‌دانم معلم‌ها و روانشناسان از روی نقاشی اولادها چی را می‌خواهند بفهمند که مثل رمال‌ها و فال‌بینها و جادوگرها گپ می‌زنند.

او آفتاب نکشیده چون…..

او مار کشیده چون….

او نان و تنور و دسترخوان (سفره) را یکجای کشیده، پس….

بگزاریم اولادها در دنیای خودشان باشند. چکار داری که چی کشیده و چطور کشیده، ما معنای ذهنی خود را در نقاشی کودکان جستجو میکنیم‌.

فرنگیس همواره فکر می‌کند او قبلا روح یک پرنده بوده که امروز در وجود یک انسان ظاهر شده است. و بعدا ممکن است در وجود یک ماهی ظاهر شود.گاهی از خود سوال می‌کند ما هستیم یا نیستیم؟ واقعا وجود داریم یا نه. حیران میمانم چی جواب بدهم و برایش میگویم هر جور که راحت استی فکر کن جانم، من خودمم هم نمی‌دانم که هستم یا نیستم. اصلا بیا با هم فکر کنیم.

دارم فکر میکنم خانه‌ی مادر و پدر تا چند سالگی برای اولادها می‌تواند هیجان انگیز باشد؟

ما با پدر و مادر چه کردیم که آنها کنند؟

یک فکاهی بود میگفت: خانه پدر و مادر تا بیست سالگی خوب است، بعدش به درد مهمانی رفتن می‌خورد.

گپ حقیقت هم است.

هر که بامش بیش، برفش بیشتر.

میروم نقاشی خودم را بکشم. مهتاب بکشم، آب بکشم، تاب بکشم، گل و بلبل و یک چند درخت انگور. خدا یارم.

ای مصور، صورت یار مرا بی ناز کش،

چون به نازش میرسی، بگذار من خود می‌کشم.

اگر در خواب و در نقاشی اینها را نتوانم بکشم، در بیداری هرگز حرف‌اش را هم نباید بزنم.