روی زمین، در کف اتاق دراز کشیده‌ام.

روی زمین، در کف اتاق دراز کشیده‌ام.

کمرم خیلی درد میکند و خود را براحتی خم و راست نمیتوانم. دارم فکر میکنم اگر یک هفته دیگر صبر کنم تا تمام برگهای این درخت بریزد و همه را یکجای جمع کنم، بهتر است.

ده دقیقه دیگه، کلاس آنلاین آموزش زبان انگلیسی شروع میشه و باید حاضر شویم. دلم است همینجور دراز کشیده در صنف آنلاین، حاضر باشم.

اگر به دل خودم می‌بود، تا بحال صد بار پس برگشته بودم کابل یا در ایران ور دل مادرم می‌نشستم.

وقتی در کابل بودیم، حساب می‌کردم با ماهانه ۱۰۰۰ دلار، خیلی راحت چرخ زندگی می‌گشت. در دو سال زندگی در پاکستان هم با ماهانه ۱۲۰۰ الی ۱۵۰۰ دلار در ماه، خوب زندگی میشد. اما اینجا فقط ماهانه ۳۵۰۰ دلار کرایه خانه است و باقی امور خورد و خوراک و پوشاک عادی برای یک خانواده هفت نفره، بالای ۴۰۰۰ دلار میشه. یعنی چیزی سرجمع در حدود ۸۰۰۰ دلار باید در ماه پیدا کنم تا جمله زنده‌جانها حساب شویم.

خلاصه که این مساله، یک کمی هورمون کورتیزول خونم را بالا میبرد و مجبورم آب زیاد بنوشم.

اگر چه مصرف ماهانه زندگی، در اینجا هشت برابر کابل است، اما استانداردهای زندگی، صد برابر بالاتر از کابل است و همین مقایسه، مرا به ماندن دلگرم می‌کند.

به قول یکی از دوستان، اگر بیست سال در کابل زحمت بکشی، در نهایت شاید بتوانی یکی دو خانه خوب بخری. اما میبینی یارو یکهو از خارج میاد و نصف شهر را می‌خرد. چون قدرت مالی بالایی دارند. و برای به دست آوردن این توانایی، باید خود را قوی کنم.

به مادرم زنگ میزنم. مادرم می‌گوید از روزی که از پاکستان رفتید کانادا، دلم جمع است، شبها راحت میخوابم و خدا را هزار مرتبه شکر میکنم که بالاخره، صاحب سرنوشت میشوید.

چی بلا ملک است این ایران و افغانستان و پاکستان، هر کی را می‌بینم، ناله و گلایه داره. ما که چهل سال شد در ایران هستیم، هنوز مشکل کارت و فاساپوروت و مدارک داریم. تا مشهد، دلجمع رفته نمیتوانیم.

همو طرفها، هر چی است خوب است بچیم.

کمر را با اتو، توکور میکنم. روغن ناورنتای هندی هم چرب میکنم. با دو کلمه حرف مادر، باتریهایم دوباره شارژ می‌شود و میروم به جنگ روزگار لعنتی.

فخریه کجایی؟ بیا که کلاس شروع شد.