روزی که از دانشگاه تهران فارغ شدم، یعنی دقیقتر بگویم فردا…

روزی که از دانشگاه تهران فارغ شدم، یعنی دقیقتر بگویم فردای روزی که جشن فراغت گرفته بودیم، یک جعبه شیرینی گرفتم و رفتم به سمت خانه. از دانشگاه تا خانه با تاکسی دربست حدود دو ساعت راه بود.

وقتی خانه رسیدم، با خوشحالی به مادرم گفتم درسها خلاص شد و فارغ شدم. اما کسی در خانه خوشحال نبود، فکر کنم پدرم گرد و خاک همه را تکانده بود و باز هوای خانه ابری بود.

مادر با بغض و ناراحتی، جعبه شیرینی را گرفت و گفت به جای این ایلا خرجی‌ها (ولخرجی)، پولهایت را جمع کن.

پشت میخ و چکش می‌گشتم که تقدیرنامه دانشگاه را به دیوار بکوبم که باز مادرم گفت: چکار کردی تشک و لحاف و بالشت‌ات را که خوابگاه برده بودی؟

گفتم: آنها را دادم به هم اتاقی هایم.

ناگهان دیدم مادرم شبیه دانه‌های اسپند بر روی قوغ (زغال)، برآشفته شد و گفت: قرا قرا، زود میری تشک و بالشتم را میاری. با چه زحمت داخل آنها را پخته (پنبه) اصل مالوج (محلوج) شدگی پر کرده بودم. اونها را در جای خود پورته نکنی. حتما ورمیداری و میاری. از این حاتم بخشی ‌ها هم نمیکنی.

گفتم: مادر به جای اینکه خوشحال باشید که مدرک گرفتم و مهندس شدم، چرا اینقدر ناراحتید؟ یک بالشت و کمپل و تشک که اینقدر ناراحتی ندارد.

گفت: مدرک و مهندسی‌ات به درد خودت میخوره، تشک و بالشت و لحاف را میاری که پخته‌هایش را کار دارم.

این روزها، سر یک تخت میخوابم، تشک اسفنج چینایی (ساخت چین) بسیار نرم و بی کیفیت دارد. چندین بار تا به حال کمردرد شدم طوری که کمرم شخ (راست و استوار) مانده بود که هیچ خود را خم و راست کرده نمیتوانستم. بعدش می‌رفتم جیم (باشگاه) نزدیک خانه و خود را از میله بارفیکس آویزان میکردم تا کمرم یک ترق صدا کند و خوب شوم.

این بود که یاد تشک و بالشت دوران دانشگاه و خوابگاه افتادم.

بعد از ازدواج بود که فهمیدم برای خانمِ خانه، فرش و ظرف‌ خانه‌ی خودش، از همه فرش و ظرف‌های دنیا بهتر است و هیچ جای دیگری هم یافت می‌نشوند. چرا که فرش‌ها و ظرف‌ها، این توانایی را دارند که خاطرات زندگی را در خود ثبت کنند؛ خیلی بهتر از هارد دیسک‌ها. خیلی بهتر از دنیای دیجیتال.