در ونکوور، گاهی تشخیص اینکه یک نفر مرد است یا زن دختر اس…

در ونکوور، گاهی تشخیص اینکه یک نفر مرد است یا زن دختر است یا پسر، مشکل است.

بارها در مترو یا همان sky train دیده‌ام که یکی ریش بلند دارد و پستانهای کلان کلان هم دارد. یا یک دختر دیگه را می‌بینم که شلوارکی پوشیده که تا نیمه ران‌اش است. اما ران‌ و ساقهای پایش، شبیه جنگل‌های آمازون، پوشیده از موهای پرپشت است.

اینکه نفر بینی یا گوش‌اش سوراخ باشد و یگان گوشواره آویزان داشته باشد، یک چیز کاملا طبیعی است و ملاک زن و مردی نیست. همه این کار را می‌کنند.

یاد یک شعر افتادم.

بخت برگشته را چو بخت برگردد

گاوش اندر طویله، خر گردد

شب اول، گرش به حجله برند

عروس اندر حجله، نر گردد.

خلاصه که از این مدل بخت برگشتی‌ها، اینجا فت و فراوان است.

در قانون هم است که من، پدر خانواده، در سن چهل و چند سالگی، میتوانم درخواست بدهم که زین‌ پس، مرا خانم صدا کنند و از عنوان She برای خودم استفاده کنم. و اولادهایم دو مادره می‌شوند و عنوان Father بودن از من به Mother بودن تبدیل می‌شود.