در وقتهای بی حوصله‌گی و بیکاری، از این گل و گلدان‌های کوچ…

در وقتهای بی حوصله‌گی و بیکاری، از این گل و گلدان‌های کوچک پتوس pothos، در اسلام آباد پاکستان، یک تعداد آماده کرده‌ام.

تمامش کار دست است و از قلمه‌های کوچک شروع کردم.

مناسب است برای سر میز کار و میز آشپزخانه و دم دید در فضای داخل خانه.

قصد فروش ندارم، می‌خواهم به هر کسی که مثل من، مهاجر شده و درد را در ریشه‌ی خود احساس می‌کند اما مهربان مانده و شوق جوانه زدن دارد، یکی هدیه بدهم. خودم برایش می‌رسانم. با همان بایسکل‌ام که این روزها، شبیه کِرمِچ‌هایم فرسوده شده. اما سرحال است.

در وقت مهاجرت، که واقعا شبیه برزخ است و کینه و ناراحتی و بغض و سوتفاهمات نسبت به گذشته و آینده ایجاد میشود، خوب است مهربان باشیم،

با تمام وجود، اول با خودمان، دوم با خانواده و فرزندان و اطرافیان‌مان.

دلم است بعضی کارها را شروع کنم، اما میترسم، یعنی اعتماد نمیتوانم. چون شناسنامه ندادن و نداشتن حساب بانکی، جنجالهای بعدی را در پی خواهد داشت و به سیستمهای سابقه که لفظ و حرف و قول، از صد تا خط و قرارداد بهتر بود، اینجا نمیتوانم زیربنا را بنا کنم.

اینجا همان تجارت‌های بزن در رو، جواب می‌دهد که روی روز خود را حساب کنند و غم فردا را نداشته باشند.

بهرحال، ممنون حضور همه‌ی دوستان خوبم هستم. که زندگی خشک و خالی و خاکستری را، طراوت و رنگ و لعاب می‌بخشند.

زندگی بدون عشق، واقعا مثل ساندویچ بدون نوشابه‌ است‌.

آهای آهای گل دارم، یک سبد سنبل دارم…

گلامو ارزون میدم، گلها را ارزان میدهم.