در دهه هفتاد، در بین مهاجرین در تهران، لَپ و جَپ (کَش و ف…

در دهه هفتاد، در بین مهاجرین در تهران، لَپ و جَپ (کَش و فَش) خیاطها برابر بود. در هر جشن و عزا و عروسی که برگزار میشد و آتش‌ِ چوب و دیگ پلو بار می‌شد، خیاطها جایگاه ویژه خود را داشتند. من که چند سالی مسئول مالی تکیه‌خانه محل‌مان بودم، مخصوصا در ماه‌های محرم، می‌دیدم که مبلغی که یک خیاط به عنوان نذر و خیرات کمک می‌کرد، صد برابر مبلغی بود که یک گِلکار (بنا) یا کشاورز کمک می‌کرد. جالب اینجا بود که خیاطها کمتر نظر می‌دادند و بیشتر یک گوشه آرام می‌نشستند و کاری به کار بقیه هم نداشتند.اما طبقه کشاورزان و کارگران سر چوک (فلکه) از اول محرم در جستجوی این بودند که نذر چاشت روز عاشورا، پلو است یا شوربا (آبگوشت)؟ و هر روز شبیه تریدرهای تازه‌کار، آمار و مبلغ کمکها را از من پرسان میکردند. اگر مدد می‌شد و خیرات، زیادتر جمع می‌شد، طبعا دیگ‌های پلو، بار بود و اگر بودجه کمتر بود، شوربایی می‌شد که آبش زیادتر و گوشت‌اش کمتر می‌بود.

خلاصه، لَپ و جَپ خیاطها برابر بود و در مجالس و محافل جایگاه ویژه خود را داشتند و گوشتِ زیر پلو آنها، خاص‌تر بود.

در مجلس‌های عروسی، معمولا دریشی(کت و شلوار) داماد، از طرف یکی از همین خیاطها، تحفه داده میشد.

بعد از خبر قبولی در کانکور دانشگاه، یکی از همین خیاطها که دوست دوران جوانی پدرم بود، به خانه ما آمد و بعد از جور پرسانی همراه پدرم، مِتر مخصوص خود را کشید و سر و شانه و قد و کمرم را اندازه گرفت و یک هفته بعد سه جوره دریشی در رنگهای مختلف برایم تحفه آورد. ما هم تا می‌توانستیم صندوق عقب(تول‌بکس) ماشین‌اش را پر از سبزی و نعنا کردیم.

یا چند ماهی که کاکایم در یکی از شفاخانه‌ها، بستر بود، برای دو تا از خانم پرستارها (نَرس)، با کمک همین دوست خیاط، دو جوره چَپَن (روپوش) سفید، تحفه دادیم و نرسهای جوان، کاکای پیر را گُل‌واری نگاه می‌کردند، و طوری با کاکا سر مزاق و شوخی را باز کرده بودند که کاکا دوباره پس از سالها، جان گرفته بود و دهان تا بناگوش می‌خندید.

بهرحال، به قول معروف:

اگر چه خیاطها، شیک میکنند و آشپزها، سیر میکنند، و داکتر ها خوب میکنند، ولی فقط با مهندس‌ها رفیق شو و آنها را دوست داشته باش.

فقط مهندس‌ها هستند که درست می‌کنند و باعث آبادانی هستند.

روز مهندس مبارک.