دردهای من

دردهای من

گرچه مثل دردهای مردم زمانه نیست

درد مردم زمانه است

مردمی که چین پوستینشان

مردمی که رنگ روی آستینشان

مردمی که نام‌هایشان

جلد کهنه‌ی شناسنامه‌هایشان

درد می‌کند

من ولی تمام استخوان بودنم

لحظه‌های ساده‌ی سرودنم

درد می‌کند

انحنای روح من

شانه‌های خسته‌ غرور من

تکیه‌گاه بی‌پناهی دلم شکسته است

کتف گریه‌های بی‌بهانه‌ام

بازوان حس شاعرانه‌ام

زخم خورده است

این سماجت عجیب

پافشاری شگفت دردهاست

#قیصر

عکس از یکی از کوچه های ده قابل برچی است. برای عرض تسلیت رفته بودیم. وضعیت کوچه ها و معابر اسفبار بود. ولی مردم می‌گفتند باز جای شکر است. هنوز مردم به آبادی و آبادانی مملکت باور ندارند و حق دارند. به نظرم بیشتر دوست دارند آخرت‌شان را بسازند تا دنیایشان را.

یا ناتوان از ساختن دنیا ناچار رو به آخرت می‌آورند.