دارم فکر میکنم برای تنهایی‌هایم، برای زمانهایی که کسی دور…

دارم فکر میکنم برای تنهایی‌هایم، برای زمانهایی که کسی دور و برم نیست و سکوت و خلوت و فرصت است، چکار می‌توانم بکنم که دیق نیارم و احساس بیهودگی هم نکنم.

اگر بتوانم این ترس و این خلا را پر کنم، راحت سوار بر زورق زمان، تا شصت سالگی را خوش و خرم و بدون کدام طوفان مهیب، سپری میکنم.

گذشت آن زمانی که اولادها را با یک آیسکریم و یا یک پارک بردن شاد می‌ساختیم. یا وقتهایی که برای رستورانت رفتن صرف میکردیم. آنها دیگر علاقه‌ای به گذران وقت با من ندارند. اما خب، من علاقه دارم و باید مزه دهان جوانها را بفهمم، حداقل خوبی بخش تکنولوژی و کامپیوتر و اینترنت این است که همواره باید خود را آپدیت نگهدارم و بروز باشم. و شانه به شانه جمع آنها پیش می‌روم.

در این مورد شرط می‌بندم با خیلی از خوب خوب جوانها، پیشکان هم بزنم، پس نمی‌مانم.

می‌خواهم بیشتر از زندگی، از اکسیژن، از سکوت و از آرامشهای قبل طوفان لذت ببرم.

طوفانها، روزی رسان هستند.