خوب است آدم از خیلی چیزها سر در نیاورد، خوب است آدم کرخت …

خوب است آدم از خیلی چیزها سر در نیاورد، خوب است آدم کرخت و بی حس شود و احمق و نافهم به نظر برسد.

مثلاً اینکه تلاش کنی تا بفهمی آخر و عاقبت زندگی چه میشود؟

دنیا دست کیست؟

زندگی میکنیم که چه؟

ریاضیات و آمار کجای زندگی به درد ما میخورد؟

چیست این افسانه‌ی هستی، خدایا چیست؟

یا هزار چیز دیگر.

دانایی و آگاهی درد دارد.

خوب است تا زمانی که طبیب طبیعت دارد بر روی قد و اندام ما کار میکند، گنگ و بی حس بمانیم. قد کشیدن، رشد کردن، بالغ شدن، پوست انداختن و فهمیدن، همگی درد دارد.

آن آهنگ «استاد ناشناس» را شنیده‌اید؟

اگر دستم رسد بر چرخ گردون

از او پرسم که این چون است و آن چون؟

گل خار داشت من ندانستم!

گاهی آنقدر آدم برای سوخت تنور، بوته و‌ خار میکند که دیگر خار در پوست دست آدم اثر نمیکند.

اوایل، شبها که به خانه می‌آمدیم، تلاش میکردیم با سوزن خارها را از دست و پایمان بیرون کنیم و بعدها، پوست انگشتها و دستمان آنقدر ضخیم میشد که نمی‌توانستیم سوزن را ورداریم.

بعد از مهاجرت، در این سه چهار سال، پوستم کلفت شده است. از شوک، از تغییر، از فرهنگ، از تعصب، از بی پولی، از نابلدی، از دل شکستگی، از تحقیر، از تبعیض، از ناآگاهی، از تمرین، از تکرار، از روزمره‌گی، از سردی و گرمی، از سردرگمی و حیرانی و پریشانی، از چُرت و چاره و تفکر و اندیشه، از هیچ چیز نمی‌ترسم.

همه‌ی اینها، از پوست نازکم، یک زره آهنین ساخته‌اند و کودک درونم با خیال راحت چون دانه‌ی سفید چارمغز، برای خودش در حال بازیگوشی و شیطنت و ملّق زدن است.

کسی به گردن مقصود دست حلقه کند

که پیش تیر بلاها، سپر تواند بود.

اگر دستم رسد بر چرخ گردون!

به او گویم که این چرخ فلک را بچرخون و بچرخون و بچرخون!

خلاصه اینکه، به قول دوستان، وا ندادم اما سست گرفتم و شل کردم! 😃