خزان هم زور آخر خود را زد و با باد و باران و شَمالهای شَد…

خزان هم زور آخر خود را زد و با باد و باران و شَمالهای شَدید، یک عالمه برگ را از درختان تکاند. تقریبا شاخه‌های درختها لخت شده‌اند. خوشحال بودم که بالاخره یکبار برای همیشه، برگهای افتاده‌ در حویلی و پیاده رو را جارو میکنم و قصه‌اش خلاص می‌شود.

از صبح مصروف جمع و جارو کردن برگها و شاخه‌های شکسته‌ی درختها بودم.

همسایه ما، آقای چارلز و خانمش هم داشتند برگها را جمع می‌کردند.

آنها آنچنان با وسواس زیاد، حیاط و پیاده رو جلوی خانه‌شان را تمیز نگاه می‌کنند که حتی یک مثقال آشغال و برگ درخت را هم در روی زمین‌شان نمی‌بینی. انگار که دوتایی پشت پنجره می‌نشینند و هر بار که برگی از درخت در حویلی خانه شان میریزد، می‌دوند و آنرا می‌‌وردارند.

در قسمت پیاده‌رو، دو تا دریچه خروجی و آبراه بزرگ داریم که اگر برگها، روی آنرا بپوشاند، آب در سرک جمع می‌شود. برای همین فکرم است که راه آنها باز باشد و کدام مانع باعث بسته شدن دریچه آب نشود.

طبق عادت قدیم، نمی‌توانم موقع کار، دستکش به دستم کنم. انگار که راه نفسم بند می‌شود. برای همین همه‌ی برگهای خیس را همین‌جوری با دست جمع می‌کردم و داخل سطل زباله بزرگ می‌ریختم. چارلز مرا دید و تشکر کرد که در جمع آوری برگها با او هماهنگ هستم. چون اگر او به تنهایی برگهای جلوی خانه اش را جمع کند، باد میزند و دوباره برگهای پیش خانه ما را پراکنده می‌کند و جلوی خانه‌ی آنها هم آشغال میشود.

سطل زباله‌ی آنها، قبلا پر شده بود و دیگر جای نداشت. برای همین هر چه برگ مانده بود را به زور و با فشار دسته جارو، در داخل سطل زباله خود ما جای کردم.

در آخر چارلز یک جوره دستکش برایم آورد.

گفتم: خیلی ممنون. دستکش دارم، بدون دستکش راحت‌ترم.

باز هم اصرار کرد که به عنوان تحفه as gift بگیرم. گفت تو همسایه‌ی خوبی هستی‌.

دستکش‌ها را گرفتم.

سطل مخصوص جمع کردن کمپوست خانه‌ی ما هم کاملا پر شده است.

در بالای بام هم برگ و دانه‌های بالدار درخت افرا، پخش شده و راه ناودان را بند کرده بود.

آنها را هم جارو زدم و جمع کردم تا آب در پشت بام جمع نشود و خانه چقک نکند.

منتظرم جمعه شود و موتر مخصوص حمل زباله‌ها بیاید و سطل را خالی کند.

بدرود ای برگهای رنگارنگ و زیبا، این زیباترین خزانی است که در زندگی دیده‌ام.