تقدیم به استاد گرامی و همولایتی بزرگوارم:

تقدیم به استاد گرامی و همولایتی بزرگوارم:

ای مزار زندگی

ای امید بیکران

دور گشته‌ای ز خود

اندکی بیا بمان

از خودم که بگذرم

باز میرسم به خود؟

یا ببر به خانه‌ات

یا بیا به خانه‌ام

وای به حال مرغ دل

هر زمان که پر زند

خوب می ‌شناسد او

مقصدِ ترانه‌ام

تو بصیر و روشنی

بهترینِ گلشنی

میشود گذر کنی

سوی آشیانه‌ام

از محبت شما

خار هم گل میشود

میشود دوباره مست

جسم سرد زنده‌ام

ای امید زندگی

ای تو دولت و امید

کم کن این مسافه را

به مزار ما بیا