– بیا تا قدر یکدیگر بدانیم / که ناآگه ز یکدیگر نمانیم

– بیا تا قدر یکدیگر بدانیم / که ناآگه ز یکدیگر نمانیم

زندگی با همه تلخی و شیرینی هایش در گذر است و تنها و تنها خاطره ها و یادها در ذهن جاودان میماند. در زمستان در کابل و افغانستان معمولا فاتحه و مراسم ختم قرآن بیشتر از سایر وقتها برگزار میشود و اکثر کلان ها و ریش سفیدها بخاطر وضعیت آب و هوا و نبود امکانات کافی وفات میکنند. و این بهانه ای میشود برای اینکه سایر افراد فامیل بعد از سالها از جای جای دنیا به این بهانه، گرد هم جمع میشوند و مراسم را گرامیداشت میکنند. بسیاری وقتها گرفتاری و کار و بار مانع از دید و بازدید و صله رحم میشود و گاهی هم کینه و کدورتهای شخصی و قومی.

گاهی چنان دوستان و برادران نازنینی را بعد از سالها در مراسم فاتحه میبینی که نمیدانی شاد باشی یا غمگین و در یک تعارض سخت قرار میگیریم.

گاهی هم دوستان چندین ساله را میبینیم که نسبت فامیلی نزدیکی با هم داریم اما نمیدانستیم و غافل مانده بودیم در این مراسمها سر میخوریم و خوشی مضاعف حاصل میشود.

بهر حال خدا رفتگان را رحمت کند و دوستی ها و دیدارهایمان را بیشتر و کدورتها و دیوارهایمان را کوتاهتر. و درسی باشد تا قدر همدیگر را در دوران حیات بدانیم و از حال دل همدیگر خبر بگیریم. و در خوشی و غم یار و مددگار همدیگر باشیم.

– چه خواهی سنگ قبرم بوسه دادن / کنونم بوسه ده اکنون همانم.