به گمانم من اگر نان بپزم، یک چنین چیزی خواهد شد.

به گمانم من اگر نان بپزم، یک چنین چیزی خواهد شد.

چند روز قبل نان پخته کردیم. ساعت آخر، کلاس انگلیسی، استاد همه شاگردان را جمع کرد و رفتیم در آشپزخانه کامیونیتی سنتر و با راهنمایی و هدایت سرآشپز، همگی طرز تهیه و recipe نان را اجرا کردیم. با اصطلاحات جالب انگلیسی مثل:

آرد، خمیر، غربیل کردن، مالیدن، ورز دادن، چلاندن، آبکش کردن، خمیر ترش و غیره آشنا شدیم.

آشپزخانه خیلی کلان و شیک بود. جناب سر آشپز هم یک خانم بود که خیلی حافظه قوی داشت. در همان دقایق اول، نام همه شاگردان را یاد گرفت. باور کنید من هنوز نام همکلاسی‌هایم را دقیق بلد نیستم.

سر کلاس از کشورهای مختلف هستیم: اوکراین، اریتره، هنگ کنگ، ژاپن، بنگلادش، روسیه، مصر، مالی، چین، کوریای جنوبی، تایوان.

برایم جالب است که بچه‌های روسی و اوکراینی خیلی با هم صمیمی هستند و حرفی از جنگ و بحثهای سیاسی نیست.

آرد را با آب نیمه گرم خمیر کردیم، نمک و شکر و روغن و دانه کنجد و رزماری و نعنای کوهی (اُرِگانو) هم افزود کردیم و داخل داش برقی ماندیم تا پخته شود.

تجربه‌ی اولم چیز جالبی از آب در نیامد.

به نانوایی حاجی گل محمد در اسلام آباد پاکستان فکر میکردم. به شعر مولانا، به صحبت خلیل جبران در مورد نان و عشق، عشق و نان. به صحبتهای پدرم که می‌گفت:

دوام عشق، پول کار دارد بچیم، بی مایه فتیر است. خانه را پر ارزن کن، بعدن فکر زن کن.

ز خاک من اگر گندم برآید

از آن گر نان کنی، مستی فزاید

خمیر و نانوا دیوانه گردد

تنورش بیت مستانه سرآید

اگر زنده بودیم و زندگی بود، دفعه‌ی بعدی همین مدل نان را می‌پزم، اگر چه قرار گذاشتیم که یک چاشت، شوربا پخته کنم. شاید پنج شنبه چاشت یا شایدم جمعه. ببینیم کدام روز هوا بهتر است. میخواهیم شوربا را در یک پارک و فضای باز بشینیم و نوش جان کنیم.

آشپزی هم عالمی داشته و من خبر نداشتم.