با احترام به جامعه خبری و رسانه‌ای،

با احترام به جامعه خبری و رسانه‌ای،

اما خیلی وقت است خبرهای افغانستان را از آدرسهای بولد شده و مشخص، دنبال نمیکنم. حتی خبرهای خوب‌اش را، چه برسد به خبرهای ساختگی و مزخرف‌ از فقر و فلاکت‌اش.

هر بار که به کف دستم با پنج انگشت‌اش نگاه میکنم، به خودم می‌گویم: رضا، دنیای تو همین کف دست است. اختیارش را داری و حالش را ببر. با دست و کِلکهایت بنویس و کُد بزن!

چه می‌کنی مالک چیزی باشی که اختیاری در آن نداری؟

یک فکاهی بود یا واقعا گزارش بود که خبرنگار از نفر پرسید خود را معرفی کنید. نفر میگه:

بنده کریم کریم زاده، کارمند کارخانه کمپوت سازی کرج هستم. در بخش کندن کاغذهای کمپوت کار میکنم.

حالا ما هم طبق روال گذشته، در حال کار و کُد نویسی برای سیستم‌های آموزشی مدرن هستیم. همچنان در جهت ارایه خدمات backup عکسها و فیلمها، با کمک هوش مصنوعی کار میکنیم و به دوستان در دهکده‌ی جهانی، خدمات میدهیم.

به قول دوستان از #کود و زراعت به #کُد و کامپیوتر وصل شدیم. آخر و عاقبت ما چی خواهد شد 😃.

از دیدن این کاکتوس‌ام که مار شکل‌ است و بعد از دو سال گل داده، خَرکیف هستم.

گل سرخ را داشته باش….