این روزها فکر میکنم آدم با این حجم از خاطرات خود چه باید …

این روزها فکر میکنم آدم با این حجم از خاطرات خود چه باید بکند؟

اگر انسان چهل سال داشته باشد و تمام خاطرات تلخ و شیرین گذشته‌اش را به یاد بیاورد، زیر بار و سنگینی آن خرد خواهد شد.

خوب است که گاهی چیزهایی را فراموش می‌کنیم.

حالا یک عده آدم بیکار پیدا شده‌اند و چیزی ساخته‌اند به نام هوش مصنوعی که کاری ندارد جز پالیدن و جستجو در تمام زوایای زندگی انسان.

از ساعت خواب و بیداری‌اش گرفته تا تعداد قدم‌هایی که برمی‌دارد، ملاقات‌هایی که داشته و غیره و ذالک.

آن هم نه تنها از من، که از تمام افرادی که در این کره‌ی خاکی زندگی می‌کنند.

قبلا یک جمله منسوب به ابن سینا شنیده بودم که گفته بود:

همه چیز را هَمَگان دانند و همگان هنوز از مادر زاده نشده‌اند.

به همین خاطر شهری را که این دانشمند در آنجا دفن شده را هَمَدان نامیدند.

امروز آن همگانِ همه‌چیز دان زاده شده و بدون نیاز به مادر، در حال زادن نمونه‌های جدیدتر و سریعتری از خودش است.

فقط کافی است تا سال ۲۰۴۰ دوام بیاوریم. بعد از آن جاوید خواهیم ماند.

گاهگاهی به مادرم زنگ میزنم، امروز مادرم می‌گفت: پسرم فقط به فکر باغ و باغداری در زمین نباش، بخیر روزی برسد که ببینم در مریخ کاهو می‌کاری. به آن چیزها هم فکر کن.

دهانم باز می‌ماند، میگویم مادر تو از کجا مریخ را می‌شناسی که چیست؟

میگوید: این نسترن کوچولو، دختر خواهرت هر روز در یوتیوب ویدئوهایی را پلی میکند و من هم کنارش می‌نشینم و گوش می‌کنم. از یوتیوب یاد گرفته‌ام. دیگه، برادر جانی! مامایت از آلمان آمده، او هم قصه میکند که امروز مردم در غم تهیه غذا و نان بر روی زمین نیستند. آنها به این فکر می‌کنند که چطور در ماه و مریخ کشت و کار کنند. تو هم تلاش کن. دوست دارم از اولین آدمهایی باشی که راهش را پیدا میکنی تا در مریخ کشت و کار میکند.

من که تا دیروز سقف آرزوهایم تا پنت‌هوس ساختمان سر خیابان بالا میرفت، امروز تمام کره زمین برایم خُردی میکند.

من امشب خواب نمیروم. مادر تو دیگه کی هستی؟

این تصاویر نامه را حبیب ما از کابل روان کرده.

میگوید موقع جابجایی وسایل خانه‌ی شما در کابل، دیدم.

فرنگیس از دیدن نقاشی دوران کودکی‌اش شگفت زده شده بود.