این روزها دچار تعارض شده ام. حالت همزمان دوست داشتن و بیز…

این روزها دچار تعارض شده ام. حالت همزمان دوست داشتن و بیزاری.

مثل اینکه پدرت معتاد باشه، از یک طرف دوستش داری چون پدرت است، از یک طرف ازش بیزار باشی چون معتاده.

نسبت من و افغانستان هم یک چنین چیزی شده.

از یک طرف دوستش دارم چون وطنم هست، از یک طرف بیزارم، چون فعلا چیزی برای افتخار نداریم و از هر طرف که نگاه میکنم، نسبت به بقیه ممالک دربه‌در و خاک بر سر هستیم.

به مادرم زنگ میزنم. میان صحبت‌ها و گفتگوهایمان می‌گوید:

بچم، آدمی که آسوده شد، آزرده میشه.

فکرت طرف خودت و خانه و زندگی و زن و اولادت باشه، جان مادر، مه یاد دارم از خودم مراقبت کنم. در این سال نو برای شما جان جوری و وقت خوشی و نام نیکی میخواهم.

بهار شده، برفها آب شد. من هم از دخمه برآمده‌ام. ببینم چکار میکنم.

These days I’m caught in a conflict—feeling both love and loathing at the same time.

Like having a father who’s an addict—you love him because he’s your father, but you also resent him because of the addiction.

That’s how my relationship with Afghanistan has become.

On one hand, I love it because it’s my homeland; on the other hand, I resent it, because right now, there’s nothing to be proud of. However I look at it, compared to other countries, we seem scattered and humiliated.

I call my mother. In the middle of our conversation, she says:

“My child, when a person finds peace, that’s when they feel pain.

Focus on yourself, your home, your life, your wife and children. For the love of your mother, I know how to take care of myself. This new year, I wish you strength, good times, and a good name.”

Spring has come. The snow has melted. I’ve emerged from my cave. Let’s see what I can do.