این دوست جدیدم است. اسمش آندرس است. جوانی از مکزیکو که دو…

این دوست جدیدم است. اسمش آندرس است. جوانی از مکزیکو که دو سال میشود در ونکوور زندگی می‌کند.

با این چرخ سیار، قهوه‌های دلچسب آماده میکند و می‌فروشد.

یک سیستم صوتی با کیفیت و ضد آب در حد لالیگا هم روی چرخ خود نصب کرده. و آهنگهای گوپس گوپس و جذاب برای خریداران پخش میکند.

بار اولی که خود را معرفی کرد و گفت Andress هستم، من فکر کردم چرا undress می‌گوید. و بعد که نام خود را اسپل کرد، فهمیدم آندرس است. و به یاد اسم فوتبالیست مشهور آلمان Andreas Bremer در سال‌های ۱۹۹۰ افتادم.

دیروز یکشنبه، اینجا باران می‌بارید و در باغ گیاه‌شناسی Van Dusen botanical garden مراسم Harvest برگزار شده بود و خانواده‌ها و بازدیدکنندگان زیادی می‌آمدند. من مسئول دروازه شماره ۴ بودم که از آن دروازه، مهمانهایی خاص می‌آمدند. مثلا گروه‌های موزیک مختلف که برای اجرای برنامه در باغ دعوت شده بودند. یک گروه دیگه که پاپ کورن با طعمهای می‌فروختند و بعضی مهمانان دیگر که با صنایع دستی مختلف، وارد باغ می‌شدند.

وقتی یک گروه موسیقی با غرور و افتخار و با لباسهای جالب، وارد باغ می‌شدند، به یاد گروه موسیقی محلی افتادم که در هوتل اینترکانتیننتال کابل، همیشه به طور لایو برنامه اجرا می‌کردند. چند باری که با فخریه یا دیگر دوستان برای صرف غذا به آنجا رفته بودیم، همیشه یک مقدار پول را برای tip دادن به نوازندگان در نظر میگرفتم و می‌گفتم آهنگ جامه نارنجی را بنوازند. تا اینکه در یک حمله انتحاری و تروریستی، مهاجمان، همه‌ی آن نوازنده‌های نازنین را کشته بودند و بعد از آن جای خالی آنها هرگز پر نشد.

آندرس از من پرسید از کجا آمده‌ام؟ و من گفتم از افغانستان هستم.

او با تعجب گفت: جدی؟ من فکر کردم تو از اسپانیا باشی یا از آمریکای جنوبی.

چندین بار است که اینجا مرا می‌گویند شاید اسپانیایی باشم. و جالب است که هیچ کسی نگفته که از چین باشم.

در حالی که در پاکستان، همه فکر می‌کردند که از چاینا باشم.

تجربه‌ی دو روز کار رضاکارانه در باغ گیاه‌شناسی فرصتی ایجاد کرد تا دوباره دانسته‌ها و آموزشهای دوران تحصیل را مرور کنم و برای plant taxonomy بهتر آماده شوم.

اینجا رضاکاری یک فرهنگ است. در این دو روز volunteer های زیادی را دیدم. آدم‌های جوان بالای شصت سال تا جوان‌های زیر بیست سال، همگی آماده‌ی رضاکاری هستند و هر موسسه و سازمانی، یک بخش ویژه برای مدیریت این افراد دارد.

خزان شده و باغ غرق در رنگهای گرم است. نارنجی و زرد و سرخ و سبز. مردم شادند و موسیقی لایو آدم را خود بخود به رقص و پایکوبی وا‌می‌دارد.

هیچ کس اهمیت نمیدهد که ایران یا افغانستان یا پاکستان کجاست و واقعا اهمیتی هم ندارد. چرا حال خوب خود را بخاطر جهالت چند نفر، خراب کنند؟

خوش باش دمی، که زندگانی این است…

یا with dress

یا un dress