اینجا همهمه‌ی black Friday است. همه جا میخواهند تخفیف بده…

اینجا همهمه‌ی black Friday است. همه جا میخواهند تخفیف بدهند. امسال که نمیشه، ولی برای سال بعد خوبه در مورد خرید لوازم الکتریکی و الکترونیکی آماده باشم.

اعتبار قطره قطره جمع می‌شود. چند تا کاری را که می‌خواهم شروع کنم، اول باید آموزش ببینم و با فضای اقتصادی و رقابتی و قوانین مالیاتی و سیستم شکایت و رضایت مشتری، آشنا شوم.

کانادا در بخش خدمات بهداشت و دوا و درمان، خیلی خوب است.

در بخش جنگلات و صنایع چوب هم دست بالا دارد.

سر کلاس انگلیسی، بیشتر با طرز کار قوانین و تاریخ و جغرافیا و پتانسیل‌های فدرالیسم و استان‌های اینجا آشنا می‌شویم.

چند شب دیگه، قرار است به جشن تولد یکی از همکلاسی‌های کانادایی دعوت شوم. گفته است booze و beer هم زیاد میگیریم.

رفتم از best buy گوشی Google pixel 8 Pro بگیرم. شماره تلفن و کدپستی‌ام را گرفت و در سیستم زد و گفت فعلا کردیتم کافی نیست و باید down payment بالاتری داشته باشم. منصرف شدم.

این بار اول است که مستقیم خودم میروم و گوشی گوگل پیکسل میگیرم. قبل از آن که در کابل بودیم، همه‌اش با کمک دوستان، تهیه میکردم. وقتی مال نو به بازار میاید، قیمت ورژنهای سابقه خیلی افت می‌کند.

شاید هم آخرین ورژن گوگل پیکسل را نگرفتم و یک ورژن قبلترش را بگیرم. البته این دستگاه تلفن را برای خودم نمی‌گیرم. برای اولادها میگیرم. امکانات آن، برای من خیلی بالاست.

ساعتی که در دستم است یک ساعت casio دیجیتال و کامپیوتری سیاه‌رنگ است که فکر کنم ده دلار خریدم. با باتری که دارد تا ده سال کار میکند. و کاملا راضی هستم.

یک گوشی اندرویدی هم دارم که شارژ خوب نگاه میکند و از نظر سایز و وزن باهاش راحتم.

دارم فکر میکنم سال بعد این موقع، موقع Black Friday چکار می‌شود کرد و چطور آمادگی بهتری بگیرم.

کدام محصولات خودمان را برای بلک فرایدی سال بعد برای فروش بگذارم؟

دارم یک فروشگاه آنلاین درست میکنم. علاوه بر سیستم و سایت و غیره، پیگیری مسائل بانکی و درگاه پرداخت هم مهم است.

خلاصه که کار جوهر مرد است و باید دل را دریا کنم و پارو بزنم.

عکاس این عکس هم خیر ببیند. دو سال قبل در اسلام آباد بود. در بین همه‌ی آن سرگردانی‌ها و بیکاریها، یک شرط بندی را برده بودم و خرکیف بودم و به رستورانت two broken engineers دعوت کرده بودم. داشتم در پیام متنی برایش می‌نوشتم: خیلی دوستت دارم که این عکس را از من گرفت. و گفت چرا موقع نوشتن لبخند نمیزنی و اینقدر جدی و عبوس میشوی؟

گفتم نوشتن، آن هم از دوست داشتن تو، تمرکز میخواهد و این قیافه من هنگام تمرکز است.

سوای همه مسائل بالا پایین کار و بازار، دعوت کردن و دعوت شدن خوب است، همین چیزها خاطره می‌شود و به زوایای ذهن می‌چسبد و بیشتر مزه میکند.

من این مزه‌ها را دوست دارم. صبر کن، چند تا مزه جدید کشف کردم، آنها را با هم تجربه می‌کنیم بخیر.