از دوستان نهایت گل و خوبم معذرت میخواهم. ولی ناچارا چشم د…

از دوستان نهایت گل و خوبم معذرت میخواهم. ولی ناچارا چشم دید خود از پل خمری را مینویسم:

اگر ریدن و چگونه و کجا گه کردن در مکتب و مسجد و حتی پوهنتون به تک تک طفل و جوان و پیر افغان زمین یاد داده شود ارزش اش خیلی خیلی زیاد است.

در پل خمری هر جا در جنگل و لب دریا و چشمه رفتیم و پا گذاشتیم مرداری و چتلی بود. مسجدی را دیدم که بدرفت اش مستقیم به دریا می ریخت.شبیه منظره شاه دو شمشیره. هر جا هم که کمی سبزه و سایه درخت و شر شر آب باشد حتما دو سه نفر گرد هم قبل از قبل بساط چرس و قطه بازی را چالان کرده اند.

چند افغان را دیدم که کالاهای سفید روز عید برتن شان هست ولی تمام محتویات اشکمبه گاو و گوسفند قربانی و آشغالی های خانه ها را در لب لب دریا می ریختند. و بوی مرداری ها و تعفن اشکمبه بهترین تحفه عید قربان برای ما بود.

مه فکر میکنم اگر مهاجرینی مستقیما از افغانستان به هر شهر پاک و پاکیزه جهان بروند این توانایی را دارند که در کمتر از یکماه آن شهر را هم به گه بکشند.

در کابل هم این منظره کم نیست ولی چیز عجیب این بود که در پل خمری از پیش هر خانه و حویلی یک جوی و نهر آب به طور خدادادی روان است. ولی باز کوچه ها خاک باد و بوی و تفت مرداری ها آزاردهنده است. شاید این آب پاک کننده نیست. و خداوند از آسمان آبی پاک و پاک کننده نفرستاده است.

انا انزلناه من السما ما طهورا.

دلم و حال ام از این همه چتلی و عید بخی بد شد.