از دردی که می‌کَشیم و از رنجی که می‌بَریم…

هیچ چیز در زندگی به اندازه این احساسِ “بی‌صاحب بودن” و “بی خُوندَگی” برایم دردآور نبوده و نیست.

خداوند، سگِ آدم را بی صاحب نکند چه برسد به زن و فرزند و آل و مال و اولاد و وطن آدم را.

و ما چقدر در برابر مال و اولاد و زن و زمین و سرزمین بی صاحب بی رحم‌ایم!

می‌زَنیم و می‌کَنیم و خود را صاحب آن می‌دانیم، بدون این‌که لحظه‌ای تفکر کنیم.

بی صاحب بودن اول خودش را با گرد و غبار نشان می‌دهد. شبیه گرد و غبار پیری که آرام و بی صدا بر چهره می‌نشیند.

شبیه گرد و غباری که در یک کوچه‌ی بن بست که هرگز آب و جارو نشده به هوا بلند می‌شود و شبیه رنگ و زنگ دندانهای زرد و سیاه کسی که دلش خیلی وقت است مرده است.

معمولا آدمی که مادر ندارد، آدمی که زن ندارد، و جوانی که معشوقه‌ ندارد و سَری که شوق ندارد، بی صاحب تر است تا کسی که فقط سایه‌ی پدر بالای سرش نیست. مادرها مَردتر از پدرها هستند.

چرا باید زدودن گرد و غبار و پاک کاری دلها و خانه‌ها کار زن جماعت باید باشد؟ خدا می‌داند.

بهرحال، خدا سگِ آدم را بی صاحب نکند چه برسد به دندان و دست و پای و موی و روی و جلد آدم را.

لذت دنیا زن و دندان بوده و هست.

خدا آدم را بی صاحب نکند، که این بی صاحب شدن و بی صاحب بودن و بی صاحب ماندن، بدترین و تلخ‌ترین و تاریک ترین تصوری است که من از خودم می‌توانم داشته باشم.

لعنتی این گرد و غبار بی صاحبی، هر جا بشیند روح را به در می‌کند و آرام و بی صدا، می‌کُشد.

با همه‌ی تلاش و تمرینی که برای زندگی داریم، تمام و نهایت آرزویم این است که در هیچ عرصه‌ای از زندگی بی‌صاحب نمانیم و آن گرد و غبار و این احساس لعنتی از وجود و چهار اطراف‌تان دور باد.

به دیدار من اگر آمدی ای مهربان آفتابه بیاور و یک جارو که با آن غبار دلم را بتکانم و یک خواندن از حمیرا که زنگ از دل بکنم.

یکی به فکر عشقه یکی به فکر یاره

یکی همیشه مست و یکی منم که بی تو بی قراره…

می‌تکانیم این گرد و غبار و رنگ و زنگ را، و به وقت‌اش این “تفنگ” را، باشد که قبول افتد.

شبهای پرستاره‌ی قشلاق، واقعا دیدنی‌است…