۱.گل همیشه بهارم، خدا کند که بیایی

۱.گل همیشه بهارم، خدا کند که بیایی

اسیر طعنه خارم، خدا کند که بیایی

چو بید دست و دلم را به چنگ باد سپردم

نمانده هیچ قرارم، خدا کند که بیایی

پر از ترانه و اشکم، به چشم های تو سوگند

برای آنکه ببارم خدا کند که بیایی

تمام سهم نگاهم از آسمان و زمینی

تمام دار و ندارم، خدا کند که بیایی

کنار جاری شب ها، برای آمدنت آه

هنوز آینه دارم، خدا کند که بیایی

برای گریه، تماشا… بهانه هرچه که باید

کنار چوبه دارم خدا کند که بیایی

۲.طلوع می‌کند آن آفتاب پنهانی

ز سمت مشرق جغرافیای عرفانی

دوباره پلک دلم می‌پرد نشانه ی چیست؟

شنیده ام که می‌آید کسی به مهمانی

کسی که سبزتر است از هزار بار بهار

کسی شگفت کسی آن چنان‌که می‌دانی

کسی که نقطه ی آغاز هرچه پرواز است

تویی که در سفر عشق خط پایانی

تویی بهانه ی آن ابرها که می‌گریند

بیا که صاف شود این هوای بارانی

تو از حوالی اقلیم هرکجا آباد

بیا که می‌رود این شهر رو به ویرانی

کنار نام تو لنگر گرفت کشتی عشق

بیا که یاد تو آرامشی است طوفانی

پ.ن: این دو شعر را حدود ۱۷ سال پیش در وصف مهدی موعود خوانده بودم؛ و زیبا‌تر از این شعرها تا به حال نیافته‌ام. من مهدی موعود خودم را یافتم و برای من ظهور کرد و دیگر #منتظر هیچ کسی برای #تغییر سرنوشت خودم و جامعه‌ام نیستم.