من فکر میکنم پسرها در افغانستان چندان حال خوشی نسبت به دخ…

من فکر میکنم پسرها در افغانستان چندان حال خوشی نسبت به دخترها ندارند.

در دوران مکتب بعد از سن چهارده و پانزده که دختربوی شدند،شروع به پرزه‌پرانی دخترها در کوچه و سرک و گاه و بیگاه میکنند تا وقتی که به سن و سال ازدواج میرسند.

بعد از آن زیر کله پدر و مادر می‌شینند که کدام دختر را برایشان خواستگاری میکند. نه کاری نه باری. فقط به فکر شهوت‌رانی.

دختر را که پدر و مادر خوش میکند اینها قبول ندارند و دختری را که اینها زیر چشم کرده‌اند پدر و مادر خوش ندارند.

جواب پدر و مادر هم این است که : بچم همی دختر را که ما در نظر داریم را اگر تو هم خوش داری فرش و ظرف و طوی‌ات را میگیریم و یک زن د گردن ما حق داری برایت میگیریم. Arrange marriage

اگر او دختر لچک و بازاری را که خوش کده خودت است را میخوای برو دستت خلاص. هر کاری دلت است بکن. ما را دخیل نکن. Love marriage

در اینجا دو حالت پیش میاید:

اگر دختر را که پدر و مادر خوش کرده‌اند بچه خوش نداشته باشد و مجبور به گرفتن باشد برای رفع شهوت و ضرورت و