عمر برف است در آفتاب تموز،

عمر برف است در آفتاب تموز،

چشمی به هم زدیم و دنیا گذشت،

ای که پنجاه رفت و در خوابی،

تا توانی دلی به دست آور،

هفتاد سال عبادت، یک شب به باد میره،

از نسیمی دفتر ایام برهم میخورد،

هر روز که میگذرد از هر نظر بهتر و بهتر میشوم.

به از نیکی اندر جهان کار نیست،

خدایا چنان کن سرانجام کار

ای کاش تمام روزهای خدا پنج شنبه بود،

گر به همه‌ عمر خویش، با تو برآرم شبی،

چشم ندارد خلاص، هر که در این دام رفت،

لبخند تو را دیر زمانی است ندیدم،

صبا مزار میرم…