Good morning Afghanistan

Good morning Afghanistan

صبح بخیر افغانستان

چهار سال قبل با اینجینر ضیا، اینجا همسایه بودیم.

چهار سال قبل اینجینر محمد حسین هم اینجا بود.

چهار سال قبل، نبی اینجا بود،

چهار سال قبل پوپلزی اینجا بود،

چهار سال قبل، زلگی هم بود.

چهار سال قبل، با مجتبی با هم رفتیم باغ بالا،

چهار سال قبل، احمدی هم بود.

چهار سال قبل، یک دو تا آدم ایلاگشت و سگ نمور و بیخونده هم اینجا بودند.

میدان هوایی کابل، همیشه دردناک بوده برایم، چی رفتن‌ به میدان و چی پس آمدن از اونجه‌.

با رفتن‌ هر دوست، هر رفیق، هر آشنا، هر سگ نمور، یک توته از خاطرات و وجود آدم هم کنده میشود و ما چون تخته‌پاره هایی رها بر موج‌ها، به این سو و آن سو می‌رویم، شبیه مسافران کشتی تایتانیک بعد از برخورد با کوه یخ، افغانستان ما چی وقت با کوه یخ برخورد کرده؟ حتما باید برخورد کرده باشد، که ما اینگونه تیت پَرَگ شدیم. اگر نه دلیلی ندارد آدمی وطن خود، کاشانه و آشیانه‌ی خود را رها کند و دل به دریا بزند…..

ما که اینجاییم حالمان خوش نیست، آنها که آنجایند هم حالشان خوش نیست.

حال خوش کجایی ؟

بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران

کز سنگ ناله خیزد، روز وداع یاران

سعدی ز روزگاران، مهری نشسته بر دل

بیرون نمیتوان کرد، الا به روزگاران

یک وخت بود، استاد ادبیات در دوره لیسه و دبیرستان، این شعرها را برای ما معنی میکرد، باز مفهوم آنرا نفهمیدیم ، اگر چه نمره پوره هم می‌گرفتیم، اما امروز بعد از بیست و چند سال دربه دری و آوارگی، خود ما خود من خود تو، معنی زنده‌ی این اشعاریم. و این درخت خاطرات ما را فقط اشک چشم و آب دیده سیراب میکند.

یک لحظه، صبر کن، این آودیده باتگ و خیلیم باتگ را پس کنم، روی خوده بشویم و عینک خود را بزنم، ببینم، امروز کی‌ها و چی ها داریم؟ خدا را صد هزار بار شکر، هر کی هر جا هست، جانش جور و دلش شاد و کام‌اش شیرین.