Good morning Afghanistan

صبح بخیر افغانستان

اسم این گل برگ بیدی است.

Small-leaf spiderwort

چندین رقم دارد. سبز، بنفش، دورنگ، ابلق

شما به این گل چی میگوئید ؟

– گل سرخ و سفیدم کی میایی؟

بنفشه برگ بیدم کی میایی؟

تو گفتی گل درآید من میایم

گل عالم تموم شد، کی میایی؟

✅ یک روز یک نفر که ادبیات می‌خواند ازم پرسان کرد:

رضا در یک جمله بگو کار شما در زراعت دقیقا چیست؟

گفتم ما گوی گاو را تبدیل به گل سرخ می‌کنیم.

نفر قهر کرد رفت.

به یکی دیگه ادبیاتچی گلهای مواج و تازه خوده نشان‌ دادم، پرسان کرد:

تو به گلهایت چی میتی که اینقدر شاداب است، گلهای مه اینقدر شاداب نیست.

به تعبیر شاعرانه برایش گفتم:

این گلها را با شیره‌‌ی وجودم آبیاری میکنم،.

طرف کیف کرد، غش کرد، گفت میشه بیشتر بگویی چکار میکنی؟

گفتم یگان وقت سر گلهایم شاش میکنم.

بخی دلش بد شد،

این هم قهر کرد و رفت.

✅ حقیقت ممکن رنگ واقعیت نداشته باشد. آدمها دوست دارند دروغ بشنوند. نه اینکه ما دروغ گو باشیم. آنها دوست دارند دروغ بشنوند.

دروغ شیرین است. آدم را نشئه میکند. از حقیقت تلخ آدم را دور میکند. مثل الکل، مثل چرس، مخصوصا در عشق نباید حقیقت را گفت. اما باید واقعیت را نشان داد.

✅ چطور میشود واقعیت را نشان بدهی بدون اینکه حقیقت تلخ را گفته باشی؟ ادبیات دقیقا اینجا به کار می‌آید.

جایی که به شاش باید بگویی ادرار.

به گوه بگویی مدفوع

به گوی گاو و گوسفند بگویی پهن و سرگین و پشکل و پارو.

به سکس گاو و گوسفند بگویی جفت‌گیری

و به سایر انواع سکس و پوزیشنها بگویی: دموکراسی و انتخابات، بروکراسی، حزب، پارلمان،

ما آدمها دوست داریم دروغ شیرین بشنویم تا با حقیقت تلخ روبرو نشویم.

✅ ما آدمها پولهای زیادی را خرج لباس و فیشن و استایل خود میکنیم، اما به واقع بهترین لحظات زندگی وقتی است که هیچ لباسی به تنمان نیست.

⚘ من این عریانی حقیقت را، این بی پردگی را دوست دارم.

هست از پس پرده گفتگوی من و تو،

چون پرده برافتد نه تو مانی و نه من

پ.ن:

فدای پیرهن چاک ماه رویان باد

هزار جامه تقوی و خرقه پرهیز

میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست

تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز