صبح بخیر افغانستان

صبح بخیر افغانستان

Good morning Afghanistan

فکر میکنم این سالها تا ۱۴۰۰ آخرین سالی باشد که بتوانم اولادها را سوار بر شانه کنم و تَی تَی خانه بگردیم،

هم شادکامم، هم غمگین ،

غمگین از اینکه موها دارد دانه دانه سفید میشود، کمر آن کمر سابق نیست و معده و دل و درون هم آن سنگ آسیاب همه چیز خرد کن نیست، با یک کشمش و یا یک خرما کم و زیاد، کله و پس گردن و چشمها مثل تنور گرم و سرد میشود، و ممکن نتوانم سالهای بعد، اولادها را بر روی شانه هایم تی تی خانه بگردانم. چیزی که شادترین لحظه در زندگیم بوده و هست.

شادکام از اینکه بهرحال بقدر توانایی و وسع و انرژی و حوصله‌ام شاید توانسته باشم خاطره‌ی خوش دوران کودکی را در ذهن و خاطر آنها اندکی خوب ثبت کرده باشم.

در مکتب مهرگان بود که خواندم: تربیت چیزی نیست که یاد میگیریم، تربیت چیزی است که وقتی همه آموخته ها تمام شد، هنوز در خاطر ما مانده باشند.

✅ خب، آهنگ یک دل میگه برم برم یک دلم میگه نرم نرم، را گوش میکردم. تا اینکه هر دو دل را یک دل کردم و با مشت بر روی میز کوبیدم و گفتم تا هستم و هست، دارمش دوست. می‌مانیم. و شبیه دزدان دریایی، لنگر انداختیم و تا آن مروارید سیاه را به چنگ نیاوریم ول کن ماجرا نیستیم.

✅ خوبی یا بدی قُمار همین است، نمیدانم قمار زدید یا نه، بیشتر از اینکه بازی با پول باشد، بازی با احساس است.

ریاضیات نیز بخش آمار و احتمالات خود را مدیون قمار است.

وقتی که احساس وارد ریاضیات میشود و حب و بغض و خشم و کینه و حرص و طمع و شادی و لذت و ترس و قدرت و وحشت همه یکجا با هم جمع میشود و کمی ورزش و هوش و تریک و تمرین و جدول ضرب و حافظه کوتاه مدت و بلند مدت. این تمامش قمار است، چیزی که دیگر اَفیون‌ها به گَردَش نمی‌رسند و سوپر کمپیوترهای بزرگ جهان در حال محاسبه سرانجام و نتیجه‌ی عمل هستند. واقعا هیجان بی حد دارد این قمار.

✅ ابر و باد و مه و خورشید و فلک در کارند

تا تو را در قمار زندگی بلغزانند

یا

اگر روزی رقیبانی جوان بودیم

در آخر هر دو مغلوب زمان بودیم

اگر چه در برابر عنصری به نام زمان، همه ما بازنده هستیم اما،

اما نباید مفت ببازیم.

دست حق به همراه ما، خدا جان یار ما، دوستتان دارم. ❤