– دل آدم میشه گاهی سفر برود، پدرم از قول یکی از بهترین دو…

– دل آدم میشه گاهی سفر برود، پدرم از قول یکی از بهترین دوستایش همیشه میگفت:

اگر تیز میری، تنها برو،

اگر دور میری، همسفرت را انتخاب کن.

– شاید باورتان نشود، من همیشه در کوله پشتی‌ام، به جای قطب نما و چراغ دستی، ساجق (آدامس) و کاندوم دارم.

همیشه گرانترین ساجق‌های شهر را می‌خرم، و اصلا فکر میکنم مهمترین اختراع و کشف بشریت، ساجق است، طعمها و مزه‌های مختلف دارد، و وقت جویدن دقیقا خود را در موقعیتهایی احساس میکنم که قبلا بوده‌ام،

– مثلا موقع جویدن یکی از ساجق‌ها با طعم نعنا، احساس دهقانی را دارم که در شب تاریک، در دشت، بیل بر شانه، گندمها را آب می‌دهم و ستاره‌ها را می‌بینم .

– یکی دیگه اش است گلابی رنگ، وقتی میجوم، احساس میکنم میان زمین و آسمان معلق هستم.

– یکی دیگه با طعم دارچین، موقع جویدن دهانم گرم گرم میشه و شهوتم، شور میخورد..

– یک نوع دیگرش است که وقتی میجوی، زمان ایستاد میشود، عمر گذر نمیکند و همه چی Pause میشود، صدای جریان خون در رگهایت را حس میکنی، صدای نفس کشیدن در ششهایت و صدای زندگی را در میان همه هیاهوهای روزگار قشنگ به چشم سر می‌بینی. صدای زندگی را میبینی…

اما از آداب جویدن ساجق آن است که بعد جویدن، آنرا در کاغذی که اول بازش کردی، بپیچانی و در آشغال دانی بیاندازی تا به دست و پای و موی و لباس نپیچد.

● بین خودمان باشد، یک کلکسیون از انواع کاندومها هم دارم. کاندومهایی که تک تک آنها را کار گرفته‌ام و Experience آنها را میدانم.

اصلا شما بگویید سکس، سکس است، فرقی ندارد، یک روال طبیعی و تکراری، اما ، اما لعنتی با هر نوع کاندوم، دنیای جدیدی را تجربه کرده‌ام که هیچ تصوری از آنها قبلا نداشته ام.

گاهی فکر میکنم شباهت عجیبی بین ساجق و کاندوم وجود دارد،

هر دو طعم و عطر دارند، حس دارند، حال و هوای خاص خود را دارند و این حال و هوا قابل Customize شدن است. هر کسی با سلیقه خودش میتواند آنها را خاطره انگیز بسازد.

♡ میدانی مهم ترین وجه اشتراک کاندوم و ساجق چیست؟

هر دو مال جوانها است، یا باید دندان سالم داشته باشی که بتوانی بجوی، یا شاه‌دندان، و مهمتر از همه اینها، یک دل شاداب و سرمست و کلنگی، که حیدر گفته بجوی و بزنی.

♤ لذت دنیا، زن و دندان بود. و بی زن و دندان، دنیا زندان بود.

از این بابت همیشه پروردگار را شاکِرَم!!!

موقع کار اجرایی، همیشه این جمله استاد سخن را زمزمه میکنم که:

هر نفسی که فرو میکنم! ممد حیات است و چون برمی‌آرم! مفرح ذات، پس در هر نفس دو نعمت است و بر هر نعمت شکری واجب. از این بابت پروردگار را شاکِرَم!!!! و تلاش میکنم خوب نفس بکشم. و قدر نفس کشیدنهایم را بدانم و هر چه ناملایمات روزگار است را در آشغال دانی که علما آنرا بیضه نام نهاده‌اند بیاندازم و بگویم به تخمم…

دوستتان دارم.

من از نهایت شب حرف میزنم، من از نهایت تاریکی و از نهایت شب حرف میزنم، به دیدار من که آمدی ای مهربان، ساجق بیاور، تا از آن به ازدحام کوچه‌ی خوشبخت بنگرم. خودم کاندوم دارم.