Good morning Afghanistan

Good morning Afghanistan

صبح بخیر افغانستان

یک هدف را نوشته کنید، حالا سعی کنید به آن هدف برسید.

سخت نگیرید. خدا مهربان است.

از جمله خدا مهربان است یک وقتی بدم می‌آمد. فکر می‌کردم برای خر کردن و رام کردن استفاده می‌شود. ولی حالا واقعا می‌بینم خدا مهربان است یک جمله خیلی باحال است. یعنی صبر کن، حوصله کن، با خودت مهربان باش، به خودت هم فرصت اشتباه کردن بده.

دورانی که در ایران مهاجر بودیم، پدرم دهقان شده بود، از جبر روزگار البته. هر کس زمین داشت، کارهای کارگری‌اش را پدرم پیش میبرد، هر سال دم دم بهار، ۴۰ ۵۰ تا کارگر را قرارداد می‌کرد و تا اواخر خزان برایشان کار می‌داد.

در بین همه دوستایش، فقط دو سه نفر بودند که دهقان و زمین‌دار نبودند. یکیش صراف بود. یکی دیگرش یک شیخ بود، یک شیخ بی ریخت و بدقواره‌ی چاق و قد کوتاه با ابروهایی کم پشت و چند تار ریش کم پشت تر، در هر عروسی و ختم و فاتحه فامیل ما حضور داشت، به پدرم گفتم ملا و شیخ کم بود که ای بدقواره را رفیق شدی؟

گفت بچم، دیگرایش پیسه زیاد می‌گیرند، منم زیاد اعتقاد به این گپها ندارم، خو چطور کنم مقصد دهان مردم بسته شود و ای بدبخت هم به ما روی آورده.

زمستان که می‌شد، هر دو رفیق صراف و ملای خود را دعوت می‌کرد.

معمولا شروع زمستان و سرما، ختم کار و بار کشاورزی بود، و زمان تسویه حساب با کارگرها. او زمان‌ها سیستم CRM و اکانتینگ نبود.

یک کتابچه بود و قلم آبی و سرخ و ماشین حساب.

روزهای آخر، کارگرها را جمع می‌کرد، یک گوسفند را هم قربانی می‌کرد و شوربا جور می‌کردیم. دانه دانه از بهار تا خزان، کارگرها را حسابرسی می‌کردیم و الباقی پول آنها را نقد می‌دادیم و انگشت و امضا که دیگر طلب ندارند. اکثر کارگرها، فامیلشان در افغانستان بود. و باید پول را حواله می‌کردند به وطن. کارگرها از جاهای مختلف بودند،

مزار، گیزاب، اشترلی، لال، بهسود، سنگلاخ، انگوری، قندهار، لشکرگاه، کجران.

جالب کجا بود؟

بعد از حساب کتاب، کارگرها معمولا پول نقد خود را به او صراف می‌دادند، صراف هم یک ورق کاغذ میداد برایشان که وقتی رفتید به وطن، از فلان آدرس پول خود را بگیرید.

بعد از همه کارها و ختم مجلس، ملا دعا می‌کرد و طلب خیر و آمرزش و کارگرها می‌رفتند. من می‌ماندم و پدرم و ملا و صراف،

پدرم به صراف اشاره می‌کرد، صراف هم به ملا پول می‌داد و هم پول گوسفند را به پدرم می‌داد. همه خوش و خندان می‌رفتند.