Good morning Afghanistan

صبح بخیر افغانستان

تصمیم گرفتم به جای گراف، از اینها ببافم. سریع و ساده، با نخ و تار سیاه و سرخ، چند خط منحنی و صاف را روی دل سفید تکه (پارچه) رسم میکنم و به نرخ عشق می‌فروشم. Simple & Fast

می‌دانید چرا مولانا به بلخ بازنگشت؟

خیلی ساده است جواب. چون با بازگشت به بلخ، خود را پیر احساس می‌کرد.

می‌دانید چرا پدرم بعد از سی سال که از تهران به بلخ بازگشت تنها دو روز آنجا ماند؟ چون خود را پیر احساس می‌کرد.

من‌ هم وقتی بعد از مدتها، برای ادامه تحصیل به دانشکده محل تحصیل خود در شهر کرج رفتم احساس کردم همه‌ جا آرد پاش‌داده‌اند. همه چی رنگ پیری و فرسودگی داشت برایم. ترسیدم و فرار کردم و اطلبوالعلم من المهد الی‌الحد را بوسیدم و فعلا گذاشتم کنار.

خیلی از ماهایی هم که مهاجر میشویم، دیگر به زادگاه و مکان قبلی برنمیگردیم، مگر اینکه در آنجاها احساس جوانی کنیم.

ما مردها هم شبیه زنها می‌خواهیم سن و سالمان را کسی نفهمد. اول از همه خودمان را می‌خواهیم فریب بدهیم.

پ.ن: در شرکت کالیکو، Calico Lab از زیر مجموعه‌های آلفابت، داریم روی احساس Juvenility کار میکنیم.

کیفیت شبهای جمعه را باز هم می‌خواهیم در سنین بالاتر، ببریم بالاتر.

تا دوصد سالگی. باز هم بگویید رضا بد است.

دوستتان دارم. ❤