Good morning Afghanistan

Good morning Afghanistan

صبح بخیر افغانستان

بدون کدام گپ و سخن، آهسته آهسته کِرمِچ (پوتین یا کتانی)هایم را می‌پوشم و تک و تهنا، طرف تپه‌های شهرک، کَش میتم. (راه می‌افتم)

از ترس دزدها، جیبهایم را خالی کردم. تنها و تنها یک بوتل آب گرفتم و یک مشت کشمش نخود.

وقتی افکار هجوم می‌آورند و کاری از دستم ساخته نیست، دیوانه میشوم. باید آب زیاد بخورم و بعدش دوان دوان بروم یک جای خیلی بلند و از آنجا، از آن بلندیهای مشرف بر شهر، بشاشم به دنیا و شر و شور اش و اینگونه حداقل کمی راحت میشوم و احساس قدرت میکنم.

یک جمله از برتراند راسل وطنی خودمان نقل میکنم:

آنها که می‌گویند گریه در زیر باران را دوست دارم، چون کسی اشکهایت را نمی‌بیند، همان لاشی‌هایی هستند که در حوض آب‌بازی شاش می‌کنند.

من مدیتیشن و سکوت و این سوسول بازیها را نمیخواهم. مدیتیشن برای من همان است که گفتم. فقط بروم بالای بالای بالا،

من جاهای بلند را دوست دارم.