من به اعداد، به چیدمان آنها علاقه دارم،

من به اعداد، به چیدمان آنها علاقه دارم،

مخصوصا به آنها که از هر دو طرف یکی است. مثلا ۱۵۱ یا ۵۸۴۸۵.

یکی از تفریحاتم در کابل، وقت رانندگی، بازی با نمبر پلت موترهای پیش رویم بود…

تا اینکه دیدم اعداد نمیتوانند جلوی کرونا را بگیرند. یکی از بهترین نمبر پلتهایی که در کابل دیده بودم این بود: ۴۴۴۴ منفی ۴ مربوط حاجی صاحب بود. یک روز خبر شدم حاجی صاحب فوت شدند، بخاطر کرونا. دیدم دویدن پشت نمبرها، یک بازی کاملا طفلانه است.

یا قدرت انفجار چهارراهی زنبق را با دهمزنگ مقایسه می‌کردم، یا آن سالن عروسی در سرک چهارقلا را، کدامش عدد بیشتری داشت؟ خدایا توبه. پناه بر خدا.

یک روز دیگه شفاخانه رفته بودم، فشار خون و تپش قلب و دمای بدن و درجه تب، فارنهایت و سلسیوس، همگی عدد بودند. مرگ و زندگی ما به این اعداد بستگی داشت.

دیروز دویدم، راه رفتم، قدم زدم، آخری که اپلیکیشن را دیدم ۵۵ بود. خوش شدم. زیرش هم نوشته بود ۸۵۹۵ بیشتر خوش شدم.

امیدوارم خیلی زود، خیلی زود زود طرحم جواب بدهد و پولدار شوم. خیلی خیلی پولدار، فکر کنید به ازای هر نفر در روی کره خاکی، ۰.۰۰۰۱ دلار گیرم بیاید. آنهم هر ماه.

پول چیز خوبی است، مخصوصا وقتی نداشته باشیم. یکی میگفت پول و شعور آدمها با هم رابطه مستقیم دارند. پول که نداشته باشم خیلی بی شعور می‌شوم. حرفهایم چرت و پرت می‌شود و اندامم بی ریخت. اما کافی است یک بندل دالر در جیب خود بانم، بعد آن شکم گرد و چاق، اعتبار می‌شود.

ببین احاطه کرده است، عدد فکر خلق را…

دیروز دویدم، می‌خواهم شبیه فارست گامپ فقط بدوم. بدوم تا حالم بهتر شود و از این همه عدد فرار کنم…. فرار کنم به سوی یکی.

شما بگویید دو.