یکبار هوس کردم لبهای خود را سرخ کنم.

یکبار هوس کردم لبهای خود را سرخ کنم.

نمیدانم چی شد، از رنگ و بوی ماتیک (لب سیرین)خوشم آمد.

لعنتی یک جور دلکشی سرخ بود.

لب‌هایم را سرخ کردم و خودم را در آینه دیدم.

افسوس خوردم که چرا تا به حال پسر بوده‌ام و اگر دختر می‌بودم شهرآشوبی میشدم.

بعد فکر کردم خدا را شکر که در این جهان سوم، دختر نبوده‌‌ام، اگر نه دهنم سرویس می‌شد.

اگر خداوند تنها یک لطف در حق من کرده، همین بوده که مرا دختر نیافریده. آن هم به این خوشگلی.

بعد فکر کردم چرا تعیین جنسیت را خداوند ماژولار قرار نداده، دل آدم که چی باشد در پیش رویت، بِکَن دیگه شه بان، بیغم و پاکیزه.

آنروز در خبرها خواندم استیو جابز دوست داشتنی من، یک زمانی در سال‌های دور تمام امتیاز تولید و ساخت یک شرکت لوازم آرایشی زنانه را در فرانسه خریده است. اینکه یک شرکت تکنالوژی، بیاید و شرکت دیزاین و تولید لوازم آرایشی زنانه را بخرد، تنها وقتی به عقل آدم می‌رسد که ساقی خوب باشد و جنس اعلا.

بعد همین جناب جابز، موقع مصاحبه از تک تک افراد پرسان میکرده که تا حالا لذت سکس را تجربه کرده‌اید تا خیر؟ حتی اگر بهترین برنامه نویس هم بوده باشند اما در این زمینه تجربه ناب نداشته‌اند، قبولشان نمی‌کرد.

بعد خودتان بهتر می‌دانید از ترکیب آن دیزاینها و این افراد، محصولاتی را ایجاد کرد که پیشرو، جذاب و سکسی و هنرمندانه است.

تنها کسی می‌تواند کدهای سکسی و خفن بنویسد یا محصول سکسی و خفن تولید کند که با تک تک سلول‌های بدن‌اش، ارگاسم را تجربه کرده باشد. و وقتی دیگران آن کد را و نتیجه کار را می‌بینند هم از خوشی، به درجه رفیع ارگاسم برسند.

خلاقیت و خوشبختی آن دورها نیست، گاهی لازم است خوبتر به چشمهای دلبرت خیره شوی و بگویی دوستت دارم، ببوسی‌اش و

بعد ببینی که همین یک جمله چه آشوب دل‌انگیزی به پا می‌کند.

صد البته مسواک ضرور است.

دوستتان دارم.