Good morning Afghanistan

Good morning Afghanistan

صبح بخیر افغانستان

قوما از بلخ آمده بود کابل، یک جوان ۲۷ ساله با خانم جوانتر دو‌م‌اش.

مهمان ما شده بود در کابل. گفت خبر شده بودم از ایران کابل آمدی، یک چَکَر میایم دیدن‌ات. پیش از آمدن زنگ زده بود که تیاری نگیری مقصد. میایم یک چای میخوریم و بخیر سونِ حج (طرف حج) روان استیم. جوانی رشید و بلند بالا، بروتهایی شخ و ساعت طلایی رنگ رادو (که نماد قاچاقچیان مواد مخدر شده برایم) یک لنگی پلوی وطنی با عطر خاص و ملایم و یک موتر کرولای ۲۰۱۰ سفید رسیدند پیش خانه.

در دستهای خانم‌ نَوَکی‌اش هم شَرنگ و جرنگ صدای کَرَه‌ (النگو) می‌آمد.

آمدند در خانه نشستیم.

وقت پذیرایی و چای خوردن، پشتی را محکم زیر بغل خود زد و طرف مه و خانم‌ام سیل کد و با آن صدای بلند و مردانه‌اش گفت: قوما چند ساله استی چند کلاس سواد خواندی؟

گفتم ۳۶ استم. تا ماستری را خواندم.

گفت ماستری چنده میشه؟ ما که سواد چندان نداریم.

گفتم ۱۸ یا ۱۹ را میشه.

خانم‌ام تا آشپزخانه رفت چای بیاره آهسته گفت: قوما همی یک زن را داری؟

گفتم عا قوما. چطو؟

گفت: هی هی مه قدر تو سواد هم ندارم، تا صنف پنج یا شش را خواندم یادمم نیست، دو سال پیش خان آته مه ( پدرم) یک زن گرفت برایم از دلم نبود،، اینی را خودم خوش کدم. اینه بخیر میبرمش حج، اونجا هم یک تبرک و زیارت کده پس میایم. تصمیم دارم بخیر کشت و کار و گله و رمه که خوب شد، سومی را هم بخیر می‌گیرم.

حیف جوانی و سواد تو نکده، مه جای تو می‌بودم، با این همه تحصیل و کمال و لسان، ده دانه زن می‌گرفتم.

گفتم: قوما، نرمال استی؟ چیزی که نزدی باز ایلا گویی را شروع کدی؟

گفت: عا که نرمال نرمال استم، خانه آباد چی میگمت؟ سون حج روان استم. حاجی که دست خطایی نمیکنه.

اینه بخیر حج میرم مردم مره حاجی میگن، ینگه را زن حاجی… و بلند بلند خندید…

دینه روز (دیروز) خبر شدم حاجی در ۳۳ سالگی فوت شد. فشار خون بهانه مرگ بوده. شاید هم زنهایش بین خود جور نامده بودن، حاجی را جوانمرگ کردن. نمی‌دانم.

از یک چیز حاجی، خوشم آمد، به حرفی که میزد پایبند بود. زن سومی را مطابق پلان گرفته بود.

فقط به آن ۷ اولادی فکر می‌کنم که قرار است زیر دست کاکا و پدر کلان شان، بزرگ شوند.

راستی چه کسی بهتر از خود آدم از حال دل آدم باخبر می‌باشد؟

وای از بی خبری.