Good morning Afghanistan

Good morning Afghanistan

صبح بخیر افغانستان

روی زمین دراز کشیده بودم، داشتم فکر میکردم اگر کودک بودم، از بابا نوئل چی طلب می‌کردم؟ باز فکر کردم چرا خودم لباس بابا نوئل را نپوشم و به بهانه تحفه دادن به اولادهای مردم، به خانه‌هایشان سرک نکشم؟

باز فکر کردم ما چطور بابا‌نوئل را غافلگیر کنیم و برایش تحفه بدهیم؟

و در آخر، آن فکر بکر، در ذهنم جرقه زد. اگر من بابا نوئل بودم بهترین هدیه برای من، چه می‌توانست باشد؟

طبق معمول، همه چیز از یک ساجق جوهر دار با طعم نعنا شروع می‌شود.

کیست که بعد از یک نان چاشت خوشمزه، و صرف یک گیلاس چای، جویدن ساجق را رد کند؟

قبل‌تر ها، نقشه‌هایم جزئیات زیاد داشت، اما حالا فقط ابتدا و انتهای نقشه و برنامه را می‌بینم.

شبیه آن نینجایی که در یک تصویر شمشیر خود را می‌کشید و در تصویر بعدی، فرض مثال، تربوز دو‌نیم شدگی بود.

یا مشابه آن، نفر زنجیرک پتلون کابوی خود را تا می‌کشید و در تصویر بعدی، شکم زن حامله را برآمده نشان می‌داد.

به مابقی جزئیات که چطور تربوز دونیم شده و یا زن حامله شده، کاری نداشت.

افکار من هم چند وقتی است از جزئیات خالی شده، و این بد است.

جزئیات زیباست، و درک اینکه جزئیات را فهمیده‌ای زیباتر.

جزییات، استایلهای زیبای CSS و HTML است‌ در میان انبوه کدهای PHP.

جزئیات، نوشابه است. در کنار غذاهای مزخرف مک دونالد.

اصلا جزئیات، آدم را پایبند می‌کنند. و با زبان بی زبانی فریاد می‌زنند که: یا بمان، یا که نرو، یا نگهت میداریم….

هیچ تحفه‌ای، در کریسمس، برای بابانوئل ریش سفید و پیر، بهتر از دیدن چاک سینه‌های سفید و مست، نبوده و نیست. بفهم اینو لعنتی.

یک نفس عمیق، میان آن چاکها، با بوی عطر و کمی عرق، هر حال خرابی را خرابتر می‌کند. خوب خراب می‌کند. من عاشق این خراب شدن‌هایم.

Merry Christmas

Happy new year

آرزو می‌کنم، تا بهار امسال ۳۶۵ مرتبه خوب خراب بشی.

هر روز به صبح و ظهر و عصر و مغرب و شام.