Good morning Afghanistan

صبح بخیر افغانستان

گاهی از خودم میپرسم: پیشرفت چیست؟

تا کجا باید پیش‌ رفت؟

آیا رفتن، رسیدن است؟

یا گاهی تکان نخوردن بهترین استراتژی است؟ شبیه آن مردی که تک و تنها و یک تنه در برابر رژه تانکها در چین، ایستاد شد.

ورزش میکنم، در حد مرگ،

تنها چیزی که آرامم می‌کند همین دویدن است.

برای آرام شدن، می‌دوم. شبیه مرغ سَرکنده….

چشمهایم، خوب می‌بیند،

گوشهایم خوب می‌شنود،

دستهایم، پاهایم، دندانهایم، تنفس‌ام، موهایم، و حتی تشناب رفتنهایم نرمال است.

اما من آن آدم سابق نیستم. این آشوب در وجود و در نهاد من از کجاست. نمی‌دانم.

فقط می‌دوم و جماعتی از پی من دوان‌اند….

سر ساقی سلامت…